Apocalipse do porco

Recentemente, non sei que pasou, pero estou tendo mais comentarios no blogue.

É certo que entra algunha xente mais, pero non moito, e no mesmo tempo os comentarios sí que se multiplicaron .

Agradezo a todos os que deixades comentarios. Ainda lembro o apoio que ó comezo me daba Jandrix cos seus comentarios no blogue. O mesmo que vos me dades agora. Grazas polos comentarios e tamén polos consellos, que de todo hai.

Se ti non deixas comentarios, non teñas medo e deixa de ser un lurker, eu agradecereino, e custa tan pouco ser riquiño

Hoxe escarallouseme a GUI, como a miña falta de sabedoría é moi coñecida e non quixen perder tempo, reinstalei o SO de novo.

Agora diredes: ¡Volta ó rego! Instala Güindous de novo e deixate de lerias.

¿Se tivera un problema e tivera que reinstalar Windows, conservaría todo o que tiña no disco duro? ¿Ou tería grandes probabilidades de perdelo? Non perdín nada, motivo polo que tampouco tiven necesidade de rachar nada na casa.

Supoño que irei aprendendo, pero non teño presa…

Hoxe fun a un ximnasio.

Había moito tempo que non facía exercicio e decidimos na casa facer algo pola nosa saude cardiovascular.

A experiencia non estivo mal, así que repetirei.

O monitor causoume unha boa impresión desde o primeiro momento, porque non está moi musculado, só se nota que é o monitor porque leva unha camiseta que o pon. Non estou moi a favor dos monitores super mazas que non teñen mais idea ca que da pasar a vida metido no ximnasio.

Sentamos nunha mesa (cada un nunha cadeira) e conteille o que pretendo: recuperar a forma física (non sei onde a gardei e agora non a atopo) e poder escalar cando chegue a primaveira.

Empezou moi ben, porque me dixo que no primeiro mes vou ver as máquinas de pesas de lonxe, que vou facer exercicio aeróbico.

¡Que ben fixen en pedir a camisola do A polo ghit XXL!, ainda que lle dixen que non quería inflarme, así que vaime seguir valendo a roupa

El preguntou sen non querería perder peso e dixenlle que non, só 5 ou 6 kilos.

Xa se verá canto dura isto… Tereilles informados. (ainda que sen fotos)

Como os que me coñecen (ou os que siguen o blogue) saben sempre levo comigo a miña cámara ou o móbil, que ten unha cámara xeitosiña.

Porén, este ano, estando into the groove baixei á piscina cun número de Kozure Ōkami e esquecín o móbil. Pensei de camiño, tanto ten, ¿quen me vai chamar?

Chamar non chamou ninguén, pero perdín de sacar a mellor foto do verán. Mellor ca da mangueira.

Tomando o sol cunha gorra de baseball. Primeiro ca gorra ben posta, despois de lado e á fin cara atrás.

Sen camiseta e cun meyba que deixaba ver a raia do cú. Si, liches ben, a raia do cu. Alomenos dous ou tres centímetros.

Alí estaba…

Cacharro.

Hoxe fun dar un pequeno paseo ca miña muller até a casa dos peixes para ver unha exposición que había alí sobre o mar na banda deseñada, había un día moi soleado.

Mentras a miña muller e a súa irmá falaban, eu escoitaba o Extrarradio. Cando chegou o espazo adicado ó A polo ghit abriron teléfonos para regalar camisetas.

Estábamos nese intre xa en Riazor, tomei nota do número e chamei.

En realidade tomei mal o número e chamei a varios números mal até que o repetiron e chamei ben. Tras un par de intentos ca liña ocupada, fun quen de que me colleran e…

¿Radio Galega?

Identifiqueime como Ghanito, din o meu teléfono e cando me preguntaron de onde chamaba… Estando en Riazor confesei que chamaba desde A Coruña, e tampouco iba romperlles a cabeza con que son de Vigo. Isto recórdame un vello que foi a un programa destes do serán e montou unha liorta cando lle preguntaron de onde viña (¿De donde vengo o de donde soy?, porque si me pregunta de donde vengo…)

O caso foi que despois de apoiar a Projecto Mourente vanme mandar unha camiseta á casa.

Xa se me reclamou no fedello foto, e tamén nos comentarios do blogue. Unha foto coma esta, portando a devandita camiseta.

Haberá que facela así que chegue. Ainda que xa sabedes que eu teño a localización real da imaxe do Apologhit á miña disposición cando queira.

Ollade para aquí.

…Iso é impulso.

E impulso foi o que me levou onte a mercar «El año que vimos nevar» de Fermín Solís.

Fixen as cousas ó revés (varias veces na mañá, como xa irei contando) primeiro adicáronme o libro, recén mercado, sen ainda ter visto nin a primeira páxina.

Eva díxome mais ou menos como era o conto e arrisqueime.

Desta volta acertei, as historias de Martín Mostaza son pingas que van caíndo, soltas, sen un fío que lles dea continuidade, agas a billa da que están caindo, a memoria de Fermín Solís, que é un pouco coma a dos nenos que tiñamos unha idade similar á súa.

Non son só imaxes, son cancións, xoguetes, xogos… mesmo a volta ciclista da primeira historia. Lembro que na miña escola tampouco tiveramos clase a tarde na que a Volta a España chegara a Vigo. E non rematan aí as coincidencias…
Recomendable para os nostálxicos nados nos anos 70, ou para os non nostálxicos.

O debuxo que poño aquí non estará na vosa edición, pero xa o vedes na miña.