¡Qué grandes momentos se viven na xuventude!
Cando un é novo todo é bonito…
Ou case todo.
Agora co paso do tempo, imos esquecendo as malas experiencias e quedamos ca parte boa de todo o pasado.
O tempo cos amigos, a liberdade case absoluta, as longas vacacións no verán…
Aquelas viaxes a Cíes,
e no medio de todo o bo, non permite que o esquezas…
O vodka Igor:
Menudo cagallón. Irrepetible, por fortuna.
Este foi un tráxico fin de semán, cheo de mortes que aldraxarán os vexetarianos (velaí as fotos dos despoxos)
Alomenos na casa de Alberto, que insiste en dar de cear ós amigos. Esta visto que quere que rolemos coma bocois.
En troques, o que non quere é que esteamos espertos na súa casa. Encantalle botar películas raras para que vaiamos botando unha soneca e marchemos mais descansados á nosa casa. A do sábado nin lle lembro o título. Só sei que iba dun ghicho que estaba pirado e que marchei antes de rematar, porque mellor é durmir na propia cama que no sofá dos amigos.
Sumando as nécoras e a película ainda saían as contas ó seu favor, pero claro, inda por riba Almudena deume un cadro que pintara para a nosa casa (na que sale tamén a nosa casa, por certo) e claro, así non hai quen poida. Ainda non lle quitei a embalaxe, para que non se estrague antes de o colgar.
Tamén estiven en BD! non sei se poderei facerlle unha caricatura ó Melo e á Eva, en compensación, direivos que se queredes algún comic pasedes pola rua Cataluña. A verdade é que a xente que lee isto xa deben de ser clientes, pero, por intentalo… 
Por certo, boísimas as novas adquisicións, ainda non tiven que utilizar a "Garantía BD!"
Non sei porqué, pero ainda que o tentei, por algunha estrana razón non puiden pollerlle ollos normais a Rober. Sempre se lle puñan vermellos. Se algún entende porqué, faga o favor de decirmo.
Estou moi intrigado. Non me pasara ate agora. Con Roi e Irene ó principio tamén me pasaba, pero conseguino logo, só tiven que llos cambiar unha vez. Non entendo isto.
En fin, poñoo tal e coma está:
No aula, coma bo mestre.
Coma é ben sabido, contra "Manoel" Soto vivíase mellor en Vigo. Se cadra era mal alcalde, pero claro, todos éramos mais novos.
No Faro aparecían os vitrasas queimados, pintadas na cidade pedindo ¡PASES PRO BUS XA!, ¡ASCÓN SOLUCIÓN! ¡Qué clima de pacífica convivencia cidadá!
En homenaxe a aquela época, e cómo non, a ese home tan pouco recomendable collo prestada a frase de Julián Hernandez e ademais poño aquí unha mascota que se chama igual que o "Manoel" (xa sabedes o de "Por un Vigo Millor" e mais o do cartel sinalizador de "A Cruña") ¡Que bos tempos!
Pulsade o enlace co rato e despois facede que soto vaia detras do punteiro.
O amigo Rafael lembrame unha receita infalible para unha tarde de diversión a esgalla:
1.-Unha chea de cervexas (mellor se son estrella galicia e preferiblemente moi frías, ainda que a práctica demostrouse que non é imprescindible)
2-Tres amigos (ou mais) cheos das cervexas anteriores
3.-Unha pelota diminuta
4.-Pouca vergoña
5.-Pasar o balón dun a outro ca man esquerda.
Para entender o punto 5 e comprender como pode ser divertido ollar de novo os puntos 1 e 2.
Bonitas fotos do evento:
A foto que acompaña sempre o blog á dereita é desa mesma tarde.
A xente require novas adiviñas. En calquera caso, non todo o monte é ourego. Non creades que todas van ser tan doadas coma as anteriores. Así non ten moita gracia.
Revisando no meu disco duro atopo esta fotografía. Se non a retocara un pouquiño sería moi breve o conto, así que agochei a persoalidade dun dos membros deste grupo.
Pistas:
1.- É un grupo de Vigo.
2.- Batería, baixo e guitarra-voz.
3.- Nome collido dunha persoaxe dun filme de ciencia ficción.
4.- O baixista estaba noutro grupo mais coñecido todavía.
Non é tan complicado, e xa vos digo que espero que Roi o acerte axiña. Non me falles, macho (isto último ca voz de Tucho dos Tonechos)
Paseime, dinvos pistas de mais.