Esta secuela da mítica serie das Chuzarrascadas é a derradeira. As xantanzas seguirán sen dúbida, mais haberá que cambiarlles o nome porque sería coma facer pelis da Jungla de Cristal despois de morrer Bruce Willis.
O percorrido foi o de cada ano, levándolle os tempos cambiados aos da manifa para estar mais tranquilos. Disque este ano non perdimos nada co discurso, que xa durmíramos na casa.
De camiño para o Maria Castaña atopeime con fer que estaba a vender «bandeiras do apóstolo» (desas bandeiras de ateos e rojos desafectos da relixión nacional) e contooume que pechaba Chuza!, sempre que estou desconectado un par de días pasa de todo. Tampouco sabía que pechara Vieiros. A chuzarrasacad ía camiño de converterse nun velorio festivo.
No María Castaña fixemos fotos na porta porque xa esquecera facelas dentro.
Fomos pola comisaría para evitar a morea de xente da porta Faxeira, mais este ano non fixen fotos aos policías coma o ano pasado.
Na alameda recollemos a fer que repartiu puntos de galeguidade feitos na casa e a Gerardinho que repartiu o Fest-Agal e acho que levalo inclue tamén puntos de galeguidade.
Tan concentrado estiven xantando que esqueceume facer fotos en Pulpería Porta provedor oficial da Chuzarrascada desde 2006. Desta volta fixemos ben as contas e eles fixeronnos un estupendo desconto (arredor dun 9%) e mais nos convidaron aos cafés.
Lembrei a cámara ao sair e atoparen aos Shit Pony Snob Megalove e Alex KoploBitch que estaban tirados con Ricardo ao redor dun brownie feito ao seu xeito por Alex modificando algo a receita do mítico ‘brownie de Snob’™.
velaquí o que quedaba do brownie cando nós chegamos. Crédeme cando vos digo que a foto non lle fai xustiza a esta sobredose de chocolate
Tirámonos aló cómodamente á sombra bebendo e tomando xeados
Despois de coller forzas, dimos unha volta polos postos e foi un chisco decepcionante. Poucos postos, moi pouca xente e un ambiente menos festivo que outros anos (ou igual era eu o que andaba menos festivo, non sei)
Paramos con Chiqui para botar unha foto. Vendo estas fotos mais de un decatouse da escasa presenza feminina, sen que se me amole Ale que despois corro perigo de violencia
Agasallounos no posto das ‘novas tecnoloxías da electricidade’ cunhas bolsas chulérrimas de toupa.net que levamos todos contentísimos (xa falei acó outras veces da teoría do gratis)
Voltando para o ponto de partida atopamos a Xabier Cid que viña en bicicleta dun xantar no que eran case 21.
Cos anos poderemos dicir: eu estaba aló cando Xabier Cid e Hector Anllo atopáronse en persoa.
(conste que fixeron posado dando a man ‘politician way’ 
)
Voltamos ao noso estado orixinal, o horizontal e Grial Parga trouxo unhas rapazas das que xa nos falara á mañá. Non era mentira, había unhas rapazas chinesas residentes en Francia e que chegaron desde Lugo.
Fer, ese políglota, despois de gabarse durante moito tempo dos seus pequenos progresos co chinés tivo oportunidade de practicalo. Desaproveitouna vilmente e agochouse como podería facer un neno de 5 anos. Momento no que Anllo empoezou a falar coas rapazas. Tivo que facelo en inglés porque sorprendentemente as rapazas non falaban castelán. Todos ficamos abraiados de que puideran andar polo mundo sen entendelo.
Porén isto foi coma esas pequenas aventuras que hai nos filmes de James Bond e que duran 5 minutos. A verdadeira historia estaba por chegar e o protagonista non podía ser outro que fer, que loitandoi contra a súa timidez falou coa rapaza un anaquiño de nada bo anaco.
E cando marcharon Anllo, Grial e as rapazas para Lugo deixándonos tristes a todos decidín marchar.
Paseino ben, coma sempre o paso cos amigos en Compostela ainda que este ano levara un lote de novas tristes das que xa teño falado e de que non houbera tanta xente coma outros anos.
Se queredes ver algunha foto mais, tédelas acó.
E remato. Non vou nin a reler que levo xa moito tempo para escribir catro cousas, se hai algún fallo xa me avisará mourullo, o bot que sobrevivíu a Chuza.
mmmm
