Outra vez mais, The Good Wife

O que me siga en twitter xa saberá que son moi fan de The Good Wife. (E digo o que me siga en twitter porque non conto xa con que ninguén vexa o que escribo aquí… agás que o poña no twitter. Hai alguén aínda enganchado aos feeds? Se cadra Dorfun, Opaco, Ictioscopio…)

Pois o outro día presteille estiven introducindo a un amigo na serie e foi a excusa para ver outra vez o piloto, de setembro de 2009 (e cinco episodios mais sen baixar do sofá) que non vira outra vez desde entón. Daquela gustárame, aínda que ollando aquilo desde a altura da tempada 6 entendo que os que a vexan agora desde o comezo recomendada por un amigo ou algunha web non entendan nada.

The Good Wife é unha serie de avogados. Certo que tamén eran series de avogados Harry’s Law, Boston Legal ou Perry Mason, así que podería ser calquera cousa, mais se a alguén non lle gustan as series de avogados vai ser duro que entre na serie.

Lembrade que The Good Wife é unha serie que emiten na CBS, a canle entre outras moitas cousas das series de CSI. Aínda que aquí recibamos igual unha serie da HBO, de Fox, de AMC ou da ABC e faga que esquezamos de onde veñen, as series das Networks, as canles que chegan pola antena en aberto teñen certas peaxes que pagar que non teñen as series do cable. Para que nos entendamos, The Good Wife podería ir despois de Médico de Familia, mentras que, por exemplo, Breaking Bad que era de cable, non. E non estou dicindo que The Good Wife non sexa tamén unha serie boísima, simplemente ten que aceptar certas condicións, ser mais para calquera público.

E por iso ao comezo, mentras entramos no universo da serie e nos persoaxes temos a “axuda” dun caso semanal para non aburrir. Aos poucos a serie vai complicando todo sen necesidade de empregar xiros inesperados na trama. A vida dos persoaxes vai desenvolvendose diante nosa con naturalidade, cada pequeno paso vai conducindo a outro posterior. Isto non quere dicir que non haxa xiros na historia, porque hai moitos. Simplemente non hai xente en coma, fillos segredos, amor e luxo (vale, iso si, mais o contrario sería o absurdo), non precisa ser un culebrón para que esteamos enganchados.

Os casos reflicten a actualidade e están sacados dos noticieiros americanos (coa desavantaxe de escribirse e rodarse con semanas de adianto e aínda así achegandose bastante ao calendario da realidade) E mentras, as historias van avanzando simultáneamente, desenvolvendo e dando contido aos persoaxes, un universo de secundarios excelente. Coñecémolos e sabemos como reaccionarán no futuro.

Outro dos grandes acertos da serie son os persoaxes recurrentes e as estrelas convidadas, cada vez que aparecen nun caso Louis Canning, Elsbeth Tascioni ou Patti Nyholm temos festa. Sen esquecer a Neil Gross, Colin Sweeney, os Judge Charles Abernathy e Judge Patrice Lessner (só na miña opinión, claro) ou tantos outros. Moitas veces estes convidados son a vía (aínda que non a única) na que o humor entra na serie, porque ten a súa dose de comedia e fai rir, algo que moitas veces esquecemos.

Resumindo, unha serie para adultos con avogados, política (da pequena e da grande) algo de actualidade, intriga, humor e grandes persoaxes. Pódese pedir mais? pois si. Aínda que The Good Wife ten tempadas clásicas de Network que normalmente teñen entre 22 e 24 episodios (fronte as tempadas de cable que adoitan ter 10-14 ou ás británicas que andan polos 6) non se lle nota moito e temos aínda mais horas para desfrutar.

Avisara xa de que son fan, non si?

Sobre esta anotación: foi necesario que os meus cativos durmiran fora de casa e ter toda unha mañá de domingo libre para que sentara a escribir isto, así que non sei se haberá mais nun futuro próximo. A ver se en menos dun ano escribo algunha outra.

 

Inspiración, non copia

En 2012 escribín no blogue nove veces. E hai seis meses da última vez que puxen algo. Dame mágoa pechalo, mais a verdade é que isto non da para moito mais.
Hoxe estaba buscando revistas americanas para unha historia que me ten ocupado últimamente e din coa revista O. The Oprah Magazine.

Sabía que existía, mais nunca lle vira a capa, e sabía que Ana Rosa inspirábase moito en Oprah. Non sabía até que punto.

Eu recoñezo que estou moi colonizado polos EUA e cada día mais. Supoño que para poñerme á altura de España.

Catro anos mais

Onte houbo eleccións presidenciais nos EUA.

Varias opinións persoais sobre o tema:

Primeira, nun entorno de perda de soberanía crecente polos pobos e de concentración do poder en entes supranacionais no mundo enteiro, e nomeadamente en España, as eleccións nos EUA afectannos moito. Menos do que semella comparando a cobertura mediática das presidenciais americanas e das lexislativas europeas mais abondo para interesarnos.

Segunda, nunha situación de globalización, que ninguén pode xa negar, que a tendencia nos EUA non fora cara un presidente fundamentalista cristián senon que mantiveran un presidente que fixo movementos importantes para extender o Estado do Benestar no seu elemento mais básico como é a atención sanitaria é unha boa nova. Ogallá fora unha tendencia que se espallara aquén do Atlántico.

Terceira, trabúcanse os que entenden que o sistema democrático americano é mais imperfecto que o noso. Ou alomenos trabúcanse no obxectivo das súas criticas. O problema non son os lobbies, a mercantilización da política e a decisiva influencia que os cartos teñen no proceso electoral. Iso é un problema gravísimo, porén a nosa situación é moito pior. Aquí non existe posibilidade de control do problema porque nin sequera entra dentro do debate que exista a situación. Alí, alomenos hai na cultura popular un certo coñecemento de quen está detrás dos seus políticos e reflíctese en infinidade de películas ou series de tv. Aquí queixámonos dos políticos, ou ás veces dos bancos, ou das eléctricas, ou dos medios de comunicación, mais non chegamos a ver que todo está agrupado dun xeito semellante ó que funciona en EUA formando lobbies sin control de ningún tipo. O problema democrático na elección do presidente dos EUA é, que a diferenza de Francia, por exemplo, onde é escollido directamente polo electorado, é escollido indirectamente por uns votantes enviados por cada estado. Pode ocorrer que un candidato teña menos votos e sexa elexido presidente (G.W.Bush tivo 543.895 votos menos que Al Gore). Son herdanzas dunha sistema presidencial que comezou hai mais de douscentos anos. Mais o noso sistema, ó non ser presidencial, tamén é de elección indirecta así que non sei se podemos criticalos por aí.

Xa sabedes que igual non estou moi calificado para opinar sobre estas cousas. En calquera caso, a culpa é vosa por atenderme ;-)

Campaña á americana

Hai uns minutos estaba vendo a que ben pode ser a miña serie favorita, The Good Wife, e pareceume recoñecer o slogan de Peter Florrick

Peter Florrick, o bad husband da good wife do título, preséntase coma gobernador no estado de Illinois.

Que por certo, é un estado de moda nos EUA, se cadra porque é de onde proven Obama que era Senador alí, a serie Boss tamén ten unha campaña a gobernador de Illinois na súa trama.

Pois o seu slogan, como puiden ver algo mellor despois era este

Putting Illinois FIrst, traducido ó galego: Illinois primeiro. Coma o Galicia Primeiro de Feijoo2012

Conste que é a única semellanza entre Peter Florrick e Alberte Núñez Feijoo, ainda que non vou entrar a falar das diferenzas por non entrar en espoilers. Só vou comentar o diferentes que somos dos americanos nun detalle: a importancia da familia nas súas campañas. Mentras alí Alicia Florrick vese mesturada na campaña ainda que estean separados (maritalmente) acó Chini non participa na campaña do seu mozo, se cadra por estar separada (xeográficamente) ou mais probablemente porque aquí normalemente non se levan moito esas cousas.

Pois iso, que os lemas con moita apariencia e pouco significado non son só comúns ós nosos partidos políticos, tamén pasa o mesmo noutros paises ós que cada día parecémonos mais. Porque o mesmo pasa coa música.

Lembremos os temas de Campaña de Obama no 2008 como este

E agora o PP saca un tema que marcará a nosa Historia: Veña Galicia

Ainda que o referente deste tema non o imos atopar tan lonxe, nos EUA. En realidade o seu modelo, ainda que non sexa confeso é este temazo: Alberte Núnez Feijoo

Xa teño o meu voto decidido.

O goberno das caixas

Non é que me guste moito revelar aquí que traballo nunha entidade financeira, porén tampouco é un segredo para a metade do blogomillo e é xusto aclaralo antes de comezar con isto. Traballei durante anos nunha caixa de aforros, tanto ten cal delas para o caso, e agora traballo nun banco, cos mesmos compañeiros e clientes.

Estou orgulloso de ter feito parte do proxecto que supuxeron as Caixas de Aforro para España, na casa non fun o primeiro e desde pequeno mamei o beneficio do aforro popular, as bondades das Caixas de Aforros Confederadas e o bo que facía polo País a Obra Social.
Nunca entendín, que en igualdade de condicións, alguén preferira ter os cartos nunha empresa totalmente privada coma un banco, que beneficiaba ós seus accionistas (lexítimamente, porque estaban arriscando os seus cartos) e non nunha caixa que beneficiaba a todos (mellor ou pior) coa obra social. A Responsabilidade Social Corporativa, deixando de lado as normas de bo goberno das que xa falarei, viña de serie nas caixas desde a súa orixe.

Cando nos 90 a lexislación de caixas de aforro cambiou, permitindo que as caixas traballaran coma bancos, era o momento para introducir as normas de control no goberno das caixas. Agora é doado dicilo, mais daquela empezou todo.

Os Bancos, naquela altura nun proceso de concentración e peche de oficinas, foron deixando mercado libre que as caixas, foron ocupando. Foi un proceso inicialmente bo, porque introducíu unha maior competitividade mellorando condicións para os cidadáns. Mais coma sempre, nada é totalmente bo ou malo.

Xa daquela había a quen lle parecía mal a expansión das caixas. Lembro unha discusión cun curmán hai anos na que lle parecía mal que as caixas puideran mercar bancos mais non ó revés, en realidade a alguén de dereitas coma el molestáballe a propia esencia das caixas. Erán unhas fundacións moi peculiares que en boas mans eran unha ferramenta marabillosa do procomún.

Téñome queixado en moitas ocasións, aquí e noutros foros, de que non podemos sinalar ós políticos co dedo sen decatarnos que son coma eses espellos das feiras nos que todo aparece mais grande. Os políticos somos nós. Algúns son os piores de nós? Pode ser. E algúns serán os millores, porque hai políticos honrados que traballan polo ben do país. Nesta sociedade, claramente mellorable, regulouse incorrectamente o goberno das caixas. Permitíuse, permitimos todos cos nosos votos, o noso descoñecemento e indiferencia para tantas cousas, que case todas as caixas foran gobernadas polas mesmas persoas durante demasiados anos.
Naturalmente as responsabilidades non son iguais para todos, eu pouco podo facer se non o sei, outros coma D. Santiago Rey Fernandez Latorre que agora decidíu dicir que todo estaba mal, colaborou durante anos non falando con coñecemento de causa sendo como é unha das persoas mais influíntes de Galicia. Teño a faciana pétrea de mencionalo con nome e apelidos escribindo eu cun alcume porque recoñezo que traballo nunha caixa mentras que el non recoñece que vivíu e vive da Administración, das súas subvencións e a publicidade que lle contrata, antes de falar do despilfarro do Estado e mencionar á TV pública que agora é a súa competidora pola audiencia e a publicidade.
Pior todavía foron os partidos políticos que por toda España aproveitaron as Caixas para financiarse e a súa Obra Social para proxectos que vender electoralmente pechando os ollos ó que pasaba nelas, nomeando en moitos casos direitamente os rexedores.
Que problema hai en que alguén goberne moito tempo unha caixa? A corrupción que disque conleva o poder disminúe se hai cambios de persoas, e facilítase se alguén xa sabe con quen hai que falar para eses temas (esta é a miña opinión sobre a Administración e pode aplicarse neste caso). E por outra banda está o perigo da perseverancia nos erros, as cousas cambian e os humanos tendemos á rutina, ir intoducindo xente nova na dirección é un xeito bo de non estancarse.
E o Banco de España? Un Banco de España que impedira a concentración de risco no sector inmobiliario no seu día evitaría que agora estiveramos así. Non boto culpas dos roubos á Policía, mais si de que vexan a alguén cunha pistola e non lles importe a que anda. Ferramentas para impedilo había, o que non houbo foi vontade política de lastrar un crecemento econónomico que tan doado era de vender ainda que nos converteramos nunha economía de monocultivo.
E os traballadores das caixas? Pois aquí que vou dicir? Como traballadores nunha empresa temos que seguir as intruccións da directiva mentras non incumplan a lei. Naturalmente enganar a xente ás veces non vai contra a lei mais éticamente é indefendible sempre. Eu, no meu traballo, tento defender os intereses da empresa que me paga, como é lóxico. Iso convírteme moitas veces nun feirante, mais non engano á xente de mala fe para venderlles algo que penso que non lles convén. E iso aplíqueno ó que queiran. Non quere dicir que non cometa erros, quere dicir que non son un fillo de puta. E o resto, pois haberá de todo, e non todo bo.

Que opino do rescate bancario? Pois escapa ó meu entendemento. Non sei até que punto era necesario para evitar un colapso económico, porque en realidade é no que estamos con ou sen rescate.
Non sei por que pode o Estado intervir no Mercado tan intensamente como para impedir quebrar a empresas privadas (ainda no caso das caixas coa súa estraña natureza) e non pode prohibir por exemplo especular investindo en opcións contra empresas ou mesmo paises enteiros. Se imos ser intervencionistas que sexa de verdade, e non só para salvar a accionistas que investiron libremente para obter un beneficio (co risco da perda) e menos uns directivos que teñen a maior cota de responsabilidade da situación das súas empresas.

E agora debería falar dos sacrificios que custa este rescate, mais deixoo para outra ocasión, que isto está alongándose.

Patrocinio de eventos

Hoxe imos facer unha proba de agudeza visual. A ver se atopades a diferenza entre estes dous prodixios do deseño aplicado ó marketing.

Os mais espelidos decataríanse de que nunha das imaxe aparece unha referencia ó evento bosta de vaca 2012, que a efectos de esta comparación imos considerar que foi declarado polo goberno “acontecemento de excepcional interese público“. Se iso fora así a empresa que o publicitara tería dereito a deducir o 15 do gasto. Como non é unha publicidade exclusiva do evento senon que vai incluida na publicidade da marca que mola mil a base desa dedución é só o 25% do gasto. Resumindo: dedúcense un 3,75% do gasto en publicidade se incluen a referencia ó magnífico Evento bosta de vaca 2012 declarado acontecemento de excepcional interese público.

Diredes que é pouco e se cadra tedes razón. Agora ollade este cadro do ano 2006 que atopei por aí.

Os datos están en millóns de euros.

Por exemplo o 3,75% de 203,1 millóns de euros serían 7,6 millóns de euros por apoiar un evento de bosta de vaca ou calquera outro declarado acontecemento de excepcional interese público. Sumando as cantidades da táboa chegaríamos a unha dedución global posible de 46,12 millóns. E iso son só os 10 grupos mais grandes e con cifras de 2007.

Mola.

Conste que eu estou moi a favor do mecenado e das deducións ficais por mecenado, mais isto non é o que eu entendo por mecenado. Nin de coña.

A lei do mecenado.