Apocalipse do porco

Unhas das alfaias da miña nenez que redescubrín onte, foron varios números da colección dos Pitufos, editada por Bruguera. Xusto cando antonte mercara o primeiro número da reedición que ven de sacar ó mercado Planeta.

A reedición está moito mais coidada que a vella edición de Bruguera, e non estou a falar de que a outra dera mil voltas e estea xa un chisco gastada. A nova edición foi traducida de novo, pero o mais importante: rotulárona a man. A edición de Bruguera tiña unha rotulación de imprenta que afea bastante o resultado. Ademais diso as cores están feitas de novo e o resultado da unha mellor impresión. A encadernación ten tapa dura fronte a vella cuberta de cartón brando.

O resultado é un producto para coleccionistas en maior medida co de Bruguera.

Pero isto non me parece un acerto. Deixando de lado a rotulación e a cor, que foron fillas dunha etapa superada por sorte, a tapa dura paréceme un erro porque encarece o producto que está (ou debería estar) destinado ós rapazes. Semella que tenta buscar como público obxectivo ós nenos de trinta anos de Miliki e non ós seus fillos, ainda que indirectamente saian beneficiados.

Se queremos chegar ós nenos ca banda deseñada temos que facer productos de acceso, como moi atinadamente foi golfiño no seu día en Galicia, non hai tanto tempo. E que ademais é unha canteira cun innegable resultado positivo, non estou a descubrir nada novo. ¿Vai gastar un pai 7€ nun tebeo para o seu fillo se é posible que o pinte ou o rache? O meu exemplar de Los Pitufos costarame 75 ptas e daquela os de Asterix estaban polas 200 ou 300 (como mínimo) ¿Non sería posible editar cunha certa calidade pero sen sairnos do prezo? ¿Non hai na banda europea un termo medio entre a grapa e a tapa dura? ¿Porqué non se edita mais en formato prestige?

Hoxe, o meu pai lembroume onde estaban gardados (desde hai ben tempo) os meus tebeos. O curioso é que onte mesmo estivera lembrando algún deles (mañá contareivos cal era).

Gardados nun estante dun moble que ten unha caixa diante e que non abría desde hai, cando menos, oito anos estaban os tebeos. Mesmo estaban todos ordeados e cun letreiriño pegado diante no andel.

Cando neno lía canto caía nas miñas mans, tanto un artigo dunha revista coma unha novela, o xornal ou calquera outra cousa. Con bastante asiduidade se me tiñan que facer un agasallo, era un libro.

Este afan pola lectura, naceu nas lecturas de tebeos. No cuarto que compartía co meu irmán cando neno durmíamos en liteiras, e había un armario de portas corredeiras pegado a elas pola banda da parede que estaba cheo de tebeos. Tiña unha porta á miña altura e outra á altura do meu irmán.

Lin unha chea de tebeos de Bruguera, mortadelos e zipizapes, dos semanais. Neses odiaba as historias de estilo europeo que viñan no medio e tiñan continuidade noutro número, porque non os mercaba tódas as semanas e non me enteraba do seu final. (Hasta este ano non me reconciliei con Blueberry) Tamén tiña a colección de Asterix, e o meu irmán a de Tintín.
Outros que adoitaba ler eran os Don Miki, que no seu pequeno formato eran perfectos para un neno.
Encantábame que me mercaran un novo, supoño que se tivera mais cartos mercaría mais, pero probablemente non tería tanta ilusión cando conseguira un novo.
Hoxe, a competencia dos tebeos é brutal, as consolas e a televisión (que cando eu era neno ainda cortaba as emisións ó mediodía) e a cultura do audiovisual quitáronlle moito do seu atractivo para os rapaces.

Afortunadamente os nenos teñen unha cultura informática superior ós da miña xeración, porén non ler infllue en que teñan moitas faltas de ortografía…

Vivimos estes días un episodio mais da cultura na que vivimos, a sociedade do medo.

Cada novo evento que aparece é unha oportunidade para reforzar o medo dos cidadáns.

Para os que viran o Bowling for Columbine esta teoría é a que mantén alí Michael Moore, que os medios meten medo á xente, e isto foi novamente o que pasou co noso amigo Gordon, que foi menos do que agardábamos, por mais que o poda sentir pola xente do Ferrol que quedou sen tellado, e ainda que fora o vento mais forte na Coruña desde o Hortensia.

Inmigrantes, comida en mal estado, gripe das aves, drogas (adulteradas ou sen adulterar), programa nuclear de Irán, terroristas suicidas, phishing, pederastas, e que cada un engada calquera das mil ameazas definitivas que decote xurden.

Non sei se teño medo, pero si que estou canso.

Onte, cando fun ver o documental ó CGAI, cheguei con tempo e aproveitei para coñecer a biblioteca que hai no mesmo edificio, vira, no seu blogue, que tiñan unha colección de banda deseñada.

Esperaba menos do que había, vese que a rapaza que ten ó seu cargo o tema ten bastante idea, porque non había só o mais típico.

Quero dicir que fan a súa escolma co mesmo rigor que co resto de libros, tentando mercar obras de calidade ou que lles parecen interesantes (isto o supoño vendo o que alí hai)

Nos quince minutos que parei alí estiven lendo o Adolf de Osamu Tezuka, que xa lle tiña gaña hai tempo e por diversas causas non o mercara ainda.

Para quen non estea moi metido no mundo da banda deseñada, pode ser unha boa opción para ir coñecendo obras sen gastar moitos cartos, e nomeadamente para os nenos.

Hoxe voltei ó CGAI. Proxectaban o documental «Ilusiones visuales», producido por Voz audiovisual e codirixido por Marcos Pérez e Oscar Sánchez.

Fun por recomendación de Pawley, e a verdade é que pagou a pena.

O documental achega un pouco o mundo da percepción visual ó público xeral, e acada o seu obxectivo dun xeito ameno e ó mesmo tempo profundamente didáctico. E xurdiu no congreso europeo anual de percepción visual que se celebrou en A Coruña en 2005
A maior parte da metraxe vaise en entrevistas a científicos, que falan apaixoadamente do seu traballo, sen que en ningún momento se faga pesado, grazas ó dinamismo con que se intercalan exemplos visuais que veñen dados polo propio tema do documental e o recurso ás artes plásticas, o cinema (que é unha ilusión visual en si mesmo) ou a maxia.

A conclusión final á que chega o documental é que a nosa percepción visual da realidade é falsa, a nosa aprendizaxe leva ó cerebro a interpretar o mundo en función da súa experiencia. E certo, estamos cheos de prexuizos. Ainda que tamén podemos interpretalo «rollo matrix«

Para contrarrestar a similitude cos Wachowsky da conclusión final, introduciron unha persoaxe que ten un dos mellores momentos. O outro é un científico que lle manda un recado (positivo) á súa profesora de ciencias de primaria, pero o mellor é cando aparece o profesor Akiyoshi Kitaoka un cientifico considerado o mellor creador de ilusións visuais e que non gusta de ser chamado artista. Provocou risos entre o auditorio a súa sinxeleza e os seus sorrisos (parabéns profesor).

Deixo a ligazón á súa páxina por non poñer aquí imaxes empequenecidas que seguramente quedarían mal, só porei esta.

Se poñedes unha liña recta horizontal pegada á pantalla veredes que o voso cerebro engánavos.

aquí tendes as serpes xiratorias.

Todas estas obras son aplicacións prácticas de descubrimentos sobre o xeito en que o cerebro interpreta o que vemos.

O coloquio foi apaixoante tamén, falouse da analoxía entre a compresión jpeg e o xeito en que o cerebro interpola para captar a realidade, ou da imaxe que a sociedade ten dos científicos, da pobre programación televisiva e fixen varios descubrimentos persoais:

1.- se non ves o «ollo máxico» non es parvo, só un chisco virollo.

2.- se mercaches unha cassette para aprender ingles durmindo tira con ela e merca «el inglés con mil palabras«.

3.- hai científicos que pensan que o cerebro ten mais actividade dormido que desperto (hai que avisarlles de que non experimenten con George W. Bush)

Estivo ben para só unha tarde. Xa vos contarei algo mais que descubrin antes do documental. Pero será doutra volta.

Ainda non deixara posto aquí nada da despedida de solteiro á que fun hai dúas semanas.

Elvis estaba a piques de casar e había que facerlle unha festa previa.

Vestido ca súa imaxe de Las Vegas percorrimos Vigo la nuit. Hai que dicir que os que se cruzaban con nos ficaban abraiados de primeiras, porque o resto estabamos vestido coma calquera outro día e Elvis destacaba ainda mais.

Onte 16 foi o día escollido para o casamento, a cerimonia relixiosa celebrárona en Avión de onde é a familia da noiva. (Si, son mexicanos) O cura terá un futuro moi bo no mundo da comedia así que se decida en deixar de actuar en Avión e comeze unha xira. Hobo intres nos que os risos non foron doados de agochar. As teorías sobre o matrimonio do señor cura eran moi boas, nomeadamente cando explicou o de ser o sal da terra, porque unhas patacas cocidas sen sal, non hai quen as trague, e botaslle sal… e están estupendas.

Saimos da igrexa e fixemos unha parada técnica no primeiro bar que atopamos para tomar unha cervexa. Primeiro bar que vexo no que teñen unha PS2.

O mais impactante da xornada aconteceu no camiño desde Avión até Arnoia, onde se celebrou a festa. Á beira da estrada estaba esta casa da foto

A distancia non o deixa ver ben, pero o que hai enriba do tellado son dúas cabezas de pedra, supoño que dos donos da casa. Non estou certo de que os cartos dean a felicidade, abofe que o bo gusto non.

Despois da cea apareceron uns mariachis que tiñan bastante xeito, eran autenticamente mexicanos, agás o trompetista, un negro que seica era cubano. Os familiares da noiva emocionáronse moito, nomeadamente o irmán (membro da brigada paracaidista). Tocaron todos eses clásicos que lle oiches a canto cantante mexicano veu de xira por España: Jalisco no te rajes, El rey, cucurrucucú paloma, la cucaracha, e tantos outros grandes exitos de gasolineira.
O resto da festa, como é habitual, picadiscos graciosetes, xente bébeda, e así.

A nosa habitación no hotel estaba nunha planta distinta á do resto, e como estaba cheo o hotel, déronnos unha habitación da zona xeriátrica. A diferencia estaba no baño, que é adaptado. Como podedes ver na foto, semella que está adaptado para aplicarlle a solución final ó pobres vellos. (Neste caso a nos).

Xa para rematar a microcrónica social, hoxe almorzamos no hotel agardando que as vítimas se ergueran dos seus leitos e despois collimos camiño a Pontevedra para facer o noso particular refestexo mexicano en El Rincón Mejicano. Aproveito para recomendalo ós que ainda non o coñezan, ten sona de ser o mellor restaurante mexicano de Galicia, algúns mexicanos que eu coñezo en A Coruña o din. Se queredes probar auténtica comida tradicional mexicana é a vosa oportunidade. Está nunha perpendicular á alameda de Pontevedra e se ides, procurade facer reserva porque eu sempre o atopei cheo de xente.

Cando xa marchábamos José mercoulle ó neno Antonio unha bola desas de máquina que traen un agasallo dentro. Que feo, para soñar co xoguete toda a vida.

Supoño que a estas horas Kike xa chegaría á súa casa en Portugal, agardo noticias con impaciencia.