Hoxe, hai un ano, estábamos no hospital.
Xa daquela sabíamos que a nosa vida nunca sería igual, ver durmir a esta pequena persoa fai que esqueza calquera problema que poida ter.
Se queren ver vostedes imaxes da moruncha haberán de queixarse á señora Colombo. Se o fan moitos igual amolecen o seu corazón e levanta a súa prohibición.
Almorcei no hotel (descubrindo que tiña o almorzo pago sen sabelo) e fun cara a alameda, onde quedei con Pawley na porta Faxeira que viña con folerpa, coa rapaza descalza e cunha amiga chamada Nuria e de alí fomos cara ó Liceo. Nunca oira falar fo Liceo de Compostela e estiven alí dous días seguido, o sábado no exterior foi unha das paradas no roteiro (durante a que falou Antón Dobao) e o domingo estivemos tomando un café. Alí uníusenos Berto co que quedara eu polo mancontro. De volta cara a Porta Faxeira atopamos a Maria e a Mónica que estaban facendo unha entrevista/enquisa á xente que pasaba. Deixeime entrevistar e fixen un ‘outing’ bilingüe (no senso literal do termo, non para reivindicar o meu dereito de ser monolingüe e falar sempre en castelán).
Cando chegamos ao auténtico agregador RSS da fin de semana coincidimos en catro ou cinco metros cadrados: Tati, Alfredo, Goretoxo, Emerecí, Roicinho, besbellinha mais os que xa viñamos. E supoño que estou esquecendo a alguén. Xa non entramos na alameda, quedamos aló e atallamos cara a rúa da Senra para unirnos á manifestación.
Durante o percorrido había moitísima xente, e o ambiente era de festa. Era coma esas manifas do foro da familia nas que os pais levan ós seus fillos. Nin sequera a choiva foi quen de facer perder á xente as gañas de berrar nin o bo humor.
Cando chegamos á Praza de Galicia atopamos a imaxe que eu supuxen que escollería a prensa en Madrid, alomenos por parte dela. Non imaxinaba a pouca repercusión que tería a nosa manifestación comparada con outras anteriores de signo contrario, mais desde que agasallan co ABC ós lectores do diario de Bergantiños teño o pracer de lelo de cando en vez e acertei de cheo. A imaxe do día era a xente de Ceivar. Non reproduzo a imaxe aquí (ainda que saquei unha foto) porque non é representativa do que pasou en Compostela ese día.
A praza da Quintana quedou pequena, supoño que a Mesa non agardaba que aparecera tanta xente na manifestación, e foi unha magoa que non remataramos no Obradoiro para vernos a todos xuntos de vez e así saber cantos éramos.
Disque a Quintana encheuse enteira dúas veces, porén nós estabamos xa na primeira quenda e non quedamos para ver encherse de todo coa segunda. A ver se un día destes subo o video que gravei durante o himno. A versión que fixemos foi moi mala, mais o efecto dos paraugas abríndose no medio do tema queda bonito na imaxe. 
Tivemos que dar algunha volta para atopar onde xantar, e finalmente rematamos nun bar comendo Paula, Nuria, Marcos, Pawley, Pedro, Tati, Alfredo e mais eu. Foi un xantar longo, mais moi pracenteiro pola conversa e a compaña con vellos e novos coñecidos.
Os que leran todo o texto con atención decataríanse de que non falei do que nos reunira a todos en Compostela o outro día. Non foi que me esquecera, foi porque xa sei que todo o mundo, cando lea isto saberá o porque.
Por iso o que vai agora é só para min, para cando lea isto dentro de algún tempo e xa non lembre o motivo da manifestación deste 17 de maio.
A educación en Galicia impártese na súa gran maioría en castelán. A élite socio-económica fala case na súa totalidade castelán. Os medios de comunicación case na súa totalidade son tamén en castelán.
E ainda así hai queixas porque o galego está impoñéndose sobre o castelán. O galego perde falantes, e este é un feito estatísticamente constatado e ainda así hai quen di que o castelán é asoballado polo galego.
O mundo do revés.
O sentemento de impotencia é máximo fronte a manipulación exercida polos inimigos do galego. E o pior de todo non é iso, o pior é canta xente é enganada de boa fe e pensa que realmente o castelán corre perigo en Galicia, que os seus fillos van a aprender mal a falar en castelán e que iso vai ser un problema para nós no futuro.
Vai pasar o mesmo que en Cataluña, que por culpa de ter unha lingua propia son moito mais pobres do que nós? ou non ten nada que ver? Mellor ser unha rexión rica coma Andalucía, que só teñen unha lingua, ou non ten nada que ver?
A nosa lingua non só é parte da nosa identidade, e só con iso abondaría para aprendela aos nosos fillos, mais se queren empregar argumentos utilitaristas coa lingua coma fan eles, saber falar galego da unha facilidade inmensa de aprender portugués e falar con millóns de persoas.
Os pais que se preocupan porque os seus fillos teñan educación tamén en galego, que se preocupen porque os seus fillos lean mais nas dúas linguas e así acadarán unha maior habilidade lectoescritora sen necesidade de renunciar a nada.
E xa, se queren que os nenos aprendan a falar mellor en inglés, deixen de consumir filmes e series dobradas ao castelán e vexan con eles o mesmo na súa versión orixinal. A súa mellora vai sorprenderlles, e sen necesidade de que deixen de adicarlle horas de estudo á lingua do país.
O outro día o motivo foi a educación, mais deixo para reflexionar unha cuestión: Por qué moita xente pensa que pedir educadamente que a un lle falen en galego é ser ‘un repunante’ e esixir groseiramente que lle falen en castelán é exercer os seus dereitos?
Tan programada quedou moita xente no país en corenta anos de educación franquista que non se decata tan sequera do absurdo que é iso?
Mentras ser neofalante sexa identificado coma sintoma de militancia independentista e de esquerdas seguiremos a ser un pais doente.
Nota ao pé: todas as ligazóns así coma parte da redacción orixinal do texto perdeuse a causa do funcionamento revirado dun portatil funcionando con W.Vista. Se teño tempo engadireinas.
Esta fin de semana tiven permiso da señora Colombo (a Moruncha ainda non ten voto nestas cousas) para ir a Compostela o sábado e voltar o domingo.
Fun sen quedar con moita xente, mais sabendo que ía atopar un lote de caras coñecidas.
Con Ifrit e Snob quedei para ir á festa das letras na alameda que organizou a xente da Gentalha do Pichel. Cheguei xusto despois de que rematara alguen da LNB de xogar aló a billarda cos que se achegaron. Non sei quen foi porque nin os vin.
Para cando eu me acheguei non estaban sequera xa Ifrit e Snob que foran con staggerleely a seguir o roteiro rosaliano. Os que o coñecedes pensades que me estou a trabucar, mais non, estaban seguindo un roteiro poético, o culturetismo sublimado. E ben que o pasei eu uníndome a eles! O segredo foi que guiaba o roteiro Kiko Cadaval, e estivo moi entretido. O único fallo, se cadra foi que andiven mais do que contaba e pagueino á noite.
Nesta fotografía hai tres persoas coñecidas: os mais de vos coñeceredes a Kiko Cadaval, a xente de Vieiros coñecerá ao seu xefe e na miña familia recoñecerán un veciño da miña infancia.
Só un detalle mais, como podo ter unhas preferencias estéticas tan diferentes das de Margarita Ledo?
Despois de rematar fomos ao bar Sande a.k.a. O Javichi, na rua de San Pedro recollendo polo camiño a un par de penitente que foron quen de manter a súa palabra e marchar para casa desde alí. Impresionante o chisqueiro de… que é iso que semella un Batman co peito espido?
Seguimos camiño cara a cova do feo para seguir tomándolle gintonics e, de paso toda caste de comida. Tan rica coma semella na foto, ou pode que mais.
Entre roteiro e bares perdemos case toda a festa da alameda, mais tivemos tempo de chegar para ver ainda parte da actuación de Projecto Mourente.
Reparade nos pequenos detalles de estilo dos irmáns Valcárcel, incluindo a cracha de c’mmons baby!
Foi o primeiro momento RSS da fin de semana, alí estaban fer, O’Xirarei, O’Sanma, Franco Vicetto, Ictioscopio e eses son só os que eu coñezo, que igual habería mais entre a distinguida concorrencia.
Despois fomos cara o Voodoo e de aí ao Avante, onde atopamos a Reidotoxo, ao Tarasca onde estaba dorfun e penso que desde aló até o Maycar, onde a unha hora indeterminada entre as catro e cinco quedei durmido. Aí foi onde paguei a camiñada da tarde por Compostela adiante en troques de facer unha pequena soneca, había tempo que non quedaba durmido nun garito, ainda que non foi a primeira vez, que eu collo o sono con facilidade.
Ifrit tivo o bo detalle de acompañarme até o hotel, que estaba moi perto do Maycar e caín dentro da cama até o domingo.
Esta fin de semana é un momento estupendo para recuperar este documental que acabn de subir hoxe a flocos.tv
Linguas cruzadas, de María Yañez e Mónica Ares.
nuff said
Pregunta: por que lle chaman resaca das letras se vai antes da festa das letras? Non sería o normal agardar á semana que ven para entregar estes premios?
Descubrín nun só día que dez anos fora da universidade son moitos, e botáronseme todos enriba no mesmo día. Todo potenciado polo feito de que saín do choio sen tempo para cambiarme e levei a ‘funda’ posta. Tiña mais pinta de profesor do que moitos profesores.
E falando de pasar anos de golpe, non foi que non me decatara dos RdL no ano 2007 e 2008. Non voltara oir falar deles despois do 2006 porque non os houbera!
A organización estivo moi ben, hai que recoñecerlle o esforzo a anllo e compaña. Parabéns (eu non dou para repartir beizóns ainda). Non me gustou o salón de actos da facultade, ou alomenos que o tiveran con tan pouca luz, as fotos saíronme pior do acostumado polo meu pouco gosto polo flash. Apenas poden rescatarse un par de fotos decentes 
Ainda que non podo botarlle as culpas diso á organización, claro. Nomeadamente cando houbo quen sacou fotos estupendas do evento.
Gonzo, o que saía en CQC, presentaba o acto e estivo moi, moi ben. Nótase a profesionalidade, claro. Fíxo que estivéramos sorrindo (alomenos eu) durante todo o tempo que durou o acto.
Cando cheguei, despois de recoller a Ifrit, o mais prolífico autor de blogues colectivos do blogomillo (e o que menos axuda recibe para escribilos probabelmente) en Compostela, xa comezara a conferencia de Miguel Conde, o Conde en BAP-Conde. Supoño que sería unha conferencia especialmente preparada para publicistas ou publicistas en formación porque non me gustou. Ainda que a ignorancia e baruda vou absterme de criticalo, agás lembrarlle que comunicación en Latín é comunicatio (ou comunicatio -onis se prefire) e homo comunications (ou comuniqueixons) sería homo comunicationis (ainda que eu case prefiro homo comunicator) é a miña revancha pailana por non entenderlle a conferencia 
Na primeira parte da entrega de premios houbo un lote de xente que non apareceu. Cando chegou o turno de chuza coma RdL de prata a mellor web informativa leron o correo de berto avisando que non podía ir porque tiña unha reunión de traballo. Foi moi elegante porque o resto nin avisaron de que non aparecían. Os de Jujel Jalisia tamén mandaron mail. Algúns da primeira tarde chegaran tarde porque contarían que os premios non eran tan cedo e apareceron despois. Manolo Gago mentras inflouse a recoller premios de culturagalega.org.
Os que chegaron tarde foron os primeiros que dixeron unhas verbas para agradecer o premio, supoño que os primieros non o fixeron porque entregaban o premio e non convidaban a dicir nada, non sei se por educación ou por nervios a niguén se lle ocorreu até despois do descanso cando chegaron os rezagados.
Entre os da segunda parte estába eu. Subín coa cámara e saquei algunhas fotos mais esqueceume posar co Gonzo. Agradecín á xente que ledes o blogue polo ánimo que supón poder ver visitas no contador e saber que ainda que só algúns comenten hai algún mais que pasan por acó sen saudar. E tamén din grazas á señora colombo por non pedirme o divorcio ainda que lle adicara tanto tempo ao blogue. Gonzo estivo rápido e díxome que unha camisola que me deron no momento debía entregarlla á señora colombo como recompensa.
Por unha vez debín poñer a cámara en automático para que sairan fotos decentes.
Nos descansos do acto actuaron dous grupos, The Noisers e MLK, algo mais de rodaxe parecían ter MLK (que erán só dous guitarristas) que The Noisers (o baixista de the noisers era cuspidiño a Howard Wollowitz)
Despois do acto estivemos tomando unhas cañas a representación da Blogaliza: Goretoxo, Ifrit e mais eu uníndosenos despois Anllo.
O desenfocado é unha petición expresa do artista.
Foi unha tarde interesante ese non fora tan complicado achegarse voltaría o ano que ven. Só poño coma condición para pasar o traballiño de voltar que o ano que ven quede de primeiro 
E para pedir o favor completo… non habería posibilidade dun aggiornamento nas categorías?
Copio e colo desde a miña caixa de correo:
