Onte, nunha voda tiven por enésima vez unha sensación que a todo o mundo lle chega de cando en vez. ¿Nunca quixéchedes berrar: «Eu xa os coñecía cando ningún de vós os coñecía (malditos advenidizos)!«?
É algo que ocorre con moita frecuencia na música, mais tamén en calquera outro campo da cultura ou da sociedade:
-Despois do Master of Puppets non fixeron mais que caer no marketing.
-Eu xa era fan cando a estrea de Reservoir Dogs.
-Eu merquei a primeira edición de Dark knight returns. (e aconselleille persoalmente que non fixera DK2)
Frases semellantes a estas escoitanse de cando en vez, ainda que os mais de nós non somos tan ousados e todo queda nun intimo sentemento de ultraxe sufrido (ou desfrutado) en silencio.
Eu hai xa anos que racionalizo o sentemento e recoñezo a miña propia imbecilidade. Ademais non é certo que sexan todos uns vendidos porque coñeza o seu traballo o teu veciño o que escoita radio fórmula día e noite. Ou ó mellor si, pero iso non lle quita (necesariamente) calidade á súa obra.
Para rematar terei que facer aquí confesión pública de antigas devocións que fixeron que en algún momento sentirame coma ‘un dos fans de sempre’ (ainda que non fora certo)
En primeiro lugar ó grupo de onte na voda foron os Blues Brothers. Non sei a data certa na que vin a película dos Blues Brothers ca súa marabillosa dobraxe galega, porén levo as patillas longas desde os dezaseis anos e deixeinas longas coma as levaban John Belushi e Dan Aykroyd. Teño fotos dunha viaxe a Inglaterra con esa idade xa cas patillas e cunha camiseta ca lenda «We’re on a mission from God«. Facerse fan dun fenómeno xurdido de hollywood non é o camiño mais directo á exclusividade, mais na idade preinternet podíase vivir nesa fantasía. E ademais daquela non eran tan populares en España coma chegaron ser. Ver as múltiples recreacións que multiples parellas de dous ghichos famosos calquera fixeron na televisión con mais ou menos gracía acabaron de soterralos na miña memoria, saindo só en situacións coma a de onte. Por certo, tiven especial coidado en non ver Blues Brothers 2000.
Despois dos Blues Brothers fun tamén fan de Eric Clapton e así coma dos Blues Brothers atopara moi poucos LP gravados antes da morte de Jake Blues de Eric Clapton fun mercando ós poucos unha chea de discos. Hoxe non é nada raro saber quen é Eric Clapton, pero despois dos anos 80 era unha persoaxe bastante menos coñecida até que saíu do alcohol e as drogas e o recuperaron para os grandes concertos multitudinarios. Porén, tampouco era moi doado ter moita exclusividade na afección por alguén ó que chamaban deus case vinte anos antes. A este ainda lle merquei o Unplugged que recoñezo que me parece unha boa obra e algún posterior até que cansei de ver como facía sempre o mesmo para seguir gañando cartos. Paréceme ben, pero a min xa non me presta.
E xa non vou seguir facendo confesións, se queredes facelas vós podedes, e así lercheamos o resto. Pola habitualidade de este sentimento entre os parroquianos do ‘indie’ agradeceranse dobremente ese tipo de confesións. Asúmídeo con naturalidade.
)
