Ten razón Pawley cando di que me estou botando a perder. Non fago outra cousa que deixarme ver por saraos culturetas. E desta volta non teño desculpa, que nin pinchos había. Tan só a promesa do encontro con persoas moi agradabeis e de sorriso fácil e contaxioso. Foi a presentación do novo libro de Tati Mancebo: NósQuen.
Contra o que di Tati eu si prefiro a poesía recitada. Se cadra porque na casa sempre lle atopo unha desculpa para facer outra cousa. Ou igual é que nunca tiven a guía axeitada nese mundo de 'verbas señoritas'.
Non contaba con atopar moitos motivos para ler o libro de Tati agás o de coñecela ainda que fora ó través da pantalla e en encontros fuxidíos (nos que mais que atopala a ela atopo o seu sorriso) porén gostei de moito do que oín e lerei o resto. Xa o teño na casa que me chegara por correo electrónico. Dun xeito semellante á que vai ser a súa vía de difusión definitiva, porque disque vai estar disponibel para baixalo na rede sob licenza creative commons.
Este que aquí deixo foi o poema que mais me gustou, mais non o único.
Se houber unha fada
que me regalase
calquera suma de anos
sempre me parecerían poucos
e a fada unha farsante
Se houber fadas
Mais as fadas non existen
e os anos, calquera a suma
nunca se regalan.
Mais se houber unha
unha única fada
ela si podería regalarme anos
calquera suma
e sempre me parecerían poucos
e a fada unha farsante.
A presentación foi na galería Sargadelos (na que non estivera ainda) e introduciu o acto a directora da galería. Moitos lembrarédesvos dela. Definiu o blog dos pelachos coma un "blogue de infancia e cultura na rede" (chamoume a atención no momento a definición e anoteina).
Ademais dos seus poemas, leu poemas traducidos ao galego por ela: un de Raymond Carver, outro de John Ashberry e para o remate escolleu un de Edmond Jabès que adaptou coma se fora unha conversa no IM e para o que requeríu a colaboración de Pawley.
Non quedei a tomar nada e marchei correndo á casa, onde quedara a señora Colombo ben abrigadiña. Ainda que si parei cinco minutiños para xogar con Darío, o fillo do Goretoxo que estaba debuxando medio enfurruñado porque quería ir para casa e non estar nunha movida cultureta (é un rapaz con criterio, non coma nós :D)
Polo xeito no que se alegrou cando empecei a sacarlle fotos este rapaz vai para artista.
Non teman por min. A miña mente non está ainda estragada de todo pola poesía e xa saben que o venres 18 terei sesión de recuperación pop no 14!.
E por certo, hoxe falei con Xabier (involuntario protagonista da desafortunada nova da fin de semana) para confirmar a festa e prometin levar unha chea de xente con gaña de bo rollo e diversión así que non fagades caso ós TAB e vinde todos que o pasaremos de coña, mais deixade a navalla na casa.
chúzame - 
vou empezar a odiar ao blogomillo. hai unha chea de tempo que se fan festas ás que non podo ir
a ver cando preparades unha fóra do país, para os que migramos
Said por oko 9 xaneiro, 2008 at about 12:13 am
que boa foto a primeira do Darío, e quei medrou!
Said por ictioscopio 9 xaneiro, 2008 at about 12:49 am
Mimá, como está A Corunha, entre a poesia e o macarrismo :O
Said por Prosciutto 9 xaneiro, 2008 at about 9:28 am
Moi boas as fotos, compañeiro. Un Saúdo.
Said por Alfredo Ferreiro 9 xaneiro, 2008 at about 11:54 am
Obrigadiña, Ghanito, e a ver se nos vemos de festorro logo.
Said por Leco 10 xaneiro, 2008 at about 11:17 am
Neno, xa me comentaxes o outro día onde quedaba, pero non me lembro, igual pasamos dous; sempre que me digas onde é.
Said por brigantium 10 xaneiro, 2008 at about 12:08 pm
Non dixen nada, non vira o seguinte post. Vémonos.
Said por brigantium 10 xaneiro, 2008 at about 12:09 pm
Imagens que sugerem trabalho e satisfação no que se faz.
Said por rui caetano 10 xaneiro, 2008 at about 12:10 pm
Grazas pola crónica.
Said por peke 18 xaneiro, 2008 at about 10:17 am