Lei e poesía

Que hai menos poético que un recurso administrativo?
Pode que os xuristas digan que pode haber poesía na linguaxe xurídico administrativa, e non vou ser eu quen o negue, porén concordaredes comigo en que é algo raro que os poetas metan ás leis polo medio.

Todo isto ven a conto da última polémica da literatura galega, porque teremos unha lingua de segunda coma dicía Steiner (antes de desculparse) mais temos unhas polémicas de primeira.

Simplificando moito:
– Eduardo Estévez gañou o premio de poesía M. González Garcés
– O finalista, Xabier Lama impugnou o premio alegando que a obra fora publicada previamente, incumplindo as bases do concurso.
– Eduardo Estevez abrira no seu día un blogue no que reflectía o proceso de criación do poemario que finalmente presentou ó concurso.
– O xurado deulle a razón a Xabier Lama, novo gañador.

Se queredes enterarvos de todo podedes atopalo no levantador de minas, que ademais engade unha chea de ligazóns mais.

A miña opinión, como non entendo nada de poesía, é tan prosaica coma a dun licenciado en Dereito enferruxado:

Se somos legalistas impugnando e miramos as leis ó pe da letra, temos que facelo así até o final.

A obra fora publicada?

– Parte do seu contido era público, mais non fora editado stricto sensu.

– A obra completa non era coñecida e ademais non fora en ningún caso, nin baixo ningún formato editada.

Se queremos ser estrictos deberíamos ser estrictos até o final. Non entendo como poden valorar unha impugnación (que non deixa de ser parte dun proceso administrativo) alguén que non ten coñecemento ningún de Dereito. Debería haber unha formación básica na primaria ou mellor na secundaria sobre dereitos, ainda que só fora coma uns ‘primeiros auxilios’, para decatarnos cando a situación nos supera e precisamos consello dun experto: eu se me corto barbeándome cúrome só, mais se corto un dedo vou a urxencias.

Conclusión:

Os avogados non deberían escribir poemas se non saben, e os poetas non deberían meterse en pleitos se non queren perder o seu espirito elevado.

Non podo evitar facer o xogo de palabras e preguntarme se finalmente alguén fará Xustiza poética.

Engadido:

Leo nos comentarios do Levantador que había un asesor xurídico da Deputación na reunión do Xuri para decidir sobre a impugnación. Pois que tranquilidade me da pensar que a Deputación está tan ben asesorada…

Engadido 2:

Neste texto de folerpa hai unha análise xurídica de verdade (non coma a miña 😆 )


8 Responses to “Lei e poesía”

  1. goretoxo Says:

    a xustiza poética dánola o tempo, que pon a cadaquen no seu sitio…

  2. eli Says:

    se se trata de que os xurados non recoñezan os autores nos premios galegos temos tres opcións:

    1) obrigar aos xurados a non saír da súa casa, non acender a radio nin ler prensa ou revistas ou mesmo libros por un periodo duns dez anos aproximadamente.
    2) contratar xurados de fóra
    3) ou unha terceira, máis sensata:
    confiar no seu sentido común
    e na súa profesionalidade e boa fe

    non hai que cambiar as bases dos premios. o que hai que facer é confiar na boa fe dos xurados

  3. Anxo D Says:

    Eu son afecionado ós sonetos eteño escrito uns cantos deses, en castelán, e sempre pensei que cando mando ún deses ó blogue de calquera, xa está publicado, logo non podo facer use dél para ningún concurso. Logo, se temos un xurista que dí que eso non é publicar “stricto sensu” , pois…fágolle caso ó xurista. Que recurra outravolta o primeiro. Eu perdín até hoxe canto recurso lle puxen á Administración. O que teño en curso xa chegóu ó Supremo. Podería ter sorte. pode que o próximo recurso o poña en verso, meu.

  4. post scriptum Says:

    Evidentemente, as instâncias administrativas ou judiciais pouco tenhem a dizer sobre os valores poéticos dum texto, onde reina a “discrecionalidade técnica” do júri literário. Cousa diferente som os “elementos regulados” do procedimento ao qual livremente se submetem os aspirantes. Aqui começamos a falar de direito. De poesia prometo que nom direi nem mu. 😀

    Respeito aos aspectos jurídicos, para entender este caso o decisivo é o elemento do anonimato. Leio por aí que se lhe está a dar voltas ao conceito de obra na LPI ou às normas técnicas ISO que regulam a ediçom (ISBN e ISSN), mas parece-me umha abordagem errada do problema.

    O requisito do anonimato, que vinha exigido nas “bases” ao requirir a apresentaçom da obra “baixo plica”, aparece quebrado neste caso pola apariçom prévia dos poemas (ou de boa parte deles, com mínimas variaçons)num blog de acesso público assinado por Eduardo Estévez. Nom acho necessario entrar em debates bizantinos sobre o que seja um blog em termos editoriais. O evidente é que esse blog permitia a leitura dos poemas e a atribuiçom da sua autoria a Eduardo Estévez, o que é um elemento diferenciador a respeito dos outros aspirantes, incompatível com um procedimento de natureza competitiva baseado no anonimato (v.gr. as provas escritas dumha oposiçom).

    Até aqui concordo com a decisom do júri. O que nom me pareceu acertada foi a proclamaçom de Xavier Lama como vencedor do prémio, porque os méritos poéticos da sua obra nom “melhoram” por causa dos erros ou vícios procedimentais de Estévez. Acho que a soluçom correcta (em termos jurídicos, insisto) seria declarar deserto o primeiro prémio. Ceteris paribus.

  5. post scriptum Says:

    Esquecia-me dizer antes que a análise jurídica do caso exige assumir que os poetas se regem polas mesmas normas que o resto dos mortais. A opiniom contrária tem advogados defensores tam ilustres como Cícero, no seu célebre discurso forense Pro Archia Poeta, tam traduzido nas aulas de latim.

    😉

  6. Apocalipse do porco » Engadido post scriprum Says:

    […] de todos os engadidos que fixen falando da lei e a poesía ainda hei de facer un engadido mais, despois de todo o escrito. Mais neste caso non serei eu o que […]

  7. Apocalipse do porco » fin de ano 2008 e repaso Says:

    […] e a pequena polemica que houbo no blogomillo co gallo do music.gal. Outras polémicas foron a do premio de poesía González Garcés e a discusión que se lle derivou sobre a natureza literaria dos blogues, igual que o rebumbio […]

  8. A dorfunteca Says:

    […] Apocalipse do porco: Lei e poesía http://apocalipsedoporco.blogaliza.org/2008/09/25/lei-e-poesia/ […]