Apocalipse do porco

Ducias de novidades enchen os andeis das librerías especializadas en banda debuxada. Co gallo do saló de Barcelona as editoriais sacan unha chea delas e os afeccionados dubidan se quedar na casa polo medo a sucumbir á tentación ou tirar dun préstamo para poder facer as súas compras desexadas.
Eu mentras paso o mes alonxado da tenda e aproveito para ir esgotando as miñas reservas particulares. Entre as que ainda estaba a medio ler Predicador de Garth Ennis (do xa falei hai tempo cando lin The Boys) xa é unha obra que ten bastantes anos, só direi que mola moito.

E últimamente leo unha chea de cousas de Ennis, ademais das dúas que citei e da serie de Midnighter que teño eu, Zeke contribuiu ó meu desfrute prestandome a súa recente etapa en Punisher e onte mandoume polo meu irmán un feixe de cousas de Ennis:

Este rapaz está a gañar o ceo comigo (ainda que eu prestáralle arrugas de Paco Roca que é unha pasada, moi emocionante, mesmo fai chorar )

Polo de agora lin The Pro, a historia dunha puta que dun día para outro recibe superpoderes (Só direi para dar pistas que a oralidade que aparece nesta obra non precisa traducción e que é tan desmadrada coma poidades imaxinar, ou mais) e agora estou lendo a miniserie de Nick Furia da esquerda.

Naturalmente, aproveitei que o meu irmán viña para encargarlle tamén que me trouxera 3 números mais de Bokko (até o 4), algo de fábulas e o último de ex machina (o mínimo para ir tirando) e tivo o detalle de traerme un agasallo de aniversario, desocupado e un de Turuto, El Salon. Grazas aos dous

E como vexo que estou pouco inspirado non vou escribir mais e marcho ler.

Por certo, hoxe á tarde pasei mais tempo no facebook ca nunca. Dani, I’m not leaving facebook (yet)

Non sei se aturarei moito tempo sen tentar darme de baixa do facebook.

Sei que algún pensará que digo isto só porque agora é tendencia tentar de deixar o Facebook, pero será alguén que non ten problema en recibir constante correo indesexado na súa caixa de correo.

Cada aplicación que instala algún dos teus amigos ten altas probabilidades de rematar sendo un convite que aterra na túa caixa de correo. Ás mais das veces chega ademais da man de alguén co que compartes outras redes sociais que nunca tiveran tal consecuencia negativa.

Se este é o camiño polo que se consegue a viralidade dun xeito rápido augúrolle ao virus que vai apodrecer o seu anfitrión dun xeito igualmente rápido. Xa non son receptivo ao Facebook e teño idea de que non son un caso illado.

Chuza, Flickr, Blogaliza, YouTube, twitter, lastfm, son lugares que aportan algo á miña experiencia diaria na rede. Engadirei outros coma bloglines (ou o google reader, que estou probando estes días) e o gmail, mesmo o netvibes (ainda que non o teña axustado de todo e sexa redundante).

Ese mais ou menos é o meu decorrer diario na rede, evidentemente cos milleiros de camiños secundarios onde me leve o vento. Nin lle atopei nunca a graza ao myspace, nin ao Facebook, e tampouco podo dicir que probara orkut ou badoo ainda que teña conta aberta. E as outras que abriría e agora nin lembro…

Se cadra simplemente non lle collín o xeito e algún día o dou feito. Mentras non chegue ese día que non vos pareza mal se non reposto ós vosos convites do Facebook

Esquecíao, o avisador de aniversarios ten moita utilidade, mais non xustifica o coñazo que da o resto. O único realmente positivo que chegou ter o facebook foi que aló atopei xente que coñezo de fora da rede e cos que nunca coincido nela. Dani, síntoo moito, porén ghanito present status is giving up Facebook.

Non sei que fago engadindo amizades que atopo entre os contactos de Dani mentras remato este texto, son o summum da contradicción

Acepto consellos para mellorar a miña experiencia co Facebook e prometo escribir un novo post se acabo por collerlle o xeito

Onte devolvéronme xa a miña cámara reparada.

Impresionante.

Despois de enviarme a factura en cuestión de minutos e recollerme a empresa de mensaxería o venres 4 (nun prazo de 48h) a xente de Serfoto, que fai o servizo técnico de Canon en España dera un prazo de 15 a 20 días laborabeis.

Tiña medo que o nacemento da moruncha puidera adianterse e perder de facer as fotos mais interesantes que lle tiña reservadas á miña cámara (ainda que pode que sexan interesantes só para min, claro ).

O prazo fora só para gardar as súas costas, o mércores chamaron avisándome que estaba arranxada, que amañaran o circuito de alimentación e revisaran o resto. O envío tardou outra vez 48 horas.

Naturalmente todo o custe da reparación, e os portes correron a cargo da garantía. Ofertáronme unha extensión de garantía de dous anos mais por 45€ (algo mais do 10% do custe de cámara).

Que faríades vós? (e adiántovos que xa teño case decidido contratala, só cos portes xa pasaría dese importe e estou moi contento coa cámara)

Esta foto xa ten tres semanas, é anterior á avaría, porén ainda non puxera fotos da señora Colombo grávida e xa era tempo. Mellor esta foto ca outra foto da cámara, non é?

Había tempo que non sabía nada do ultramarinho.

A este machuco cheguei vía un chío de nemtele. Non é mestura de dúas músicas, ainda que Farruco ten o seu ritmo.

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/IQw5-JGYlWE" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

Mola.

Hoxe descubrín via IaRRoVaWo que hai xente con pouca imaxinación, mínimos coñecementos e sen vergoña nengunha.

Que lle copies algo unha idea, vale, pero non habería outra páxina para fusilar completamente que non fora coñecida por millóns de usuarios en todo o mundo?

Isto lembroume algo que me amosaron o outro día de xente que cobra varias veces polo mesmo deseño orixinal de webs (non vou dar nomes que quero conservar algúns amigos)

Como saberán xa os que sigan o blogue, estou sen cámara. Por ese motivo non podo sacarme fotos para seguir o meme ao que amábelmente fun convidado con fer. Porén, ninguén dixo que as fotos tiveran que ser actuais.

Non, non vou poñer fotos na bañeira con menos dun ano. Existen, mais só analóxicamente e lonxe de mais para poder dixitalizalas agora mesmo.

Vou poñer unha foto do día no seguinte á homenaxe a John Balan en Pontevedra, (e do día no que coñecín a Snob por certo) na carballeira de Caldas, cultura quente ano 2006.

Que ninguén se queixe, que levo menos roupa do que fer. Ainda que recoñezo que o seu encadre era mellor, pero é claro que non fun eu o que sacou a foto.

Para compensar poño outra na que saco as pernas

Prometo poñer outra na que se poidan aprezar mellor as proporcións entre as pernas e o resto do corpo cando volva ter cámara (se é que non o esquecedes antes ) Ainda que o verdadeiramente revolucionario sería que sacara a miña cara, non si?

Convidar a este meme podería traerme problemas na casa se o fixera con catro ou cinco blogueiras, polo que serei políticamente correcto e farei coma co das mmmúsicas, convidando ao fodemillo e igual deixan que vexamos se teñen bo tipo: arrais, gaudeatrix, as minhas mulleres, as crónicas do palleiro e colixo.

A ver se aproveita o fodemillo a desculpa para erguerse de novo desde a súa tumba.