O venres, como anunciara, fun ó concerto de Fanny + Alexander e The Homens na sala Nasa. Cheguei con tempo abondo a Compostela para ter tempo de aparcar ben o coche e saudar á xente antes de entrar no concerto. Grave erro.
Grave erro, porque ó chegar atopei xornalistas ou xornalistiños, (que non sei moi ben o que é esta xente xa) na compaña dun aprendiz de alquimista, e tiveron o bo detalle de convidarme a acompañalos na súa cea. Coma alí ó lado comeran todo o pan xente coma Gustavo harvey e os Homens fomos lonxe e voltamos sen presa. Todo o mundo sabe que os concertos comezan con 30 minutos ou unha hora de atraso sempre.
Por nada do mundo quería perder o debut de Fanny + Alexander despois de levar varios días escoitando sen parar o seu novo disco. (Canto mais o escoito mais gosto del). Non teño nada contra o rollo británico na música, non supón un problema, agás cando o británico é a puntualidade. Nós chegamos á Nasa ás dez e media e nese intre soaba María Silenzo. Disque comezaran ás dez e cuarto e tocaron só seis temas. Só serán perdoados cando se poñan outra vez a tiro para escoitalos. E polo que comentaron despois xa teñen mesmo escollido compaña para unha minixira de presentación por Galiza.
Según entraba na NASA fun atopando xente coñecida. Ademais de Harvey outra vez, estaban Mario, a rapaza do arco, Rosa (que me apresentou no momento Mario), zerovacas, berto, María, Pepa (que non coñecía e fixen que ma presentaran coma bo fan), Kate, Projecto Mourente, Rubén (que non desvelou o nome do seu fotologue), besbellinha (que xa fixo a súa crónica), Juanma, e ó pouco chegou o Sak (e comentaronme os dous que o proxecto ds perdeu o guión, mágoa que polo camiño tamén perderan o e-music). Alí no medio andaba tamén un dos noise project (pouco me sorprendeu que fora o baixista 
)
Os concertos de The Homens non sei se os desfruto porque son moi bos ou porque volvinme fan deles.
Xusto na primeira fila, cantando, bailando e saltando desfrutei coma un anano. É certo que paguei a peaxe dun acúfeno o resto da noite e mesmo ó día seguinte, porén aló estaba a xente que mais bailou e pagou a pena.
Subíu Projecto Mourente a cantar con eles...
...contaron 'o chiste do baixista'...
...que tamén tivo tempo de estropear o seu ampli de valvas e tivo que seguir enchufado cun inxector dereito á mesa...
...repartiron xoguetiños, dos que non apañei ningún (hai que consolarse pensando que despois andan estorbando na casa) se cadra por andar ca cámara a voltas, porque ó meu carón houbo unha chea de afortunados...
E xa cara á fin do concerto empezaron a subir varios amigos mais a tocar con eles
incluindo ó guitarrista dos samesugas, que os acompañou tamén nunha versión que fixeron do seu grupo,
e Projecto Mourente outra volta, que lles tocou o teclado.
Para rematar con Martiño ó mais puro estilo guitar hero tirado polo chan.
ó rematar o concerto aproveitei para mercarlle o disco ós dous grupos, que mentras non fagan coma os de Radiohead non se lles pode pagar polas descargas que amabelmente ofrecen de balde na rede (hai que facer por apoiar o copyleft, que se vexa que non só é de boquilla). Unha das persoas cas que estiven falando esa noite foi o Regueifeiro, que disque el merca canto disco galego aparece no seu camiño, un bo exemplo a seguir, ainda que eu non aspiro a tanto coma el. Despois de marchar da Nasa só tiven tempo de dar unha pequena volta por Compostela, que prometera á señora Colombo marchar cedo. Con todo, ainda tiven tempo de ir ó malas pécoras, onde fixen varias fotos. Ainda que non fun eu só que había algúns outros blogueiros (ou blogueiras) tirando fotos por alí.
Desde logo, se semellaba que algúns eran acosados por fans e/ou blogueiros que non os deixaban, coma se foran do tomate...
Ben merecido o tiña por facelo tan ben na Nasa, e por caer no mesmo pecado eles mesmos
Ó marchar do malas, e despois de coñecer a lua neghra na porta, só tiven tempo de entrar e sair no tarasca co tempo xusto para que Mario explicara 'a verdade' sobre o argumento de l'affiche rouge (case estou convecido de ler o libro, xa o contarei...) e para ver dous fulanos con cartaces que dicían que eramos xeniais (xa o sabíamos antes) e convidandonos a apertas de balde (non pedín nengunha, que non teño costume de dar apertas a xente cun nariz vermello).
Ó final non voltei estar con xorna, fer, o xirarei e oko, que non coincidín con eles. Terá que ser para a próxima.
Xa na autoestrada, a noite rematou soprando nun control da Garda Civil de tráfico entre Pontevedra e Vigo.
¿Resultado? admítense apostas.
chuzame -
