Xa está, xa chegou aquel vento.
Semella que á fin vai partir o barco, e irei de capitán.
Ese era o segredo do vento, ía levarme nun barco de capitán.
E semella ademais que me levará cara o Oeste, a terra das oportunidades.
Polo de agora estarei en prácticas, agardo poder aproveitar a oportunidade.
Aproveiten vostedes o momento para chamarme ghefe, non vaia ser que despois non siga. 
chuzame - Hoxe descubrín grazas a la peonza a 'simpatica' ocupación do cuñado de Robert Crumb.
Adícase a mercar no eBay vellos exemplares de obras de Crumb, e así que chegan darllos ó seu cuñado para que os asine e revendelos por catro veces o prezo que pagou con eles.
A verdade é que ten moita coña, non me importaba a min tampouco ter ese choio.
chuzame - De namorar non sei, que para iso está o viagra. O que está claro é que a vida ten os seus ciclos para algo.
Cando hoxe á maña lin a nova da xubilada que quedou preñada e tivo dous fillos pensei: esta ghicha está tola.
Cando vin que non tiña parella e que os vai criar soa pensei: esta ghicha é parva.
Cando vin que vendeu o seu piso e pensa vivir dunha pension de 600 euros mais os douscentos que lle dan polos dous nenos pensei: esta ghicha é unha irresponsabel.
E ainda di que como a súa nai viviu até os 100 anos non hai problema.
Paréceme ben que as muller sen parella teñan fillos, concordo ca inseminación artificial e a reproducción asistida. Porén, o que fixo esta muller parécem mal. Non vou dicir que fora un capricho, pero penso que puxo os seus desexos de ter fillos por enriba da lóxica. Ter fillos alén dos 60 anos non é lóxico. Non o é se a esperanza de vida media está nos 75 ou 80 anos.
Penso que está tola.
chuzame - Aparecín no Mardigras eu só. Quedara con estes dous regueifeiros, ainda que a idea era que viñera mais xente, pero ó final, por motivos varios foron caindo.
Estaba só, porque eles tardaron en chegar e ainda non estaban cando comezou o concerto dos Gin Tonics, de Oroso. Grupo que toca versións dun rock moi clásico. E si, como ben di besbellinha, cantaban nun inglés de Opening, falaban galego, e facían as brincadeiras en castelán. Caíronme ben e semella que o pasan caralludamente.
Despois sain á porta para guiar ós dous perdidos que non daban chegado e cando entramos de volta comezou o concerto de The Homens. Non os vira ainda ao vivo e non me defraudaron, paga a pena. A verdade o cartel era un chisco heteroxeneo, porque pouca similitude teñen as dúas propostas.
Póñovos unha foto dos Homens que non é miña, que é de Janite. Non se lles ven as caras, coñéceselle polas raias.
Despois, como besbellinha tiña invitación para ir ver ós Bongolian alá fomos ó Playa e dese concerto non lembro moito. Que me gustaron si, que o de bailar moito é certo. Deixovos imaxes do concerto (que colgou no YouTube non sei quen)
Puxo tres videos mais: un, dous, tres
Fixemos tres en raia, o pai, fillo, nai do título. Ainda que tamén fixen de fillo e marchei para a cama mentras o pai e a nai seguían de troula.
Á próxima, mais.
chuzame - Si, só cas mans e moita imaxinación, un grupo de xente. Descoñezo quen foi, este video subiuno ó YouTube algún asiático, pero dos autores só sei que son uns friquis e o fan moi ben.
Atopeino en No Puedo Creer que lo hayan inventado
chuzame - Acabo de ler Es un pájaro... de Steven T. Seagle e Teddy Kristiansen e a sensación que me deixa a historia é semellante a que me quedou despois de ler algunha das historias de Jiro Taniguchi. Historias cotiás, vida, familia, parella, enfermidade, morte...
Ainda que se fala de Superman, e moito, non é unha historia de superheroes, é diferente e gustoume. E non só é polo guión, tamén lle acaen moi ben os debuxos, adaptándose a cada momento na historia.
Para xente que pense que a banda debuxada é cousa de nenos.
chuzame - 
