Des(conectado)

Onte botaron na TV un episodio de Salvados no que falan de adicción ao móbil e (en realidade) ás redes sociais.

Curiosamente, estou no medio dun pequeno experimento persoal. Desde o día 26(?) de marzo non estou conectado ao twitter, Facebook e Instagram. Podería saber a data exacta, mais tería que conectarme ao twitter e non o fago. non ía comentar nada ata rematar o mes, mais como coincide co Salvados, vou adiantando algúns pensamentos.

Durante este tempo non desinstalei as aplicacións do móbil (instagram e twitter, porque non levo instalado facebook no móbil) seguín recibindo notificacións que apagaba sen conectarme á aplicación. E hai uns días utilicei twitter durante case tres horas cunha conta dun medio para comunicar un evento porque me pediron que o fixera. O resto do tempo non abrín as aplicacións e non me conectei ás miñas contas durante este tempo.

Seguín empregando o whatsapp, gravei un podcast (que ten unha conta de twitter que non administro), e agora estou escribindo no blogue. Non estiven desconectado, aínda que foi un importante cambio de ritmo desde a miña actividade previa.

Oín a un psiquiatra dicir unha vez que se non podes deixar de facer algo durante un tempo és adicto, eu despois destas tres semans penso que non son adicto. Aínda non recuperarei a actividade ata o domingo, que é día 26.

Con todo, saquei deste pequeno experimento persoal algunhas conclusións:

Cousas que xa sabía. Gústame moito comunicarme polo twitter. Ás veces notei que desexaría contar cousas que atopaba ou que facía e durante este mes non podía facelo. Certo é que isto levo facéndoo 12 anos, desde que abrín este blogue, mais antes de ter twitter e smartphone, requería que chegara a casa e elaborara un pequeno texto, se cadra poñer unha foto, pasar algo de traballo para escribir unhas liñas. Sempre superiores aos 140 caracteres. O mes que ven cumplo 10 anos coa conta de twitter aberta, penso que non é casualidade que cando comezara a empregala con regularidade foi cando contratei un móbil cunha tarifa de datos. Ademais, twitter é a miña fonte de información mais relevante, isto ten a vantaxe da selección de fontes alternativas e variadas e o perigo da visión selectiva. Poñéndome señor maior, podo dicir que eu xa atopaba que isto era problemático cando en Chuza! (cando aínda twitter era irrelevante no noso entorno) valorábase a posibilidade de silenciar as aportacións dos usuarios que ti decidiras.

Durante estes días lin algo mais, voltei a escribir textos algo longos (nun caderno de papel!) e decidín centrarme mais nas cousas que estaba facendo no MundoReal, escotei moita mais música (e estiven pendente das novidades musicais) cadrou tamén que agora escoito de novo Radio 3 aínda que iso foi porque despois de anos traballo fora da cidade e uso o coche.

Despois deste mes usarei igual que antes as redes sociais?

Parecido, aínda que algo diferente.

Se cadra non son adicto ao twitter, mais organizando o meu tempo podo sacar mais partido ao que adico a cada cousa, e iso pasa probablemente por algún tempo lonxe do mobil. Lembrando cando en tempos tiña ás veces como estatus “lonxe do teclado”.

Significa iso que non pasarei as épocas electorais enganchado ao twitter? Que deixarei de contar no momento cando vexa algo rechamante? que xa non subirei fotos de cousas tan apaixoantes coma estas?

 

Pois non, claro, non vou cambiar tanto, a irrelevancia seguirá sendo unha importante fonte de inspiración.

Manter a indiferencia dos mais cultivando a irrelevancia podería ser o novo lema deste blogue.

The good fight

Anos despois recupero a actividade do blogue.

E coincide que onte comezou o spin off de The Good Wife. Aínda non vin nada, mais penso que paga a pena conectar a derradeira anotación da anterior etapa coa primeira desta. Que non sei o que durará tampouco.

Outra vez mais, The Good Wife

O que me siga en twitter xa saberá que son moi fan de The Good Wife. (E digo o que me siga en twitter porque non conto xa con que ninguén vexa o que escribo aquí… agás que o poña no twitter. Hai alguén aínda enganchado aos feeds? Se cadra Dorfun, Opaco, Ictioscopio…)

Pois o outro día presteille estiven introducindo a un amigo na serie e foi a excusa para ver outra vez o piloto, de setembro de 2009 (e cinco episodios mais sen baixar do sofá) que non vira outra vez desde entón. Daquela gustárame, aínda que ollando aquilo desde a altura da tempada 6 entendo que os que a vexan agora desde o comezo recomendada por un amigo ou algunha web non entendan nada.

The Good Wife é unha serie de avogados. Certo que tamén eran series de avogados Harry’s Law, Boston Legal ou Perry Mason, así que podería ser calquera cousa, mais se a alguén non lle gustan as series de avogados vai ser duro que entre na serie.

Lembrade que The Good Wife é unha serie que emiten na CBS, a canle entre outras moitas cousas das series de CSI. Aínda que aquí recibamos igual unha serie da HBO, de Fox, de AMC ou da ABC e faga que esquezamos de onde veñen, as series das Networks, as canles que chegan pola antena en aberto teñen certas peaxes que pagar que non teñen as series do cable. Para que nos entendamos, The Good Wife podería ir despois de Médico de Familia, mentras que, por exemplo, Breaking Bad que era de cable, non. E non estou dicindo que The Good Wife non sexa tamén unha serie boísima, simplemente ten que aceptar certas condicións, ser mais para calquera público.

E por iso ao comezo, mentras entramos no universo da serie e nos persoaxes temos a “axuda” dun caso semanal para non aburrir. Aos poucos a serie vai complicando todo sen necesidade de empregar xiros inesperados na trama. A vida dos persoaxes vai desenvolvendose diante nosa con naturalidade, cada pequeno paso vai conducindo a outro posterior. Isto non quere dicir que non haxa xiros na historia, porque hai moitos. Simplemente non hai xente en coma, fillos segredos, amor e luxo (vale, iso si, mais o contrario sería o absurdo), non precisa ser un culebrón para que esteamos enganchados.

Os casos reflicten a actualidade e están sacados dos noticieiros americanos (coa desavantaxe de escribirse e rodarse con semanas de adianto e aínda así achegandose bastante ao calendario da realidade) E mentras, as historias van avanzando simultáneamente, desenvolvendo e dando contido aos persoaxes, un universo de secundarios excelente. Coñecémolos e sabemos como reaccionarán no futuro.

Outro dos grandes acertos da serie son os persoaxes recurrentes e as estrelas convidadas, cada vez que aparecen nun caso Louis Canning, Elsbeth Tascioni ou Patti Nyholm temos festa. Sen esquecer a Neil Gross, Colin Sweeney, os Judge Charles Abernathy e Judge Patrice Lessner (só na miña opinión, claro) ou tantos outros. Moitas veces estes convidados son a vía (aínda que non a única) na que o humor entra na serie, porque ten a súa dose de comedia e fai rir, algo que moitas veces esquecemos.

Resumindo, unha serie para adultos con avogados, política (da pequena e da grande) algo de actualidade, intriga, humor e grandes persoaxes. Pódese pedir mais? pois si. Aínda que The Good Wife ten tempadas clásicas de Network que normalmente teñen entre 22 e 24 episodios (fronte as tempadas de cable que adoitan ter 10-14 ou ás británicas que andan polos 6) non se lle nota moito e temos aínda mais horas para desfrutar.

Avisara xa de que son fan, non si?

Sobre esta anotación: foi necesario que os meus cativos durmiran fora de casa e ter toda unha mañá de domingo libre para que sentara a escribir isto, así que non sei se haberá mais nun futuro próximo. A ver se en menos dun ano escribo algunha outra.

 

Inspiración, non copia

En 2012 escribín no blogue nove veces. E hai seis meses da última vez que puxen algo. Dame mágoa pechalo, mais a verdade é que isto non da para moito mais.
Hoxe estaba buscando revistas americanas para unha historia que me ten ocupado últimamente e din coa revista O. The Oprah Magazine.

Sabía que existía, mais nunca lle vira a capa, e sabía que Ana Rosa inspirábase moito en Oprah. Non sabía até que punto.

Eu recoñezo que estou moi colonizado polos EUA e cada día mais. Supoño que para poñerme á altura de España.

Catro anos mais

Onte houbo eleccións presidenciais nos EUA.

Varias opinións persoais sobre o tema:

Primeira, nun entorno de perda de soberanía crecente polos pobos e de concentración do poder en entes supranacionais no mundo enteiro, e nomeadamente en España, as eleccións nos EUA afectannos moito. Menos do que semella comparando a cobertura mediática das presidenciais americanas e das lexislativas europeas mais abondo para interesarnos.

Segunda, nunha situación de globalización, que ninguén pode xa negar, que a tendencia nos EUA non fora cara un presidente fundamentalista cristián senon que mantiveran un presidente que fixo movementos importantes para extender o Estado do Benestar no seu elemento mais básico como é a atención sanitaria é unha boa nova. Ogallá fora unha tendencia que se espallara aquén do Atlántico.

Terceira, trabúcanse os que entenden que o sistema democrático americano é mais imperfecto que o noso. Ou alomenos trabúcanse no obxectivo das súas criticas. O problema non son os lobbies, a mercantilización da política e a decisiva influencia que os cartos teñen no proceso electoral. Iso é un problema gravísimo, porén a nosa situación é moito pior. Aquí non existe posibilidade de control do problema porque nin sequera entra dentro do debate que exista a situación. Alí, alomenos hai na cultura popular un certo coñecemento de quen está detrás dos seus políticos e reflíctese en infinidade de películas ou series de tv. Aquí queixámonos dos políticos, ou ás veces dos bancos, ou das eléctricas, ou dos medios de comunicación, mais non chegamos a ver que todo está agrupado dun xeito semellante ó que funciona en EUA formando lobbies sin control de ningún tipo. O problema democrático na elección do presidente dos EUA é, que a diferenza de Francia, por exemplo, onde é escollido directamente polo electorado, é escollido indirectamente por uns votantes enviados por cada estado. Pode ocorrer que un candidato teña menos votos e sexa elexido presidente (G.W.Bush tivo 543.895 votos menos que Al Gore). Son herdanzas dunha sistema presidencial que comezou hai mais de douscentos anos. Mais o noso sistema, ó non ser presidencial, tamén é de elección indirecta así que non sei se podemos criticalos por aí.

Xa sabedes que igual non estou moi calificado para opinar sobre estas cousas. En calquera caso, a culpa é vosa por atenderme 😉

Campaña á americana

Hai uns minutos estaba vendo a que ben pode ser a miña serie favorita, The Good Wife, e pareceume recoñecer o slogan de Peter Florrick

Peter Florrick, o bad husband da good wife do título, preséntase coma gobernador no estado de Illinois.

Que por certo, é un estado de moda nos EUA, se cadra porque é de onde proven Obama que era Senador alí, a serie Boss tamén ten unha campaña a gobernador de Illinois na súa trama.

Pois o seu slogan, como puiden ver algo mellor despois era este

Putting Illinois FIrst, traducido ó galego: Illinois primeiro. Coma o Galicia Primeiro de Feijoo2012

Conste que é a única semellanza entre Peter Florrick e Alberte Núñez Feijoo, ainda que non vou entrar a falar das diferenzas por non entrar en espoilers. Só vou comentar o diferentes que somos dos americanos nun detalle: a importancia da familia nas súas campañas. Mentras alí Alicia Florrick vese mesturada na campaña ainda que estean separados (maritalmente) acó Chini non participa na campaña do seu mozo, se cadra por estar separada (xeográficamente) ou mais probablemente porque aquí normalemente non se levan moito esas cousas.

Pois iso, que os lemas con moita apariencia e pouco significado non son só comúns ós nosos partidos políticos, tamén pasa o mesmo noutros paises ós que cada día parecémonos mais. Porque o mesmo pasa coa música.

Lembremos os temas de Campaña de Obama no 2008 como este

E agora o PP saca un tema que marcará a nosa Historia: Veña Galicia

Ainda que o referente deste tema non o imos atopar tan lonxe, nos EUA. En realidade o seu modelo, ainda que non sexa confeso é este temazo: Alberte Núnez Feijoo

Xa teño o meu voto decidido.