Apocalipse do porco

Xa está. Non agardei sequera á chegada da Moruncha para que o Google Reader estivera fora de control. Pasei a semana vendo series baixadas (do ceo) e non lin coma tiña por costume.

E esta fin de semana adicandome a cousas mais importantes (e satisfactorias) non fixeron que me recuperara. Este é o estado da cuestión.

Cando o que tiña que ler decote chega a 350 algo non está indo ben (Ó dos friends' shared items non lle fagades moito caso que non o teño nunca día, eses 526 non contan)

E por certo, onte vin o partido de futbol (igual que outros millóns de persoas), non quería que pasara coma cando o 12-1 a Malta que perdin os primeiros 9 ou 10 goles porque preferín xogar ao tente

Se gañaban, como foi o caso, alegraríame e se perderan escarallaríame deles, así que ver o partido era unha aposta segura. Non tan segura coma da última vez. Aquel slogan de A por ellos era moito mais propicio a fozar na ferida do que este de Podemos .

Parabéns aos fuboleiros todos, e tamén aos clientes de MediaMart.

chúzame

Despois de catro semanas na casa dos abós de Ourense, hoxe á fin a Moruncha e a señora Colombo chegaron á casa.

Esta será a hora da verdade. Agora veremos se de verdade son un superpapá ou non

Neste intre marcho para cama, nun par de horas hai que darlle de comer e así cada tres ou catro horas sen parar.

A ledicia é intensa, o cansancio ainda pode medrar mais. E medrará, abofé 

Xa irei dando conta.

E por certo, hoxe dicíame berto que desfrutara do novo 'gadget' na casa. Se a nena é un gadget non sei que caste trae á súa vez tantos aparellos coma para encher unha casa enteira.

chúzame

Hoxe lin 'Les petits ruisseaux' de Pascal Rabaté, Rio Abajo na tradución que editou Norma (19,5€).

Cheguei a este libro, coma tantos outros, guiado por Melo. Aconselloume que o levara para contrarrestar a tristeza que me puidera provocar Arrugas de Paco Roca [Astiberri (15€)]. Conclusión á que vexo que chegou tamén Álvaro Pons.

No seu día pouco contei de arrugas, só unha mención de paso no medio dunha chea de outros nomes. E a verdade é que merece deterse mais.

Entre outras cousas, porque nas últimas dúas semanas pedíronme recomendacións para agasallar banda tres persoas distintas e sempre foi a miña primeira recomendación. É unha aposta sinxela, porque é unha obra moi boa.

É a historia de Emilio, un home retirado enfermo de Alzheimer ao que ingresan nunha residencia de anciáns e tamén da xente que atopa alí. Trata a vellez con agarimo pero deixa un pouso moi, moi triste ainda que sen facer melodrama.

E Rio Abajo é a cara oposta da vellez. Porque hoxe ser vello non é sempre sinónimo de ser eivado, e non hai mais que seguir a Quin polos telexornais para ver que os vellos seguen tendo vida social. O da súa vida sexual non sae nos telexornais e tampouco na ficción que chega ás noso alcance decote. Existe ou non? Hai vida alén da viuvez? Paga a pena vivir conforme desaparecen as nosas compañas?

Dúas interesantes reflexións que non sempre seguen o camiño que poderíamos prever. E que chaman a atención porque non é moi frecuente que se trate o tema da vellez na BD, por iso non é de estrañar que todo o mundo as relacione. Para todo ten que haber tempo tempo, para unha guerra civil Marvel, para un coello samurai e para estes anacos de realidade.

Se ides ler os dous aconséllovos que sigades a mesma orde ca min: primeiro arrugas por se escapa unha bágoa e despois rio abajo para sorrir docemente rematar con optimismo.

chúzame

Querida filla,

Con 35 anos xa tes unha idade que te permitirá entender certas decisións.

Cando no ano 2012 a túa nai e mais eu decidimos voluntariamente ampliar o noso horario de traballo ás 65 horas semanais non foi porque preferíramos o amor dos nosos xefes ao teu. Tampouco porque no traballo fixera menos frio do que na casa, que daquela ainda podía encenderse a calefacción sen ter que roubar para pagar o gas. Daquela cometemos o erro de pensar que, se non traballabamos as 65 horas perdíamos o traballo. Agora, ós 70 anos, sabemos que traballando 65 horas semanais perdimos de estar contigo. Ainda que, afortunadamente, os domingos non tiñamos que traballar pola tarde así que sabes quen somos.

Non cometas o mesmo erro, filla, preocupate pola política e non deixes que os políticos profesionais decidan por ti sen dicir nada. Nós, no ano 2008 non dixemos nada cando aprobaron a xornada de 65 horas e ainda o estamos lamentando.

O ano que ven, na semana que nos botan o paro, se inauguran a tempo o AVE iremos visitarte ao Polígono industrial Galicia-Noroeste. (A ver se me prexubilan xa ós 75 e así teño mais tempo para verte sen ter que agardar ós 80.)

Bicos,

O teu pai. (o de verdad, non o robot que preparaba a comida e lía os contos á noite)

chúzame

Este domingo no Conxo, os tolos da billarda zouparánlle duro cos paláns no playoff nacional da LNB.

Os campións do NorLeste e NorOeste loitarán pola honra de ser os primeiros campións neste enfrontamento entre conferencias.

Se ainda non viches xogar a billarda, esta pode ser a túa oportunidade de ver xogadores de grande nível. E só con que haxa a metade da emoción que houbo na final do NorOeste haberá que solicitar a presenza de ambulancias para atender os corazóns desbocados.

CHEGA O ESPECTÁCULO A COMPOSTELA!!

Outro deporte é posíbel!

chúzame

Despois de ver as últimas estatísticas de visitas da Blogaliza cheguei a un par de conclusións:

A primeira é que no blogomillo hai un grande interese polos nenos. Igual non por ter nenos de seu, mais si polas cousas que lles pasan ós nenos do resto 

E a segunda que as fotos de rapazas guapas seguen atraendo as visitas, non importa a súa idade.

Será por iso que, despois de meses e meses tentando ter tantas visitas coma o marabillosos blogue dos pelachos, foi preciso que tivera unha filla para poder adiantalos. Alfredo e Leco levaban vantaxe, que teñen un neno e unha nena, mais eles non quixeron compartir as imaxes dos seus guapísimos cativos e iso permitiume adiantalos [temporalmente, abofé ].

Pero isto descubrino onte á noite, polo medio esta fin de semana houbo 500km de autoestrada, unha voda e colicos da moruncha.

Porque o sábado casoume un curmán en Vigo, e como a señora colombo ainda está recuperándose fun eu só a voda desde Ourense a Vigo, ida e volta. O tempo xusto para saudar a xente, facer 500 ou 600 fotos e marchar (o das fotos non é coña, cando empezo coas ráfagas da cámara perdo a conta ) Nin sequera fun tomar o aperitivo, ainda que sei pola miña nai que foi un banquete de sete estalos.

O domingo tivemos a novidade de que a moruncha, como agora está mais esperta e con mais fame, nas tomas zuga con tanta ansia que toma moito mais ar do que antes e está tendo algúns cólicos. Non me gusta un carallo que a nena chore, porén a que o leva pior é a señora colombo.

Con todo, tiven tempo para descansar no balcon lendo algo de BD ca moruncha ó meu carón.

Ainda que todavía mellor que iso foi poder collela todalas veces que quixen na fin de semana.

chúzame