Pásarame comentar aquí a desaparición do Extrarradio. A verdade é que quédanme sen comentar un lote de cousas que me pasan, moitas delas sen dúbida importantes. Unha anotación de Pawley lembrame de novo hoxe que xa non os podo escoitar as mañás da fin de semana.
Queridos amigos, grazas polos bos momentos e moita sorte.
Despedida do Extrarradio: Play
Cando era moito mais novo tiven bastante trato con Isabel Quintairos que estivo co meu grupo de amigos durante un tempo. Gardo dela algunhas boas lembranzas e outras das piores. E non mantiven o contacto para nada.
Deixando ao marxe a miña experiencia persoal, ela fixo parte dunha COPE mítica, que na miña nenez andaba bastante mais por libre do que poidades imaxinar se non a escoitábades. A COPE en Vigo dos 80 e a de Jiménez Losantos son o día e a noite.
E agora, despois de anos sen saber nada dela, entérome de que Isa foi despedida pola COPE.
Tanto ten se foi pola súa homosexualidade (que eu descoñecía) ou pola súa ideoloxía política, calquera dos dous motivos parécenme indignos.
O xeito no que funcionan os medios de comunicación neste país é noxento, e non falo só por este exemplo. O dereito á información vai no lixo. Se queremos de verdade ser cidadáns non podemos andar cos ollos vendados, escoitando só o que tres ou catro decidan por nós. E para iso é importantísimo apoiar ós xornalistas fronte os seus patróns.
A súa independencia é a nosa única garantía.
A foto é de Anxo Iglesias para El Pais.
Se vostede descoñece o que é o bookcrossing explícollo rápido: disque compartir é amar, disque é mellor dar que recibir (e non fagades xogos de palabras, que tedes a mente suxa) pois se amas a lectura, que mellor xeito de demostralo que agasallando os teus libros?
O bookcrossing consiste en abandoar libros en lugares publicos, ceibalos, para que outro os desfrute e os ceibe despois outra vez. Cultura libre ó 100%.
Pois agora, dentro do moi activo movemento podgalego, dorfun criou un novo termo: o podcrossing. Pero que sexa el quen vos explique
Podcrossing …coma o bookcrossing, pero con podcasts!
O intercambio de obxectos debe ser, despois do sexo, un dos xeitos de relación social máis estendido do mundo. Agora que as relacións interpersoais están tornándose en novas definicións coa intromisión da rede internet, existen aínda certos movementos que, mantendo os métodos tradicionais analóxicos, fan uso desas novas capacidades tecnolóxicas que se ofrecen hoxe en día.
O bookcrossing é o máximo expoñente deste tipo de accións. Un rexistro en-liña onde queda reflectida a vida dun libro, que por miles de posibles motivos distintos, unha persoa decide ceibar nalgún punto do planeta, agardando que un curioso o recolla. Tan simple coma iso: un colle un libro, rexístrao en bookcrossing.org e libérao coa esperanza de que quen o recolla reflita na mesma web o interese mostrado no libro… e así, ad-infinitum.
Con esta idea de partida nace o Podcrossing. Os podcasts, esa especie de locucións embebidas en arquivos de audio distribuidos pola rede coma sementes, están ocupando un espazo, coma o que anos atrás ocupaban as radios universitarias, locais, piratas,… Pero esa conexión puramente dixital, en ocasións impide que a difusión destes medios alcance a todo o mundo, sobre todo a aqueles que non teñen acceso a ese tecido enredado de bits.
A idea do podcrossing é ben sinxela: gravar un cd de audio co contido dun podcast e perder ese cd nalgún lugar concorrido. Así, sen máis… ben, igual estaría ben escribir na carátula os enderezos web e nomes dos podcasts incluídos. Pero permitir en calquera caso, que a sorpresa do descoñecido poda cativar para sempre ó inocente oínte.
Se a persoa que os escoite gusta do contido, estou ben seguro de que ha facer todo o posible para continuar con esta afección.
Disque en e-music volvéronse tolos.
Seica os rapaces dos omnipresentes guións de e-music.proxecto-ds.com fixeron un concurso e andan agasallando camisolas coma esta da foto.
Na foto podedes ver a Sak aproveitando a noite na festa de e-music na que tocaron os rapaces de colectivo oruga.
Se queredes unha vós tamén escoitade o programa 24 de e-music onde dan as instruccións para gañar unha das 50 camisolas e 50 CD de colectivo oruga. E apurádevos, que disque quedan xa menos de 10!
E por certo, no anterior programa, o número 23 hai unha estupenda entrevista con Carlos Valcarcel, o home agochado no Projecto Mourente, imprescindibel!
Queridos Benigno, Suso e Virgilio:
Permitídeme que comece desculpando todo o que ven detrás dicindo que ocorreuseme escribilo mentras tomaba unhas cañas. Doutro xeito non sería posible que pretendera dar consellos eu, que son un afeccionado sen mais (porque non cobro por estes desbarres) a vos, que sodes profesionais (disque vós si que cobrades).
É sabido que neste país o acceso á rede é cousa duns poucos, ademais maioritariamente urbanos e novos, e supoño que tamén con estudos universitarios.
Este público antes era gran consumidor de televisión. Na miña época universitaria, pasábamos tempo e tempo diante da pantalla, a televisión e a radio eran as principais canles de chegada de novedades musicais e de todo tipo. Hoxe a rede sustituíu para algunha xente ese papel, porén a televisión e algo menos a radio seguen sendo a ferramenta de comunicación mais poderosa, cun alcance potencialmente universal.
No seu día, non hai moito houbo unha campaña na rede na que se reclamaba a emisón novamente da serie ‘os novos’. A TVG atendeu a petición pero non tivo o éxito de audiencia que se agardaba. Pero penso que se debeu alomenos a dúas causas das que non se lle pode botar a culpa á campaña xurdida na rede:
-A nova dobraxe. Moitos dos que pedían a reposición eran nostálxicos que xa a viran e coñecían a dobraxe orixinal. A nova, por moi ben feita que estivera defraudounos en maior ou menor medida.
-O horario. Os que daquela podían ver a televisión de noite agora traballan e non poden quedarse tan tarde coma antes. Tiñan que conquistar un público que descoñecía a serie nun horario desfavorabel e sen o apoio dos que xa a coñecían.
Por iso non escoitar ó que se di desde a rede recordando que xa fallaron ca teima da reposición dos novos non penso que sexa boa idea.
¿Que vai pasar con Heroes?
Ogallá me estea a equivocar, pero se o fedello serve de termómetro moito do público obxectivo da serie xa a víu. Unha exigua minoría en inglés subtitulada e moitos en castelán. Haberá quen a vexa de novo en galego pero igual non como para ser exito de audiencia. ¿Porque tardou tanto a TVG en emitir esta serie? onde vai xa que o resto de canles da Forta comezaron a emitila! Se a serie non ten exito, o que hai que facer non é deixar de mercala. Habería que mercala e botala tan axiña coma o permita o proceso da dobraxe. O publico agarda por unha dobraxe que entenda, pero prefire vela en castelan que agardar meses polo galego.
Tampouco se pode excluir á xente maior da televisión nin da radio, pero a risco de ser xa pesado, Galicia necesita que a xente nova, culturalmente activa, teña a súa canle de saida. Se temos canles públicas hai que aproveitalas, e a medio prazo o éxito é seguro. Lembremos o Xabarín, Suso. O exemplo está aí, e o público é ese mesmo que medrou. Hai público para unha segunda canle musical na radio e mais ‘nova’ na televisión. Ninguén, de toda a xente ca que falei do tema da RGM e da TVG no meu entorno concordaba ca programación actual (nomeadamente ca música de continuidade da RGM)
A tendencia en outras partes semella que é a especialización dos contidos. Non sei a que agardades. Nós non podemos facelo, pero confiamos en vós. A cultura e a lingua do país poderían sair moi reforzadas do voso esforzo.
E espero cambiar de tema, que xa me estou a poñer pesado.
Despois de que o outro día falara da Radio Galega Música atopei na rede que outra xente está a pedir as mesmas ou semellantes cousas. Evidentemente uns teñen mais posiblilidades de acadar algo que outros e agardo que o eco no Parlamento sexa quen de facer algo.
Despois do debate que houbo en Chuza! engadiría que o meu modelo de radio non serías de música exclusivamente en galego nin exclusivamente galega. Nin sequera establecería unha cota determinada para toda a emisora, ainda que si incluiría programas específicamente adicados á música feita en Galicia. O desexable sería que o 50% ou mais da música que se programara fora galega, de calquera estilo mais primando a calidade. O que non exclue programas adicados ós grupos que estan a comezar, a canteira galega.
É importante que se coide o nivel musical e non se baixe pola obligatoriedade de programar só música en galego, porque se non o obxectivo normalizador estragaríase: sen ouvintes non hai normalización da lingua nin da música galega, e a xente asociaría a música galega ca baixa calidade.
A simple existencia desta canle, que amosase agarimo polos grupos galegos faría que os grupos agromaran. Cando o Xabarín Club empezou a programar videos musicais en galego, moitos animáronse a montar un grupo. Hoxe xa temos moitos grupos con certa calidade que aproveitan a facilidade actual para obter un son profesional (ou case) nas grabacións dixitais caseiras. A medio prazo non sería precisa unha cota, porque habería grupos de calidade abonda e de moitos estilos para poder superar en moito ese 50% que eu desexaría que se cubrira.
Porén, nun mundo coma o de hoxe, no que o myspace é mais habitual entre os grupos que unha pedaleira de efectos e as influenzas voan á velocidade do son, unha radio debe estar aberta á música de outros lugares do mundo, tamén a española ainda que teña oco noutras emisoras.
Esto, hic et nunc.
¿E mais adiante?
Chegan as canles dixitais de radio e televisión. A de radio xa a teríamos analóxica. ¿Mais canta música vai haber na televisión?
Folclóricas xa hai no Luar e a música tradicional ten algún oco xa ¿e o resto de música que se fai en Galicia?
O que non está na televisión non existe moitas veces, no documental Linguas Cruzadas os rapaces descoñecían que se fixera unha música (coma a que eles escoitan decote) en galego, ¡e ademais de calidade!
Cando vai haber outro Chambo? Precisamos un programa musical en televisión para xente nova, que programe videos e actuacións de grupos galegos. Nun horario decente, non as 3 da mañá e sen ter que andar seguindo series de debuxos animados para poder estar algo ó día dos grupos que hai no país. Xa sei que igual sería algo caro, pero tamén son caras outras cousas e mais fanse. Se agora non se puidera meter na programación (ainda que a min dame que hai sitio) non vai tardar moito en chegar novo espazo dixital televisivo que hai que encher.
Se agora facemos xa a tarefa e montamos unha canle de radio musical decente, despois haberemos ter xente preparada para montar espazos na televisión. Só habería que atopar xente para poñerse diante da cámara, igual nen iso.