Solano López é un dos autores que xa están confirmados para a edición de Viñetas deste ano.
E quen é Solano López?
Pois entre outras moitas cousas, un dos criadores de El Eternauta. Se non coñecedes esta obra estades a perder algo emocionante, e ademais divertido.
chuzame - Hoxe lin 'Les petits ruisseaux' de Pascal Rabaté, Rio Abajo na tradución que editou Norma (19,5€).
Cheguei a este libro, coma tantos outros, guiado por Melo. Aconselloume que o levara para contrarrestar a tristeza que me puidera provocar Arrugas de Paco Roca [Astiberri (15€)]. Conclusión á que vexo que chegou tamén Álvaro Pons.
No seu día pouco contei de arrugas, só unha mención de paso no medio dunha chea de outros nomes. E a verdade é que merece deterse mais.
Entre outras cousas, porque nas últimas dúas semanas pedíronme recomendacións para agasallar banda tres persoas distintas e sempre foi a miña primeira recomendación. É unha aposta sinxela, porque é unha obra moi boa.
É a historia de Emilio, un home retirado enfermo de Alzheimer ao que ingresan nunha residencia de anciáns e tamén da xente que atopa alí. Trata a vellez con agarimo pero deixa un pouso moi, moi triste ainda que sen facer melodrama.
E Rio Abajo é a cara oposta da vellez. Porque hoxe ser vello non é sempre sinónimo de ser eivado, e non hai mais que seguir a Quin polos telexornais para ver que os vellos seguen tendo vida social. O da súa vida sexual non sae nos telexornais e tampouco na ficción que chega ás noso alcance decote. Existe ou non? Hai vida alén da viuvez? Paga a pena vivir conforme desaparecen as nosas compañas?
Dúas interesantes reflexións que non sempre seguen o camiño que poderíamos prever. E que chaman a atención porque non é moi frecuente que se trate o tema da vellez na BD, por iso non é de estrañar que todo o mundo as relacione. Para todo ten que haber tempo tempo, para unha guerra civil Marvel, para un coello samurai e para estes anacos de realidade.
Se ides ler os dous aconséllovos que sigades a mesma orde ca min: primeiro arrugas por se escapa unha bágoa e despois rio abajo para sorrir docemente rematar con optimismo.
chuzame - Onte quedei con mourullo e ascarida para ir á inauguración da exposición sobre o humor gráfico na transición e despois ir ver humor neghro no Rosalía.
Ás 6 mourullo mais eu fomos recoller as entradas para o teatro con tempo. Os dous mercáramolas por teléfono a Caixanova.
A el déronlle as súas sen problemas, as miñas tardaron algo mais, porén finalmente sairon.
Mais había un pequeno, pequenísimo detalle, moi pequeno.
As entradas eran para a función do día anterior. A muller da billeteira díxome que igual podían deixarme pasar, mais 'as miñas butacas' de onte, estaban xa ocupadas para a función de ese día. Deixoume moi claro que poder ver o espectáculo sería unha deferencia do teatro... e que non era seguro que puidera facelo, nin o sitio que me darían se era o caso.
O meu humor nese intre sufriu unha transición cara o lado escuro.
Fomos recoller a ascárida ao seu traballo e, parados na porta falamos con ela polo móbil e díxonos que non podía vir que tiña moitísimo traballo e cambiara de plans.
Nese momento eu tiña dúas entradas para o día anterior, que non podía revender, e xa estaba vendo escapar os 26€ cara o lixo. As cousas ían a pior.
Despois de aparcar, e de camiño á exposición que inauguraban ás 7...
Fago un pequeno paréntese para dicir que a exposición está bastante ben e paga a pena ainda que sexa un chisco pequecha, mesmo o acto non estivo mal, mais... non había pinchos!. Non sei se a culpa foi da Asociación da Prensa ou da Fundación "la Caixa" pero foi un fallo imperdoabel que haberá que ter en conta. Sigo.
... estabamos de camiño á exposición e chamei ao teléfono de venda de entradas de Caixanova para poder poñer a feder a alguén. Xa que tiña que perder os cartos, levar algunha satisfacción, non si?
Despois de varios menus automáticos cheguei a unha persoa e falamos algo así coma:
-Ola, chamei onte para mercar unhas entradas para hoxe e déronme entradas para onte.
-Un segundo, por favor.
musica de espera
-Segue aí?
-Si
-Déanos un teléfono e chamámolo nós de volta.
-O meu número é tal tal tal.
-Agarde un segundo....
Outra voz de muller
-É vostede Ifrit?
(vale, non é certo, dixeron o meu nome completo e non se trabucaron de persoa)
-Si, son Ghanito Apocalipse do Porco
-Chámaronnos do Rosalía para contarnos o problema e escoitamos a gravación (lembremos que pasara só 1/2 hora). Debeuse todo a un erro da operadora. Pedímoslle mil desculpas, ten dúas entradas que pode recoller na billeteira para ver o espectáculo e mañá procederemos a reintegrarlle o importe da compra na súa tarxeta de crédito.
-Entón vou ver a función de graça?
-Si.
A partires dese intre o humor cambiárame de novo, por iso non tivo (tanta) importancia que non houbera pinchos na exposición.
Cando chegamos ao Teatro saltei a considerabel cola para recoller as entradas de balde (dúas butacas en fila 7 centradas, por certo 
) e atopei a Pawley que tiña entradas para o poleiro e tivo a xentileza de rebaixarse a ras de terra para acompañarme 
.
O espectáculo divertíume moito ainda que concordo con Pawley en que a música e o teatro non estaban moi ben ensamblados. Da a impresión que Manecas Costa debería ter mais cancha en función da súa grande calidade, porén iso é consecuencia da propia concepción do espectaculo que na miña opinión respostaba ás espectativas. A inmensa maioría dos que alí estabamos (e inclúome) fóramos ver un espectáculo de Carlos Blanco, por iso non saímos defraudados. Eu chorei coa risa. Ainda que supoño que non son tan coruñés para preferir a función de onte en versión coruñesa á versión que faría para público vigués. Collo xa as coñas 'coruñesas' que fixo pero, por poñer un exemplo, a xente riu mais cando imitou o sotaque coruño e a min fíxome mais graza cando imitou o sotaque da súa nai (das Rías Baixas) era coma se imitara a alghén de Bousas.
O espectáculo gustoume tanto que mesmo tería pagado unha butaca por velo
chuzame - Confirmame a nova a mesma fonte que me dera o rumor (e ademais agora sei de onde o sacara 
)
O vindeiro 13 de xuño publícase a edición de Maus en galego.
IM-PRES-CIN-DÍ-BEL
A espera, desta volta, deu os seus froitos. 
A editora é a mallorquina Inrevés e a traducción está feita por Diego García. Para os que estiveran en algunha das conferencias de viñetas, é o interprete que ten mais coña
Ide xuntando os 25€ e reservadeo xa na vosa tenda favorita (e se ademais mercades nunha pequena tenda de BD e non nunha grande area ainda mellor!)
chuzame - Entre a compra que a fin de semana lle fixen a Melo destaca Os cinco narradores de Bagdad.
É case seguro que non tería reparado nesta obra se non fora por un detalle. O detalle que fai que destaque entre o resto.
Foi o último que engadín no montón do que levaba. E xa collera un lote de cousas, de feito gastei o dobre do que acostumo, mais tiña a desculpa de que este mes saen unha chea de novidades polo Saló de Barcelona e porque igual do mes que ven en diante teño que conter os gastos en banda.
O pequeno detalle que chamou a miña atención foi que o libro estaba en galego.
Editado por Factoría K, terá unha traducción ao galego e outra ao castelán.
A edición é estupenda e ainda que non vou dicir que sexa unha obra mestra, é un producto mais que recomendabel.
Iniciativas empresariais coma esta merecen o apoio dos consumidores que pretendemos que se repitan. Levo meses agardando porque me dixeran que editarían Maus en galego. Cando saia non sei canta xente interesada quedará por mercalo cunha reedición tan recente en castelán. É doado que teña mais sorte Factoría K editando de xeito simultaneo nas dúas linguas e dando a posibilidade de escoller ao lector.
Se non o mercan en galego que non sexa porque non se enteraran.
chuzame - Hoxe botei a conta do que gastei nos últimos 12 meses en banda debuxada.
Non darei o importe, que é segredo, porén direi que foi demasiado. Ainda que, coma diría o meu libreiro, comparado ca felicidade que aportou á miña vida, non foron cartos.
Aproveiten a desculpa e merquen hoxe algún libro se non o fan no resto do ano, e lembren que os libros de bd tamén son libros.
E aproveito eu tamén o día para contar algo que nunca contara aquí, a miña profesión soñada cando neno era ser libreiro. Tamén valíame a de bibliotecario, porén a miña fascinación nacera (ademais de pola miña febre lectora infantil, que daquela lía todo o que caía nas miñas mans) o día que baixei ao soto da desaparecida libraría Arcova, nas galerías entre as ruas Isabel II e Colón. Aquela visión dunha morea de libros deixoume fascinado até hoxe.
Merquen nunha pequena libraría, cultiven a diversidade da oferta e apoien a alguén que puido cumplir un dos meus soños.
chuzame - 
