Apocalipse do porco

Coñecía os berberechos en distintas presentacións e a miña favorita é sen dúbida en empanada.

Non é estraño, porque a empanada é un dos meus pratos favoritos. Contaba hai un par de días que viaxara a Inglaterra de pequeno, pois cando baixei do avión só pensaba en comer a empanada que fai a miña nai. mmmm

Este ano varios coñecidos meus viaxaron ou van viaxar ó Xapón, e a outro coñecido, de alí de Xapón trouxéronlle algo que nunca imaxinara. Cal se vos ocorre que pode ser o xeito mais raro de tomar croques?

Ocórrenseme poucas que poidan trunfar nalgures e ser mais estrañas.

A quen se lle ocorre facer caramelos de berberechos?

É unha sensación estrañísima, vaise desfacendo na boca coma se fora unha fariña cun sabor a croque…

Estes xaponeses…

Este é un aviso para vigueses expatriados na Coruña ou unha recomendación para coruñeses.

Hai xa algún tempo que abriu na Coruña a Chicotrattoría.

A chicotrattoría é unha franquicia xurdida dunha pizzería viguesa chamada Chicote.

Abriron na rua Brasil en Vigo cando eu era neno, moi preto da casa dos meus pais. Levo comendo alí pizzas mais de vinte anos. Como o negocio foi ben abriron un segundo Chicote na rua Simón Bolivar. Mais adiante crearon as chicotrattorías, que xa non están dirixidas directamente polos socios (ainda que non sabería dicir se o negocio é deles ou só venden a materia prima e o know how). Unha en Pontevedra, outra en Vigo e agora na Coruña.

Se vos gustan as pizzas ó estilo arxentino este é o voso lugar, e se ainda non as coñecedes, deberíades probalas. Na rua Concepción Arenal en catro camiños, fronte á Estrella Galicia.

Deixovos unha foto dun dos segredos do seu exito: as súas tortas de estilo caseiro arxentino.

Como curiosidade direivos que a miña aboa facía moitas sobremesas das que venden en Chicote porque unha irmá mandáballe receitas que publicaba unha revista ‘feminina’ arxentina chamada para ti revista que vexo que ven de cumplir 85 anos.

Por certo, se a ningún lle estrañou ningunha ligazón das que puxen foi porque non as abríu 

O día 25 de xullo, día da Patria Galega, coincidindo co Festigal, os chuceiros ou blogueiros, ou calquera que lle preste o churrasco e o licor café, xuntarémonos na segunda chuzarrascada, que ó coincidir co día 25 vense en chamar chuzarrascada nacional.

Calquera que lea isto está convidado e será benvido, cantos mais sexamos mellor o pasaremos. Tamén están convidados os blogogastrónomos, que aquí non hai cupo (e disque tampouco comida moi elaborada… ).

Se tes curiosidade por coñecer á xente que se agocha tras dos alcumes en chuza e parte do blogomillo, ou só tes gaña de troula está é unha boa oportunidade.

Avisados quedades. Non sei se deixei claro que molaba ser cantos mais mellor
Esta é unha imaxe de algúns dos que estiveron o ano pasado.

Mais sobre o ano pasado aquí mesmo.

Onte voltei cear no Shouri, o xaponés do centro comercial do porto, non vou dicir mais do que xa dixen alí do centro comercial. Unha vez é abondo.

Desta volta levei a cámara porque xa sabía que ía ver un espectáculo e ademais cociñou para nós o cociñeiro malabarista.

Así que hoxe (novamente) isto ven sendo un fotolog.

Tempura (unha parte, a outra xa desaparecera)

Tampouco lle fixen fotos ó sushi, se cadra o mais típico do menu que tomamos.

Este é o polo, e á esquerda un pincho de cogumelos.

Algún sabe se o foie é típico xaponés?

O momento acrobático colleume de sorpresa, o cociñeiro estaba a facer unha tortilla, e candoi me decatei empezou a cortala mandándoa ó prato onde tiña o arroz (xusto dereito a min)

Podedes ver, co prato xa rematado de cociñar unha vez pasado todo xunto pola prancha, que non tivo moita puntería. Ollade os restos de ovo na mesa. Tamén había no chan e na miña roupa.

Aquí o solombo

E nesta foto flambeando un xelado de te verde envolto en algo que semellaba unha filloa (non o probei). Segundo me dixo alguén que tiña mais experiencia, se non hai xeado de te verde na carta non é un xaponés.

Recomendo ós que vaian que reserven antes para sentarse ó redor da prancha, a experiencia mellora ó cento por cento.

Se queren un comentario de alguén que sabe do que fala poden ollar o que colineta comentou cando estivo alí.

Non son moi especial á hora de comer. Como prácticamente o que me poñan, non son deses que poñen mil pegas á hora de sentar á mesa.

Na casa dos meus pais fomentábase iso. Non podíamos marchar da mesa até que o prato estivera ‘limpo’.

Con todo non sempre comín tan ben. Eu tiña algúns pratos nunha lista negra, ainda que poucos. E igual que Mafalda, un deles era a sopa.

Pero isto cambiou.

Un día a miña nai enfadouse porque non quixen comer a sopa, e (no que a experiencia demostrou que foi un momento de inspiración) colleu a cunca de sopa e chantouma por riba da cabeza.

Agora gústame moito a sopa sen ten moita pasta, e ainda que segue sen gustarme o consomé, tamén o como cando é preciso.

Por certo, despois de limparme encheron de novo a cunca de sopa e tiven que comela.

Agora igual a denunciaban por maltratar un menor.

Hoxe convidaronnos á señora Colombo e a min a cear a Riazor. A uns amigos regaláronlle entradas para un palco e fomos ó campo.

O partido, Deportivo – Mallorca foi nefasto. Xa eu non son fuboleiro, e ademais xogaron de merda, nomeadamente a primeira parte. O mellor foi o descanso, non o vou negar.

Ver o futbol no campo é moito mellor que na casa, pero velo no campo sentado nunha butaca e ter de comer coma se estiveras na casa e podendo ver as repeticións… É outro nível.

Góstame moito dos palcos de Riazor o pasillo de acceso.

Xa a outra vez que fora puxera unha foto, hoxe dúas.

Voltarei cando poida, que ben se cea aquí.