Apocalipse do porco

Unha das varias recomendacións que o señor da foto fixo este decembro no AchegArte cando lle pedín libros divertidos da súa editorial foi As leis fundamentais da estupidez humana.

O libro foi escrito por un prestixioso historiador da economía, Carlo M. Cipolla, que con toda seriedade e porén do xeito mais ameno fala das persoas estúpidas «un grupo mais poderoso que a Mafia, o complexo industrial-militar ou a Internacional Comunista, e que actúa coordinadamente sen precisar de regulamentos, líderes nin manifestos, movido só pola súa propia estupidez.»

Abofe que os estúpidos son mais poderosos do que foi a Internacional Comunista, como proba o declive da Internacional e a puxanza da estupidez humana.

As leis fundamentais da estupidez humana enuncianse da seguinte maneira:

Primeira: Sempre e inevitablemente cada un de nós subestima o número de individuos estúpidos que hai en circulación.

Segunda: A probabilidade de que unha persoa determinada sexa estúpida é independente de calquera outra característica desa mesma persoa.

Terceira (Lei de ouro) : Unha persoa estúpida é unha persoa que causa un dano a outra persoa ou grupo de persoas sen obter ao mesmo tempo un beneficio para si, ou mesmo obtendo unha perda.

Cuarta: As persoas non estúpidas subestiman sempre o potencial nocivo das persoas estúpidas. En concreto os non estúpidos esquecen constantemente que en calquera momento ou lugar, e en calquera circunstancia, tratar e/ou asociarse con individuos estúpidos maniféstase infaliblemente como un erro custosísimo.

Quinta: A persoa estúpida é o tipo de persoa mais perigoso que existe.

Cipolla divide a xente en coitados, intelixentes, malfeitores e estúpidos. Os coitados permitirían que os outros se beneficiaran ainda sen obter beneficio propio, mesmo sufrindo algún perxuizo, ao contrario dos malfeitores, que tentarían obter un beneficio ainda que perxudicara ao veciño. Os intelixentes benefícianse a si mesmo e ao tempo benefician tamén aos demais e os estúpidos perxudican aos outros sen obter beneficio, mesmo saindo eles tamén perdendo. Considerando esta clasificación hai un corolario á quinta lei.

Corolario á quinta lei: O estúpido é mais perigoso que o malfeitor.

O libro é divertido e moi interesante. Ademais é moi breve, permite ler o libro nunha semaniña ou menos de regularidade dixestiva, ou tamén nunha tarde de intensa iluminación e pracer intelectual. Esta editado por Rinoceronte e taducido polo señor da foto.

O curioso de todo isto que escribo foi o que me lembrou hoxe este libro. Preguntabame eu: que carallo sacarán no goberno de Núñez Feijoo despois de toda esta movida co decreto do ensino? Haberá algún beneficio para o País a longo prazo? Será beneficioso para eles mesmos a longo prazo? e a curto?

E lembrei estas leis. Nomeadamente a Lei de Ouro. Que cousas mais estrañas ten a memoria.

Toda-las citas están tomadas da edición de Rinoceronte, e esta última foto de GZ Nación.

Despois de pasar parte das miñas vacacións metido entre culturetas, onte tocoulle ós científicos. Vou de mal en pior!

Cheguei a casa algo tarde e atopeime spam un correo de Pawley no que avisaba dunhas xornadas que comezaban en 30 minutos. A cousa tíñame boa pinta (xa sabedes que ás veces teño estas cousas estrañas) e quedaba perto da casa, porén tiña que xantar, así que co mellor dos criterios decidín que ir si, mais ó meu ritmo.

Por este retraso perdín boa parte do que contou Ascensión Cambrón e toda a presentación de Xosé Antón Fraga. Nin sequera lembrei sacar fotos do apurado que cheguei.

A quen xa lle saquei fotos foi a El paleofreak, un blogueiro que se adica a facer algo de divulgación científica desde hai seis anos e que vive na Coruña. O seu blogue anda nas 2000 ou 3000 visitas diarias (para que vos fagades unha idea, este blogue desde xuño tamén anda nas 2000 ou 3000 visitas… mensuais).

Interesantes as súas experiencias coa comunidade HOYGAN, é toda unha celebridade entre os rapaces… xusto o día antes de ter que entregar traballos. Mesmo teñen o papo de pedirlle que lles faga traballos ou lles faga o post que precisan.

E foi o que abríu unha longa lista de queixas contra o xornalismo cunha historia publicada que convertía a galiña en descendente do Tiranosauro.

Despois viñeron os rapaces de Le pourquoi pas? que falaron algo das dificultades para cumplir cos prazos, supoño que comúns ao resto de editores, contando mesmo algún caso concreto que ten bastante graza. Tamén deixaron claro que eran tan parvos coma para meterse nun mal negocio só polo pracer de compartir coñecemento ainda que non tanto coma para pensar que algún día os faría ricos.A ver se alomenos non os afunde. Eu pola miña banda poño o meu pequeno gran de area facéndolles gasto. Por certo, disque a guía do ceo deste ano distribuirase de balde na Coruña en bibliotecas e outros centros culturais.

Xurxo Mariño era alguén que xa coñecía e non me decataba. É o autor de aquel libro que me agasallara Dorfun no día das letras de 2006: os dados do reloxeiro. Estivo falando do grupo de investigación do que fai parte, neurocom. Un grupo de marcianos camuflados coma traballadores da administración que se adican a facer divulgación científica quitándolle tempo ás publicacións que lles serven para alimentar o seu curriculum coma investigadores.

Non tivo nin que facelo ben para conquistarme, bastou coa pantalla de inicio do seu portatil con Ubuntu
Entre outros programas de divulgación do grupo centrouse no mais recente, os cafe-teatro-científicos. Pareceume abraiante. Charlas científicas nos bares e agasallando copas ó público. Igual tiña que coller a idea o concello e en troques de eliminar o botellón tentar aproveitalo para formar un chisco aos seus partícipes.

A charla mais divulgativa dun xeito standard foi a de Jose Luis Fernández: Giacomo Casanova e as subprime. Unha experiencia de divulgación da economía e as matemáticas. Gustoume moito e aprendín cousas que non sabía, ademais estaba remotamente emparentada coa primeira emisión de Falabarato, só que fomos ó revés, el falaba sabendo e comezou pola teoría sen ter case tempo de chegar ao final e eu non saín dunha explicación do mais simple porque non dou para mais

Pechou a xornada Martí Domínguez falando de científicos que marcaron momentos decisivos da historia e da súa relación coa divulgación científica. Rematou ademais dando un pequeno canon de divulgadores científicos actuais e coma profesor nunha facultade de xornalismo tocoulle facer una pequena defensa dos xornalistas na xornada Trouxo uns exemplares do anuario da revista que dirixe, Metode. Collín un porque xa sabedes o que din das cousas de balde, porén se a alguén lle pode interesar que diga nos comentarios e se vive perto igual pode quedar con ela despois que eu lle bote unha ollada.

Despois apunteime con algúns deles e do escaso público a tomarlle algo no Mundo, na praza de San Pablo. Escoitei moito e falei pouco (nomeadamente de rede e algo de cultura de masas para non quedar moito en evidencia) coma disque facían os curas á hora de comer.

Saqueilles unha foto cando rematou a cea.

Moitas veces ás mais inesperadas son as mais agradabeis e este foi un deses casos. Mágoa non poder facer unha crónica de cada charla polo miudo, porque todas pagaron a pena. Desde logo moito mais do que semellaba vendo as 17 ou 20 persoas que houbo (contando aos ponentes)

Levo xa un tempo agardando pola chegada da I Mostra de Ciencia e Cinema e case sen decatarme está xa aí ó lado.

Lendo en Casa Pawley lembro que é xa para a semana que ven. E alí ademais das fitas do programa tamén están os nomes dos membros do xurado, entre os que destaca (pola súa popularidade) Santiago Auserón.

Eu, entre as ocupacións laborais e o desprazamento familiar na fin de semana a Ourense non poderei ir mais que o mércores. Unha auténtica mágoa porque os documentais son un xénero do que adoito desfrutar (cando son bos, coma todo nesta vida, claro).

Respecto á miña situación física, da que non dixera nada desde o outro día, xa é boa. Non fun traballar tampouco o martes, porén o mércores xa empecei a levantar o país. Grazas polas mostras de apoio a todos.

Opaco, sigo vivo. E non sei se iso é confirmación ou rexeite.

Cando teña tempo a ver se conto o que fixen esta semana (que non foi moito) e do que levo falando sen parar todos estes días.

Que boa idea tiveron as xentes dos Museos científicos da Coruña! Está mal que o diga alguén que ten un blogue, porén non vou deixar de dicilo, os blogueiros cando teñen oportunidade preguntan moito e as veces, mesmo o fan ben.
Teño a sensación (hai xa tempo) de que aos xornalistas que van cubrir os eventos, en ocasións non lles da chegado a hora de marchar. E entendo perfectamente a súa sensación, pásame o mesmo moitas veces no meu traballo.
Pode que os blogueiros ás veces, cando redactemos as nosas crónicas ou os nosos comentarios amosemos as nosas eivas de formación ou de estilo (ou as dúas cousas, vale) porén, cando imos a un sitio é porque nos presta e dame que ese interese trasmítese nas preguntas.

Por iso onte pareceume un día estupendo. Deixando á marxe o tema que alí nos levara, a breve rolda de preguntas foi interesante e con temática moi diversa.

Pero comecemos coma é debido…

Cheguei con tempo abondo para aparcar tranquilo, ainda que coa intensidade de bañar á moruncha antes de sair da casa, esqueceume a invitación. Afortunadamente non a esixiron para entrar. A señora colombo sacrificouse no meu favor, porque a nena está con catarro e non podíamos deixala coa súa tía que recén saía de traballar. Rosmona coma estaba onte non era para deixala na casa de ninguén.

Alí atopei nada mais chegar algún dos blogueiros que coñecera nas xuntanzas corublogueiras e cos que teño menos trato: Lord Max, a súa moza (a executiva agresiva que vexo que deixou o seu blogue), lamastelle, e outra xente que non coñezo ou non recoñecín. Ó pouco foron chegando dorfun, Manolo Gago e Sole, que viñan con Xabier, NeKRoMaNT e Meig e Besbe e Juanjo. Pawley chegou cando xa estabamos na sala, se fora no CGAI igual non entraba .

Cando entramos deunos a benvida Xosé Antón Fraga que falou do redeseño da páxina dos museos cientícos coruñeses e da inauguración da sala de cine 3D que nos convidaban a desfrutar.

Introduciu a Enrique Criado de Enxebre entertainment, a empresa que acondicionou a sala para a proxección de filmes en 3D e que adaptou tamén a fita que fomos ver onte (producida orixinariamente para o seu visionado en salas Imax). Enrique deu unha pequena charla explicando coma funciona o cine 3D e falando da súa historia e da actual expansión desta tecnoloxía apoiada pola industria de Hollywood que busca novas receitas para atraer ós espectadores ó cinema (disque unha sala que proxecta en 3D obtén o dobre de rendemento económico). Arestora hai 22 salas en España preparadas para proxectar cinema 3D.

Despois proxectaron unha curta producida por Enxebre Entertainment, bonita e divertida, antes de Dinosauros, xigantes da Patagonia.

O documental, cunha imaxes moi bonitas e que paga a pena ver (nomeadamente polo prezo de 1€ que ten a entrada) fíxoseme algo lento no seu ritmo e a consecuencia disto, algo longo. Se cadra, debeuse a que levábamos xa un bo anaco antes da proxección alí sentados coa charla e todo iso.
Con todo, xa vos digo que paga a pena botarlle unha ollada porque as imaxes son espectaculares. E non sabía eu nin da metade dos dinosaurios que saen.

Tras do documental comezaron as preguntas a cargo dos blogueiros.

Houbo cuestións para todos os gustos e aclaráronse mais temas técnicos e mesmo algún ecónomico, se cadra para animarse a montar outra sala , ainda que dame que non imos ter mais salas coma esta en Galicia nun prazo breve.

Por certo, se tedes interese en U2 (non sei se Andrés Milleiro está a ler isto) dentro de pouco van estrear en Madrid un concerto de U2 gravado en 3D.

E para rematar, coma todo evento cultureta con nível (refírese o nível económico do organizador básicamente) houbo uns pinchos coa Coruña de fondo, xusto o que non sae na foto, nin os pinchos nin a cidade.

Eu tiven mais ollos para o viño e os pinchos que para a cidade, ainda que o que mais me prestou non foi o que comín e bebín, foi a compaña e a conversa. E non o digo por dicir, mestureime pouco, mais a cantidade supliuna a calidade. Falei con Magago, co que coincidira hai pouco en Carballo, e Sole a que só coñecía de oídas e polas súas fermosas fotos tamén con Xabier, besbe e Juanjo.

Despois, ó remate achegueime á xente de galinus porque crin recoñecer a Artur, pero non tal, debe asemellarse a algunha outra persoa. Con tal motivo coñecino a el, a Marga, a Javier e a Rodrigo, moi simpaticos todos ainda que o breve do encontro deixou as conversas a medias.

Coma sempre, marchei encantado da boa conversa ao vivo coas xentes da rede. Mensaxe para a señora concelleira de cultura que andaba por aló e para a xente dos museos científicos:

Encantado coa súa iniciativa de convidarnos ós blogueiros, xa viron que hai xente con gañas de ir cando os chaman. Repitan a iniciativa sempre que queiran. Mesmo se teñen que suprimir os pinchos pola crise eu irei encantado (se non suprimen os pinchos mais encantado ainda, claro) Quedei coas gañas de coñecer á xente de outros blogues, para a próxima tentarei mesturarme mais coa xente.

Outras visións que atopei por aí do evento:

unha, dúas, tres, catro, cinco, seis, sete, oito, nove, dez, once, e haberá mais, supoño.

Recoméndolles que hoxe aproveiten o día, que o desfruten coma se fora o derradeiro día da súa vida.

Este sempre é un bo consello. Amola moito que lle dean un consello coma este a alguén que está a entrar nunha desas macro-oposicións en Silleda, ou se está a piques de meterse a traballar nunha garda de 24 horas nun hospital, porén as nosas vidas serían moito mais plenas se fóramos conscientes de que isto non vai durar para sempre.

Despois de este mini tópico filosófico coméntolles que hai quen opina que mañá rematou o conto. Supoño que moitos xa saberán a que me estou a referir: o LHC empeza mañá a funcionar en probas e hai quen di que vai provocar un buraco negro e que imos ir todos ó carallo

Vexan aquí o ‘esgoto’ polo que esta xente di que imos marchar todos.

Confio plenamente en que non vai pasar nada catastrófico mañá (relacionado co LHC), porén sigo recomendandolles que desfruten do día coma se fora o derradeiro, e ademais aconsello tamén que o convirtan nun costume.

Se acerto xa falaremos mañá de se rachou España ou non, e se fallo no meu pronóstico convido a unhas cañas no alén.

Coido que nunca comentei aquí que son fan de Los Enemigos, desde que escoitei o seu disco La vida mata hai xa moitos anos (moitos de verdade). Non sei que tema sería mais acaido para hoxe Bailen se poden con el-gran-calambre-final

Para os que non viran o filme E.T. de Steven Spielberg, hai unha escea ó comezo na que varios seres de pequena talla andan por unha fraga. Entón chegán os homes, nomeadamente un que leva unhas chaves penduradas na cintura.

Os extraterrestres (que é o que son os seres) fuxen cara a súa nave e saen voando. Todos agás un, o protagonista, que queda atrás.

Estou contando todo isto de memoria. Hai alomenos quince ou vinte anos que non vexo esta historia.

Quen a viu o outro día foi unha amiga coa súa filla, por segunda vez xuntas. A primera vez para a nena fora un par de semanas antes. Un destes costumes malos que teñen os nenos, ver as pelis mil veces. (Malo para o que os acompaña quero dicir)

Vendo a pelicula, cando E.T. queda fora da nave a nena pregunta: mamá, por que E.T. non voa?

A nai, chea de razón respóstalle: Miña filla, E.T. non voa.

E se non voa como é que despois fai voar a todos os nenos montados nas bicicletas?

Esmagador razoamento. A min nunca se me ocorrera.