Apocalipse do porco

Ainda que sobrepaso a idade límite para inscribirme na XGN, animado pola presenza no recinto de cidadáns de idade avanzada animeime a quedar con Modesto hoxe á mañá e ver a romaría. Cando eu chegaba marchaba Quín (seica cando el chegou baixaron o volume da musica por aquilo do benestar dos participantes)

Queda claro ademais que non me custa moito ir a Compostela así que alí aparecín ás once da mañá para escoitar a conferencia de Berto e de Daniel Bañobre a resposta foi masiva, a pesar de non estar incluida no programa oficial. Dos 1500 rapaces inscritos estaban alí 10. En realidade 10 eramos incluindo a Berto e Daniel, un de vieiros que facía fotos, outro mais de Compostela wireless e claro, Modesto e mais eu que somos da Senectude Galicia Net. Pero iso si, sacámoslle moito partido á charla.

Con isto queda claro ó que vai facer a xente ás parties: baixar cousas co p2p a velocidades de vértixe (os mais), xogar on line (menos) e pasar un par de noites fora da casa cos amigos (todos) pero non a escoitar conferencias.

A conferencia de berto mais ou menos xa a coñecía no seu contido, falou da evolución do escritorio aillado á rede mundial, á rede 2.0 e ainda alén a web 2.0. Amosou este gráfico que podedes ver para entender de que carallo falo. Os que nunca oírades falar da web 2.0 probablemente non entendades tampouco de que vai o gráfico, pero tanto ten, só tendes que saber que son comeduras de coco da rede.

Daniel Bañobre falou sobre redes locais, ainda que ó comezo da súa conferencia non atendín moito ó que dicía, que estiven escoitando o Extrarradio ó mesmo tempo, porque mourullo chivoume polo gtalk que estaban a falar do meme das cancións que esta semana percorreu o blogomillo á velocidade do son. Puxeron dúas das cancións que eu escollera e citaron outra pero a ningún dos que nos colleron cancións da escolma nos citaron o nome do blogue. Por iso estiven cunha orella posta na radio, un ollo no fedello e o resto na conferencia. Porque claro, estaba conectado á rede durante a conferencia co meu portatil.

(A foto está sacada nun pasillo, alí había hoxe un feixe de redes wifi abertas, con cobertura total e largo de banda de 5 ou mais Mb.)

Voltando a Daniel Barallobre, cando rematou a súa conferencia, Sak e mais eu estivemos dándolle voltas ó proxecto de Compostela Wireless facéndolle preguntas. Concordando que é unha boa idea montar esa rede wifi local comparto o pesimismo de Sak. Ogallá esteamos equivocados.

Despois da charla Modesto marchou, que tiña compromisos familiares, e Sak levounos pola zona onde estaban os participantes (previa adquisición de acreditación para o min, que non a tiña). Dimos un paseo, saudamos a Andres Milleiro (aka Ballan) e a Manuls e vimos algún modding.

Cando rematamos o pequeno paseo, berto marchou e Sak e mais eu fomos xantar ó tránsitos dos gramáticos.

Xa vedes que ó flan de queixo nin tempo tiven de sacarlle unha foto.

Despois voltamos á XGN e mentras agardabamos a que abriran a porta a xente de Vieiros, que deixara alí o meu portatil, probamos un simulador de golf (que non me gustou, ainda que fixen par) e xogamos ó Scalextric que está infinítamente mellor que cando eu xogaba de neno, agora controlas o coche independentemente da vía na que estea correndo.

E isto foi todo este ano. ¿Para cando unha auténtica Senectude Galiza Net na que poidamos estar os maduritos de pleno dereito?

chuzame

O concerto rematou non moi tarde. Siniestro Total en Castrelos. Levábamos toda a noite falando de ir a Baiona pero non era boa idea, estaba moi lonxe para ir tan tarde. Entón alguén dixo...

'¿E se nos achegamos a Lagartóns?'

Iso si era boa idea. Lagartóns, na Estrada. Ninguén pensou que falara en serio cando dixen que si, que podíamos ir, que sería divertido. De camiño pola autoestrada acabaron de convencerse.

A noite ó noso redor non deixaba ver nada. Só estábamos nós, alumeados polas luces dentro do coche, coma nenos nunha cova.

'Estando aquí xa podíamos seguir, case estamos en Compostela.'

24 de xullo á noite, Compostela estaría ateigada de xente. Seguro que non se podía nin poñer un pe. Era unha parvada. Se cadra por iso seguimos cara aló. Porque non tocaba ir. Por que era o pior momento. E porén podía ser o mellor.
Cando chegamos os fogos artificiais xa remataran había tempo. No Obradoiro non quedaba moita xente, ainda que había movemento, coma se fora unha verbena de tantas, ainda que sen orquestra. Deixaramos o coche nun aparcamento alí ó lado e así dar unha volta polo franco. Eramos uns mais dos centos de turistas, chegados de moi lonxe ou de alí ó lado.

¿Nunca víchedes un neno nas festas de Bouzas, cando chega onde están as atraccións? Eses somos nos. Estades véndonos camiñar polo franco, coma se fóramos vaqueiros na rua principal da vila, camiño do saloon, con esa chulería, todos en fila coma nas películas.

¿Canto durou o paseo? ¿Quince minutos? ¿Media hora? Cando agora o lembro ainda estou alí. Vexo á xente ó meu redor. Estouno sentido mentras escribo.

Collimos o coche e marchamos. Gardei o tique do aparcamento para demostrar que estivéramos alí ó día seguinte. Xa daquela facía as mesmas parvadas que agora.
Se non fora ilegal e unha vergoña podería inventarme agora que paramos polo camiño e arrincamos un sinal de distancias quilométricas na autoestrada.
Sería doado mesmo inventar detalles: que non eramos quen de arrincalo, que pegara unha patada e saíu voando, que era mais grande do que semellan desde o coche. Sería un gracioso detalle para engadir á historia, ¿pero quen precisa inventar nada? Xa é abondo sen engadidos.

chuzame

Onte acodín ámesa redonda que sobre cinema e literatura estaba convocada na Fundación Caixa Galicia no Cantón.

Fun animado por mourullo ainda que estaba algo doente da gorxa (hoxe xa estou mal de todo) e alí, tal como agardabamos, estaba Pawley.

Os participantes na mesa eran ...

mellor o podedes ver aquí que por unha vez contan todo bastante ben.

Ainda que esquecen cousas como mencionar o gran autobombo que se fixo todo o que puido ou tiña algo que promocionar, nomeadamente os novos libros de Héctor Carre e Miguel Anxo Murado. E non contan moi ben as coñas:

Seica foi Antonio Gasset o que lle quitou a moza a José Luis Cuerda e este despois non foi quen de recuperala. Cuerda é moi simpático, pero Gasset, da moitísimo mais para o papel de sedutor, así que non me estraña.

Murado puxo algo de salsa na mesa facendo de provocador, repetindo algúns tópicos sobre os relatos e as novelas coma fonte de guións e concluindo que John Houston fixera unha gran película en Dublineses e moi pobre en Baixo o vulcan. Ou falando mal dos documentais que consisten en ir entrevistando xente (coñezo a un que non lle molou que dixera isto, e eu tampouco concordo) Dixo estas e moitísimas outras cousas, que falou e non parou, tanto que Antonio Gasset pediu brevidade ó resto non fora ser que quedara sen tempo para falar el (a verdade e que moi pouco dixo, non se mollou nada). Moi breve foi tamén Héctor Carré, ainda que el si que meteu baza no coloquio, e o que mais fixo rir ó auditorio foi José Luis Cuerda, que mesmo recibiu afervoados parabéns de membros da sociedade coruñesa que lle agradeceron ter agasallado ós galegos con 'a lingua das bolboretas' despois outro exaltado deulle as grazas por amanece que no es poco. Foi un momento 'moi provinciano de dios'.

Penso que no único que todos concordábamos é en que Rafael Azcona asinou algúns dos mellores guións do cine español.

Cando rematou o debate José Luis Cuerda estivo conversando ca señora da casa mentras o vulgo collíamos a saída.

Aproveitamos para facer unha foto no ascensor (que sempre asociarei a bolaextra) de Miguel Anxo Murado e José Luis Cuerda.

O mellor ainda estaba por chegar, a auténtica tertulia a tivemos despois no Prada a Tope cando Pawley deixou de conter a súa lingua e puidemos poñer a feder a moita xente e falar ben (el só) coma sempre de Agapimú, Albert Serra e claro, Pedro Costa.

Haberá que botarlle unha ollada a ese novo filme que proxecta Albert Serra. ¿terei un papel?

Mañá, se o corpo resiste, Loretta Martin, na Mardigrass

chuzame

Pero non musica Express, música para poñer durante o acto. E o acto é o acto sexual, claro. Como dixo alguén música para ERDF ou mais directamente, música para foder. Esta é unha cadea que comezou maria de mallou despois dunha xornada  ociosa (eu diría case psicotrópica) con harvey e que chega a min da man de besbellinha. Ainda que adianto que planificar é mala cousa para según que e ¿quen vai sair da cama para poñer música? Con todo, aí van.

En primeiro lugar recurrirei a un clásico. Tan clásico é Marvin Gaye que a besbelliña tamén escolleu un tema seu, pero eu prefiro Sexual healing, a curación sexual que entrou de neno na miña vida poñendo fondo a tardes de xogos. Non foi até mais maior que descubrín que xogos si, pero de outra caste.

Tamén paréceme moi boa a versión que do tema fai Ben Harper.

Outro clásico do tema é o señor Prince, do seu LP lovesexy escollería Alphabet Street

Se o tema está moi, moi quente e xa estás 'de humor', nada mellor que un bo blues lento coma este I'm in the mood de John Lee Hooker

Moito mais contundente pode ser unha noite con Led Zeppelin e o seu Black dog.

e se vos vai ese rollo poderiades seguir tamén con whole lotta love.

E a derradeira non vai ser unha escolla miña, baséase en feitos reais ainda que non vou dicir quen é o protagonista (que despois sábese todo) só direi que eu non fun.
Este amigo estaba cunha rapaza unha noite, pero tan pouco interés estaba poñendo que comezou a aburrirse de contado, inmediatamente, ó momento, 'no acto'.

Para entreterse comezou a acompasar os seus movementos co que nese mesmo intre estaban poñendo na radio. O tema non era outro que este

Tamén xa foi mala sorte.

E ainda que isto das cadeas estea mal visto eu nunca participara en ningunha, así que teño desculpa se a continuo. E para non seguir con afeccionados pásolle a bola a cinco profesionais do tema:

usuaria, madialeva, fodendo, as miñas mulleres e gaudeatrix.

chuzame

Hoxe estiven na tenda de hardware e merquei un elemento que xa estaba precisando hai tempo. Agardo que non precise ampliar mais en bastante tempo.

chuzame

Esta noite estiven vendo televisión.

Da a impresión que teño unha punteria impresionante. Se non o nível é abraiante.

Empecei vendo como torturaban ás candidatas a Miss España poñéndoas ó borde do infarto dicíndolles unha a unha se eran ou non as escollidas para pasar ronda. Pero isto só era un avance doque a noite gardaba.

Despois, cando ainda non rematara a gala de Miss España cambiamos a Antena 3. Era a estrea da versión española dun programa americano, o extreme makeover: Cambio radical é a traducción presentada por Teresa Viejo.

Eu prescindindo da traducción literal titularíao Caniza radical. todo o xeito que semellan ter os médicos cas dúas pacientes-monos de feria agóchao (se é que algo ten) Teresa Viejo.

Demostrando ter vistos moitos dos gloriosos momentos de Isabel Gemio no mítico Sorpresa, Sopresa Teresa Viejo adicouse a culpabilizar ós parentes e amigos das participantes no show dos complexos que tiñan as rapazas. Mais de unha vez víramos a señora Colombo e mais eu a versión americana que non deixa de ser un reality no que aproveitan os desexos do público acomplexado para facer espectáculo, pero alomenos a min facíame rir, era un simple divertemento do que non chegabas a sentirte culpable. Nada mais lonxe deste programa no que Teresa Viejo, supoño que guiada por alguén, adícase a sacar todo que pode das persoas e das súas familias. Ollo, non productos nin especímenes, persoas.

Do mais noxento que vira últimamente. Claro que adoito evitar diarios, atulados, maquinas da verdade, tomates, salsas rosas, corazones, etc. Xa sabedes, escapo da televisión.

E nin por moitas oportunidades que lle dea deixa de abraiarme. Sempre vai a pior.

Noxo é pouco dicir.

chuzame