Falando recentemente con sak púxolle nome a un concepto que eu xa tiña claro. Non sei se o nomeou el ou simplemente oíuno: reintegratas new age.
Tradicionalmente, os reintegracionistas eran un colectivo no que moitos dos seus membros acreditaban estar en posesión dunha verdade absoluta. Este dogmatismo seu impedíalles aceptar que outros puideran pensar dun xeito diferente. A actitude fronte os isolacionistas destes típicos reintegracionistas belixerantes era dun ataque permanente.
Non vou negar que hai tamén algúns isolacionistas belixerantes. A estes dous colectivos 'tradicionais' débese en gran parte o nacemento da lei de berto.
A belixeracia excesiva no tema tiña un resultado contrario ó desexado, o interlocutor non reintegracionista ó sentirse atacado polo xeito de expresar a mensaxe, non estaba predisposto a aceptar os argumentos que o outro lle presentaba. O diálogo deixa de ser dialogo e convírtese en ataque, perdendo a súa eficacia cara ó proselitismo.
Recentemente aparecen mais habitualmente o colectivo que nomea esta reflexión, os reintegratas new age ou reintegratas amabeis.
Esta xente, sen deixar o seu compromiso ca lingua e sen renunciar ás súas conviccións reintegracionistas conviven decote cos isolinos sen facer de cada conversa unha loita. Teño trato con dous ou tres persoas que considero que están nesta liña e unha característica que teñen en común é que tratan o tema con humor.
Un exemplo desta 'nova' actitude é tamén unha ferramenta que eu emprego decote ainda que está aloxada no PGL: o e-Estraviz. O e-Estraviz é un dicionario de galego portugués, porén admite as buscas en normativa galego portuguesa ou ILG-RAG. Simplemente con este xesto acadan que poida ter mais do dobre de usuarios.
Evidentemente, esta ferramenta ou esta 'nova' actitude non vai facer que os isolinos caiamos do cabalo de súpeto e descubramos as bondades do reintegracionismo. Con todo, penso que é mais doado que ocorra na situación actual.
E por iso agora somos mais os isolinos preguiceiros. Xente que poderíamos ser reintegratas. Mesmo recoñecemos a realidade dos argumentos utilitaristas, que lle valen os reintegratas para defender o galegos portugués igual que lle vale ós nacionalistas españois para atacalo: o número de falantes (centos de millóns na lusofonía). Mais xente que non ten gañas de aprender unha ortogarfía nova para poder escribir en galegop reintegrado, galego internacional, galego-portugués ou como o queirades chamar.
Se no 1981, cando saíu a primeira normativa ILG-RAG fora semellante ó padrón lisboeta, hoxe os nenos educados en galego saberían escribir tamén en Portugués, lingua de pleno dereito da UE. Agora a situación é muito mais complicada para cambiar totalmente a norma escrita. Se cadra o problema ven de misturar política e lingua, reintegracionismo e independentismo (esquecendo a Ferrín :D) pero os sudamericanos non son españois e falan castelán. ¿Temos que ser nós portugueses para falar a mesma lingua? ¿E para escribir coma eles ainda que sexa unha lingua distinta? ¿Está o galego mais preto do castelán para que empreguemos a mesma ortografía?
Citando, coma tantas veces ós aduaneiros:
E non, non vou cambiar de norma, seguirei ca actual, eu debo ser o exemplo perfecto do isolino preguiceiro.
chuzame -
