Vou tentar ser obxectivo, así que terei que dicir que a nosa filla é a nena mais bonita do mundo.

Supoño que algúns tentaredes poñelo en dúbida cando diga ademais que é cuspidiña ao seu pai.

O de que se asemella a min non o tedes que crer, só tedes que ver esta foto.

semellanzas.jpg

Para o de dicir que é a mais lista do mundo ainda non teño probas e teríades que fiarvos da miña palabra , así que polo de agora agardaremos a poder demostralo.

O parto foi longo, comezou ás 11 da mañá e rematou ás dez e media pasadas, así que a señora colombo estivo resistindo coma unha valente todo o día. Afortunadamente, a anestesia epidural, un avance nunca recoñecido cando se fai unha listaxe dos mellor inventos da Historia, salvouna da pior parte. Porén as primeiras catro horas foron de dores crecentes. Eu daquela estaba traballando, e para cando cheguei xa lle puxeran a epidural, só na cara de fatiga podía verse ainda o que pasara. Ainda quedaban por diante outras sete horas mais. Despois dunha gravidez complicada, con neumonía e ameaza de parto hai tres meses (que lle impediu recibir a formación para o parto) empuxou durante mais de catro horas coma unha campiona con cada contracción para evitar a cesarea.

Nesas horas tiven ocasión de decatarme que a moruncha naceu no mellor lugar posible. O persoal do Crsital-Piñor, nomeadamente as súas matronas, son incribeis. E o caso de Isabel é fora de serie. Lembrade isto que vos digo o próximo día que pensedes que os funcionarios son uns lacazáns. A profesionalidade, tenrura e agarimo foron excepcionais.

E o mellor momento, claro, foi o do nacemento. A señora Colombo non quería que estivera dentro porque tiña medo que eu caira ó chan, porén eu insistira. Ao final impuxose o seu criterio porque a complicación do parto así o aconsellaba. Poñerse sobre o seu bandullo empuxando con xente ao redor é mais complicado.

Con todo, entrei cando a nena acababa de nacer e xusto puxéranlla a señora colombo no peito. Foi tan emocionante que enchéronseme os ollos de bágoas (mesmo estou emocionandome agora ao lembralo). Collín a nena nese intre e foi o mellor do mundo. Púxenlle os seus primeiros cueiros e vestina.

E non hai mais que contar.

Vale, queredes unha foto para verlle a cara, non si?

Pois sen que sirva de precedente, aquí a tedes.

Supoño que o de hoxe non foi o que mellor escribín no blogue, porén abofé que foi o mellor que me pasou.

Chuzame! chúzame -