Apocalipse do porco

se en xaneiro temos unha costa e pode ser dura, no nadal debemos ter unha costela, e tamén ten a súa dificultade...

Costela de porco, solombo de vitela ou peituga de capón, tamén vale un bo bacallao. Chega o nadal, precedido dos comerciais de xoguetes, as luces na rua e axiña o turrón. E, desde hai un tempo, tamén as comidas ou ceas de empresa. Primeira paparota que abre a tempada, seguindo ca de noiteboa, nadal, fin de ano e reis. Como mínimo, esas son as de obrigado cumprimento, sempre hai algún que queda a maiores cos amigos que non ve decote para pechar o ano.

Eu comezo o meu via crucis (ainda que non sexa semana santa) mañá, cunha cea de empresa en Vigo cos meus ex-compañeiros, o 15 terei outra na Coruña cos actuais compañeiros, iso a maiores das que terei ca familia (que cando un casa convírtese en familias). Non sei cantos quilos de mais levarei comigo de mais cando remate o camiño.
Ainda que podería dicir que o camiño comezou antonte, que tiven comida de empresa ou onte, no que a comida de empresa mesmo mereceu foto.

Era tan grande como semella na foto, que saía por fora dos dous lados do prato, e estaba boísimo. Póñoo a ver se me convidan o ano que ven á xantanza de blogogastrónomos ainda que dame que tería que traballar ainda mais o tema para merecer estar alí.

chuzame

Recoñezo que fun desta volta ó cinema porque mourullo fixo burla de min. Se non fora por iso esquecería que hoxe proxectaban no CGAI este filme de Pedro Costa.

A verdade é que non se pode comparar esta película con tropical malady, esta enténdese. Mesmo enténdese o que din os actores no diálogo orixinal moitas veces, por mais que o sotaque lisboeta poña as cousas difíciles. Non ten o ritmo dunha peli de Stallone, nin persecucións en coche (nin sequera hai coches) pero enténdese, imos achegándonos ó cinema comercial.
As casas van caindo unha por unha, como diría Conchita Velasco: maaaamaaaa, quiero ser palistaaaaa, ohh mamaaaa ser protagonistaaaa.

As persoaxes a falar fora de cadro e a cámara fixa dan unha sensación de absoluta verdade no que está a pasar, e mentras estaba vendo a película dábame que os protagonistas non eran actores, semellaba que eran ionquis de verdade fumando a súa heroina no papel de prata. Cando rematou o filme xa me aclarou Pawley que lóxicamente, porque non eran actores, era un docudrama (ou algo así). ¡Que tempos aqueles de Vivir cada día!

Señores, por 1,20€ coñezan a miseria lisboeta, semellante á da súa cidade e totalmente carente de glamour.

Nota que lle poño: ¿cando puxen eu notas a nada?

chuzame

Hoxe estiven nunha xuntanza da miña empresa. Remataba un proxecto de formación e desenvolvemento profesional no que estou metido e xuntaronnos a todos, responsables, formadores e ós membros do programa.

A verdade, na miña empresa, unha das cousas que fan mellor é convencernos de que é unha boa cousa traballar nela.

A imaxe de marca é boa, o concepto de Responsabilidade Social Corporativa o teñen moi traballado e ademais gastan moitos cartos para que pensemos que somos os mellores. E certamente as condicións laborais son boas.
Pero non só é iso, a politica de persoal fomenta moito a promoción profesional, a formación continuada e promoven certos valores (ou alomenos semella).

Hoxe falaron de persoas, de xestión do tempo, de xenerosidade na xestión de equipos, a política marcada pola empresa é moi clara. Non sempre se acerta ó aplicalo na periferia da organización, pero semella que a idea é facelo.

Tamén se falou de orientación a resultados e o plan da empresa é subir un par de postos na situación respecto á competencia dentro do noso sector económico.

Pero claro, somos unha empresa non unha ONG.

chuzame

Unha das funcións da Universidade, en calquera sociedade é a formación das súas elites, outra é investigar e crear coñecemento.

Crear coñecemento e espallalo. É, ou debería ser o motor intelectual da sociedade.

Hoxe publicaban na Voz outro episodio do permanente triunfo da mediocridade na nosa Universidade.

Como os que me coñecen saben, como non fixen a mili, cando me deixan contar batalliñas, conto o meu paso pola Universidade. Ademais do título tamén saquei un bo coñecemento do funcionamento interno da Universidade.

Afirmo que a Universidade é unha organización corrupta, pero non é nada raro, porque a nosa é unha sociedade corrupta e a Universidade é parte dela. Os mediocres medran facendo 'pasillos', maquinando políticamente, e poñendose á sombra do poderoso. E ó tempo, os que só teñan tempo para a investigación e a docencia van quedando no camiño.

Isto, por sorte, non sempre ocorre ó cento por cento e os que valen acaban por chegar, co custo dun sacrificio que os outros aforran. Tamén é mais grave dependendo da área de coñecemento e da zona do Estado, porén as escolas fan valer a súa lei aquí ou en Murcia.

Falan de endogamia no Blogomillo, non coñecen a Universidade, onde os catedráticos enchen o peito para falar da Universidade, alma mater nostra cando se deciden as cousas do resto, e sacan o coitelo coma se foran piratas cando se decide o seu. Onde as plazas decídense no sorteo do tribunal e non cando se fai o exame.

Esta é a nosa Universidade, nela nacen os mellores e moitas veces marchan mentres os mediocres quedan ca casa.

Así somos nos, a nosa sociedade do clientelismo e o amiguismo. Temos o que buscamos.

chuzame

Non me cabe na cabeza baterlle á miña muller. Moito menos facelo de xeito frecuente.

Matala se me abandoara... non é deste mundo.

Poñendo esto por escrito e pensando en que eu puidera bater na miña muller fai que me sinta moi moi estraño.

O problema é que moita xente non medrou nunha casa coma a miña (e moitas outras, por sorte) que do respecto nin se falaba, porque non era algo no que ninguén pensara, dábase por suposto.

¿Canto tempo ten que pasar para que ningún neno conciba a violencia na súa casa?

Tiña pensado rematar esto cunha ligazón ó que hoxe puxo besbellinha, e semella que os da Voz adiantáronseme.

Parabéns besbe.

chuzame

Onte quedamos mourullo e mais eu para tomar unhas cervexas, cousa normal porque somos case veciños, vivimos os dous nos limites do mesmo barrio.

Como é tan fan de Phill Collins (ainda que o queira agochar) levoume á cervexaría Paradise, lembrando aquel tema de Phill Collins, another day in paradise.

Xa de camiño ocorreuseme convidar tamén á que algúns reivindican tamén coma musa do blogomillo.

Falamos de futbol  e touros  das cousas que nos interesan, radio, prensa, e necrofilia.

Correxíronme unha conversa que publiquei hai uns días, o día do patrón da Apocalipse do porco, ainda que foi un díxome que me dixo, pero pode ser certo, seica os que teñen perigo non son os do blogomillo se non os do fedello (podería ser, teño pouca memoria ás veces e teño as dúas doenzas)

Falamos tamén de bola extra, mourullo lembraba entradas que eu medio esquecera, nomeadamente a das peores portadas de xerais, botamos conta do tempo que hai que deixou de actualizar o seu blogue...

¡E descubrimos que hai xeito de contactar con el ainda que non estea na rede!

Esquecimos preparar ben o plan para acadar a publicación de certos videos fantásticos na rede.

Poño aquí esta foto que non sei se ven ó caso de algo.

Ou era esta...

¡Spain is different!

chuzame