Onte, mentras fregaba unha tixola deume por pensar na memoria. O semellante que pode ser a memoria humana e a dos computadores.
Ainda que empreguen mecanismos diferentes para gardar os datos, (que non coñezo con detalle e tampouco me interesa moito agora) as dúas poden ter buracos e corromperse os dados almaceados.
Sen embargo a nosa memoria ten un mecanismo ben curioso: o esquecemento, que non é debido necesariamente a un accidente, é un proceso natural do que os computadores carecen. Gustaríavos poder provocalo cando quixérades?
Seguramente coñeceredes o filme Eternal sunshine of the spotless mind estreada en España coma ¡Olvídate de mi!
Apagaríades da vosa memoria feitos dorosos? Non falo de sentimentos, eu iso non o faría. Falo das sensacións.
Non sería marabillosos esquecer aquela dor no dentista?
Ou mesmo coma terapia para situacións traumáticas, coma se fora un shock pero inducido. Se fora unha muller violada non tería problema en poder esquecer a violación. Ainda que de entrada non sería moi partidario de apagar lembranzas.
Fora destes desbarres, é curioso o que si lembramos.
Hai pouco menos de trinta anos deron permiso para ir ó baño, había que ir por turnos, cada un coa súa fila de mesas. Eu estaba na metade da clase. Corrín. Corrín. Corrín e ó virar, esvarei. Batín cunha mesa. ¿O que? non o lembro, podo supoñer que unha cella, que botei unha chea de sangue. Leváronme ó baño para limpar o sangue (antes o auga tiña mellor prensa que agora, supoño) Entón mirei a miña man, e alí estaba o meu lápis. Cheo de marcas de dentes e pequeniño de afialo. Para que carallo levaba o lápis se estaba indo a mexar?
Hai vinteseis anos D. Virgilio, que non era o meu profesor (nin o foi despois) preguntou na miña clase, na que estaba de visita: ¿De donde son los bilbilitanos? Eu respostei sen medo: de Bilbao. E ainda hoxe o lembro. Odio trabucarme. Non é por iso, mais nunca estiven en Calatayud.
Como esas teño outras, igual que todo o mundo, non sei se todos atopan pracenteiro pasar algún tempo lembrando estes pequenos detalles.
Se sodes da miña xeración e gústanvos estes exercicios cun chisco de saudade, podo lembrarvos un ano despois o libro de Fermín Solís El año que vimos nevar que fai parte tamén da miña colección de libros adicados. Atoparedes alí vivencias comúns coma a da volta ciclista. Non sei se os nenos que vexan en Vigo a volta esta semana o lembrarán con tanto cariño coma o facemos nós, que daquela suspenderan as aulas para poder vela!
chuzame - 
Vémonos alí 
