Apocalipse do porco

Hai xente que ten o costume de prolongar esas cadeas de correos coñeiros. Non me queixo, de cando en vez chega algo que compensa. De feito, non redirixo toda esa broza cara ó lixo, abro todos e cada un dos correos que me mandan estes amigos e mesmo boto unha ollada ós ficheiros adxuntos. Tamén é certo que ás veces están sen abrir na caixa de correo durante moitos meses até que teño tempo un día e fago unha limpeza.

Despois de dicir isto mando uns consellos para a xente que centra moita da súa actividade na rede en mandar correos electrónicos:

1º.- as redes sociais coma facebook ou tuenti, ou a que sexa que concentre mais dos vosos amigos, poden sustituir (a pouco que vos poñades) as cadeas de correos.

2º.- (case o mais importante) non tódolos correos que están na vosa lista de contactos son os vosos amigos. Se pensades que estou errado ollade para este correo que alguén renviou cara min.

Pensades que o que enviou este correo é amigo do que atende o correo en hi5?

E isto lévame ó 3º.-(isto si que é o mais importante) non reenviedes sen mais os correos que vos cheguen sen borrar os enderezos dos que o recibiron canda vos e cando mandedes un correo destes enviade coma CCO (copia oculta) para que non lle aparezan tódolos destinatarios a cada receptor.

Só con isto dificultardes a tarefa dos spammers e así contribuiredes a que o mundo sexa un lugar mellor

chúzame

Aconsello aos que non teñan moi claro o que está a pasar en Gaza que lean este artigo de Mónica G. Prieto en El Mundo. (via unha conversa con Pawley)

Esta canción non ten nada que ver, porén o título é bastante acaido.

Sad but true

chúzame

Onte foi un dia estranho, moi estranho. En realidade foi o primeiro de moitos días estranhos acó ó lado na Blogaliza.

Moitos xa vos enteraríades do cambio de casa de Martin Pawley, para os despistados aviso: o cine, a literatura, a música, e outras cousas teñen un novo oco na Blogaliza desde onte.

Coma diría outro: benvido, muchachote grispálido.

chúzame

Estes días andivemos, coma é costume, entre Ourense e Vigo visitando á familia e mais aos amigos. Tamén estiven nunha xantanza de antigos compañeiros do bacharelato coa señora Colombo e a Moruncha. Defraudoume non atopalos a todos estragados pola idade para poder lerchear abondosamente. Ainda que había quen empeorara cos anos a meirande parte estaba igual e mesmo algúns melloraran (ben vedes que lerchear tamén lercheamos, abofé). Foi bonito reencontrarse e saber deles despois de tanto tempo, mais non sentín saudade daqueles anos, e supoño que iso é bo, sinal do bo momento persoal no que acho que estou agora.

Con estes días desconectado tardei en enterarme do que pasaba en Palestina, e foi unha sorte porque puiden desfrutar con tranquilidade das festas. Esta nova é tan mala que a boa nova deste mes do rexeitamento das 65 horas semanais polo parlamento europeo ó seu lado perda importancia ainda que afecte moito mais ás nosas vidas.

Con esta fan oito as anotacións neste mes de decembro que remata co 2008. Un ano que será lembrado por moitos coma o da crise financeira ou da crise económica e que na casa lembraremos con moito mais pracer coma o ano no que chegou a Moruncha para cambialo todo. Igual que fixen cando rematou o 2007 repaso o blogue e fago memoria para botar contas.

Botando unha ollada no blogue vexo o 'desterro' que sufríu Viñetas desde o Atlático (e a festa de Polaqia á que fun en viñetas) que o Cultur.Gal foi un exito na Coruña e a pequena polemica que houbo no blogomillo co gallo do music.gal. Outras polémicas foron a do premio de poesía González Garcés e a discusión que se lle derivou sobre a natureza literaria dos blogues, igual que o rebumbio 'bilingüe' impulsado polos monolingües talibáns. O de George Steiner coa lingua galega non sei se chamalo polémica ou anécdota. Moito mais productiva foi a aparición da Navalla Suiza, primeiro con Quin.tv e despois con flocos.tv. Foi o ano da primeira mostra de Ciencia e Cinema e do primeiro A Coruña Son (no que puiden falar con Santiago Auserón) tamén foi o primeiro o convite dos Museos Científicos Coruñeses a blogueiros (para ver a 3D na Domus) (agardo que non sexa a derradeira vez que fan algo para os blogueiros, a min gustoume tanto o seu rollo que apunteime encantado á xornada sobre divulgación científica organizada pola Asociación de Investigadores Ramón de la Sagra hai uns días). A chuzarrascada foi un exito un ano mais con mais xente cada vez e iso que a mafia do fedello foi abandonando chuza este ano para dirixirse cara o twitter e o facebook. Un facebook que do verán para acó enchíuse no meu caso dunha morea de xente da coñecida 'off-line'. Pasei outra vez pola XGN (ainda que non me acreditaran). Lembro con vergoña allea o apoio dos cabildeiros do canon a ZP nas eleccións e con gran alegría a edición de Galicia es una mierda, o disco que me convertíu en fan de Ataque Escampe.

Foi o ano da victoria de Barack Obama (e do adeus de Bush) o tempo dirá se cambiamos de era ou se lle deron o cambiazo ó mundo. Un mundo que xa non debería existir porque empezou a funcionar o LHC. (para historia esta frase de berto: "xa poden ir encargando unha placa para o CERN que poña
Conseil Européen pour la Recherche Nucléaire
Aquí inventamos a web, e 20 anos máis tarde nos cargamos o universo. Superade iso.")

E eu pasei moito menos tempo escribindo no blogue e navegando pola rede en xeral (ainda que eso foi por datas) e adiqueime a ver moitas series en V.O. Resucitou a defunta que pensabamos non ver mais. Vivín un intenso fin de tempada na LNB e despois deixeina por un ano cando marcharon da liga case todos os compañeiros de equipo. Comecei a gravar un falangullo e merquei un micro para mellorar o son. Tamén merquei un novo monitor e un armario deses eléctricos que fan frio, e o ordeador estivo na UVI para que lle cambiaran a placa.E fixen a festa con Besbelliña en xaneiro (este ano non se repetirá, mais non vos preocupedes que xa vos contarei de outra ainda mais grande na que agardo poder estar polo medio para este xaneiro)

Pero como dixen ó comezo, este ano foi o ano da moruncha. As vacacións de neneira que pasei con ela foron estupendas e cada día con ela é unha ledicia. E sen dúbida o seu nacemento é polo de agora o momento mais emocionante da miña vida. (e o mais comentado no blogue! )

Agardo que o 2009 sexa alomenos igual de bo no persoal, (que xa é moito pedir no meu caso) e que a economía vos permita seguir vivindo igual ou mellor do que até agora.

Sorte a todos no 2009 e unha aperta.

chúzame

Levo un anaco pescudando polo gmail para enviar a postal deste ano.

É mais ou menos a versión sen censurar desta imaxe.

Se non din atopado o enderezo de alguén que non pense que non lle toca a súa cota de bos desexos, e que se dea por aludido aquí públicamente. E se a alguén lle chega por duplicado agardo que tampouco lle amole moito

Unha aperta a todos.

chúzame

Despois de pasar parte das miñas vacacións metido entre culturetas, onte tocoulle ós científicos. Vou de mal en pior!

Cheguei a casa algo tarde e atopeime spam un correo de Pawley no que avisaba dunhas xornadas que comezaban en 30 minutos. A cousa tíñame boa pinta (xa sabedes que ás veces teño estas cousas estrañas) e quedaba perto da casa, porén tiña que xantar, así que co mellor dos criterios decidín que ir si, mais ó meu ritmo.

Por este retraso perdín boa parte do que contou Ascensión Cambrón e toda a presentación de Xosé Antón Fraga. Nin sequera lembrei sacar fotos do apurado que cheguei.

A quen xa lle saquei fotos foi a El paleofreak, un blogueiro que se adica a facer algo de divulgación científica desde hai seis anos e que vive na Coruña. O seu blogue anda nas 2000 ou 3000 visitas diarias (para que vos fagades unha idea, este blogue desde xuño tamén anda nas 2000 ou 3000 visitas... mensuais).

Interesantes as súas experiencias coa comunidade HOYGAN, é toda unha celebridade entre os rapaces... xusto o día antes de ter que entregar traballos. Mesmo teñen o papo de pedirlle que lles faga traballos ou lles faga o post que precisan.

E foi o que abríu unha longa lista de queixas contra o xornalismo cunha historia publicada que convertía a galiña en descendente do Tiranosauro.

Despois viñeron os rapaces de Le pourquoi pas? que falaron algo das dificultades para cumplir cos prazos, supoño que comúns ao resto de editores, contando mesmo algún caso concreto que ten bastante graza. Tamén deixaron claro que eran tan parvos coma para meterse nun mal negocio só polo pracer de compartir coñecemento ainda que non tanto coma para pensar que algún día os faría ricos.A ver se alomenos non os afunde. Eu pola miña banda poño o meu pequeno gran de area facéndolles gasto. Por certo, disque a guía do ceo deste ano distribuirase de balde na Coruña en bibliotecas e outros centros culturais.

Xurxo Mariño era alguén que xa coñecía e non me decataba. É o autor de aquel libro que me agasallara Dorfun no día das letras de 2006: os dados do reloxeiro. Estivo falando do grupo de investigación do que fai parte, neurocom. Un grupo de marcianos camuflados coma traballadores da administración que se adican a facer divulgación científica quitándolle tempo ás publicacións que lles serven para alimentar o seu curriculum coma investigadores.

Non tivo nin que facelo ben para conquistarme, bastou coa pantalla de inicio do seu portatil con Ubuntu
Entre outros programas de divulgación do grupo centrouse no mais recente, os cafe-teatro-científicos. Pareceume abraiante. Charlas científicas nos bares e agasallando copas ó público. Igual tiña que coller a idea o concello e en troques de eliminar o botellón tentar aproveitalo para formar un chisco aos seus partícipes.

A charla mais divulgativa dun xeito standard foi a de Jose Luis Fernández: Giacomo Casanova e as subprime. Unha experiencia de divulgación da economía e as matemáticas. Gustoume moito e aprendín cousas que non sabía, ademais estaba remotamente emparentada coa primeira emisión de Falabarato, só que fomos ó revés, el falaba sabendo e comezou pola teoría sen ter case tempo de chegar ao final e eu non saín dunha explicación do mais simple porque non dou para mais

Pechou a xornada Martí Domínguez falando de científicos que marcaron momentos decisivos da historia e da súa relación coa divulgación científica. Rematou ademais dando un pequeno canon de divulgadores científicos actuais e coma profesor nunha facultade de xornalismo tocoulle facer una pequena defensa dos xornalistas na xornada Trouxo uns exemplares do anuario da revista que dirixe, Metode. Collín un porque xa sabedes o que din das cousas de balde, porén se a alguén lle pode interesar que diga nos comentarios e se vive perto igual pode quedar con ela despois que eu lle bote unha ollada.

Despois apunteime con algúns deles e do escaso público a tomarlle algo no Mundo, na praza de San Pablo. Escoitei moito e falei pouco (nomeadamente de rede e algo de cultura de masas para non quedar moito en evidencia) coma disque facían os curas á hora de comer.

Saqueilles unha foto cando rematou a cea.

Moitas veces ás mais inesperadas son as mais agradabeis e este foi un deses casos. Mágoa non poder facer unha crónica de cada charla polo miudo, porque todas pagaron a pena. Desde logo moito mais do que semellaba vendo as 17 ou 20 persoas que houbo (contando aos ponentes)

chúzame