Nunha galaxia moi lonxana no tempo…
Vale, non é tan lonxana, mais non lembro de tardar tanto en contar algo que pasara coma desta volta. A verdade é que xa debería deixar de dicir estas cousas porque estase a converter na marca da casa.
Este agosto foi un mes bastante movido. Ainda que este ano houben de cambiar as vacacións de agosto para decembro non faltaron cousas que facer n’A Coruña.
Comezou o mes pola feira do libro, mais non vou falar dela agora, vou saltar esa semana e comezar por viñetas que coma sempre, foi a seguinte semana, ainda que este ano a feira do libro rematou despois de que comezara viñetas.
Non vou facer un relato detallado de todo o que pasou en Viñetas porque a grande novidade deste ano é que viñetas xa ten unha web decente e foron poñendo crónicas diarias das charlas cos autores, algunha entrevista e mais cousas do que aconteceu. Así que se queredes saber o que pasou este ano recoméndovos que vaiades aló e botedes unha ollada ao diario.
Eu só podo aportar algo que aló non hai, porque recollín a meirande parte da charla que Jaume Vaquer fixo percorrendo a exposición de orixinais de comic de prensa dos EUA do século XX. Se a exposición é boísima pensade que todos os orixinais son da súa colección privada e que xa é o segundo ano que ven a viñetas. A idea de gravar a charla copieina da Voz que o ano pasado xa gravaran anacos da mesma.
Este é o primeiro de 10 vídeos, porque partín en anacos a gravación para poder subila ao Youtube. E ainda así deume un choio de carallo para poder subilo coa calidade que da a cámara. Acéptanse donacións para mercar unha cámara HD.
[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/Qe3LYkxWX2Q" width="640" height="480" wmode="transparent" /]
O resto dos vídeos os tedes no YouTube, ainda que as teredes na canle de Apocalipse do Porco do youtube por se queredes, as ligazóns son estas 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10.
Seguín indo ás charlas cada día, só as mais das veces ainda que acompañado polo meu amigo Bern o xoves que viu coñecer Viñetas e sorprendeuse. Non contaba con que Viñetas tiveran tanto de artistico e tan pouco de editorial.
O venres con quen estiven foi con Mourullo e con Grial cos que despois ainda sain dar unha volta. Este ano, e por como cadrou a semana non fun nin á festa de Polaqia nin á de carne líquida (e tampouco merquei este ano o carne líquida) que son as festas mais divertidas que hai normalmente en Viñetas. O venres non fun á de carne líquida porque non lles apeteceu á xente coa que ía e o sábado porque fun cear con algúns coñecidos e liámonos de tertulia até tarde.
O sábado que viñeron Alberto e Almudena e coma sempre xuntámonos cos de cada ano ainda que este ano fallaran Pablo e Zeke, que disque viu o venres e co que non coincidín (por desgraza). Á mañá coma sempre na cola para que os autores fixeran algún debuxo nos seus libros, comida no Foster’s (outra tradición de sábado en Viñetas, xa) cunha estupenda charla con Cano que botou a lingua a pacer canto quixo (para a súa sorte e a miña desgraza carezo de memoria, uns dos motivos polos que levo este blogue para que me axude a lembrar, e seguramente esquecerei todo o 90% do que contou mesmo antes de que estea outa vez con el).
A charla de McKean foi a que tivo mais xente segundo lembraban os mais veteráns, había mais xente do que o ano pasado con McCloud. Eu teño a sensación, sen poder aseguralo porque carezo de datos, que este ano houbo mais xente nas exposicións. Por dicir algo, igual a xente non marchou de viaxe pola crise ou había mais xente acó por ser ano Xacobeo ou algo así. McKean sacou fotos e compartiunas co seu twitter.
Do resto dos autores quedo coa sorpresa que levei con Émile Bravo que é fillo de emigrantes españois e fala castelán perfectamente, o que lle permitíu ter soltura nas súas intevencións e deixar unha imaxe de home moi simpático.
Outro moi simpático e que me sorprendeu porque quedei coa idea de que é un home intelixente (non sabería exactamente por que detalles do que dixo, foi unha sensación). Non agardaba que fora parvo, mais quedei coa idea de que era un tío intelixente ademais do tópico gaditano simpático.
Con Denis Kitchen descubrín que tanto ver series en versión orixinal estame a servir de algo, porque mesturado co seu xeito de falar calmo e claro pareceume por vez primeira que Diego era un traductor lento.
Cousa que demostrou na conferencia de Dave McKean que non podía ser mais errado. Contra o final da charla, xa case sen tempo para ter que ir a cear co alcalde Diego traducíu totalmente axustado ao que dixera McKean e a unha velocidade semellante á dos anuncios dos micromachines. Pampos quedamos todos.
Na conferencia de McKean houbo un momento desagradabel. Ángel de la Calle, que presentou a conferencia avisou que, pola limitación de tempo xa que tiñan despois a cea co alcalde e non podían demorarse, non asinaría nada a ninguén. Ángel fixo unha coña dicindo que a obligación que tiñan os frikis era ainda así tentalo. Foi unha coña, mais houbo quen non o entendíu. Ademais (e pior ainda) cando rematou a charla asinou un libro a un debuxante que estaba no público.
Despois diso houbo un momento moi desagradabel cunha rapazas que tentaron acadar que lles asinara os seus libros.
Eu son o primeiro ao que lle encanta que os autores fagan un pequeno debuxo nos seus libros. Non vale para nada, coma tantas cousas na vida, mais gústame. Porén nunca pido que ningún autor (non sendo amigos) me adique ningún libro fora dunha sesión de sinaturas. Eu sei que son moi especial, alomenos igual de especial que outros 6000 millóns de persoas, por iso o só quero algo pequeno e só son un, pode converterse en 50 ou 100 pequenas cousas en calquera momento.
Estas rapazas foron ademais de molesto para McKean e moitos dos que o estabamos vendo unha falla de educación bastante importante, enfrontandose a unha rapaza da organización que lles dixo que non podían molestalo e faltandolle totalmente ao respeto. Cousas coma esta igual fan que quedemos sen a sesión de sinaturas dos venres e os sábados e sería unha mágoa.
Deixemos que a dura ollada de Denis Kitchen caia sobre esta xente
Nada mais, mencionar a Camille Jourdy, autora de Rosalie Blum e que ademais caba de ser nai hai uns meses (estes detalles que sempre destacamos os pais de familia 
) Non deixedes de ler esta triloxía se tedes oportunidade. Sorprendeume vendo os seus orixinais que os coloree con rotulador. Gústame moito o resultado mais non o agardaba.
E a Raule e Roger os autores de Jazz Maynard que recoñezo merquei despois da súa charla e estou pasándoo pipa coas súas aventuras. Unha BD onde toda-las portas abrénse a patadas.
E isto foi un anaco do que foron Viñetas este ano, tedes mais fotos no meu flickr. E vémonos o ano que ven outra vez.
