Onte quedei con mourullo e ascarida para ir á inauguración da exposición sobre o humor gráfico na transición e despois ir ver humor neghro no Rosalía.
Ás 6 mourullo mais eu fomos recoller as entradas para o teatro con tempo. Os dous mercáramolas por teléfono a Caixanova.
A el déronlle as súas sen problemas, as miñas tardaron algo mais, porén finalmente sairon.
Mais había un pequeno, pequenísimo detalle, moi pequeno.
As entradas eran para a función do día anterior. A muller da billeteira díxome que igual podían deixarme pasar, mais 'as miñas butacas' de onte, estaban xa ocupadas para a función de ese día. Deixoume moi claro que poder ver o espectáculo sería unha deferencia do teatro... e que non era seguro que puidera facelo, nin o sitio que me darían se era o caso.
O meu humor nese intre sufriu unha transición cara o lado escuro.
Fomos recoller a ascárida ao seu traballo e, parados na porta falamos con ela polo móbil e díxonos que non podía vir que tiña moitísimo traballo e cambiara de plans.
Nese momento eu tiña dúas entradas para o día anterior, que non podía revender, e xa estaba vendo escapar os 26€ cara o lixo. As cousas ían a pior.
Despois de aparcar, e de camiño á exposición que inauguraban ás 7...
Fago un pequeno paréntese para dicir que a exposición está bastante ben e paga a pena ainda que sexa un chisco pequecha, mesmo o acto non estivo mal, mais... non había pinchos!. Non sei se a culpa foi da Asociación da Prensa ou da Fundación "la Caixa" pero foi un fallo imperdoabel que haberá que ter en conta. Sigo.
... estabamos de camiño á exposición e chamei ao teléfono de venda de entradas de Caixanova para poder poñer a feder a alguén. Xa que tiña que perder os cartos, levar algunha satisfacción, non si?
Despois de varios menus automáticos cheguei a unha persoa e falamos algo así coma:
-Ola, chamei onte para mercar unhas entradas para hoxe e déronme entradas para onte.
-Un segundo, por favor.
musica de espera
-Segue aí?
-Si
-Déanos un teléfono e chamámolo nós de volta.
-O meu número é tal tal tal.
-Agarde un segundo....
Outra voz de muller
-É vostede Ifrit?
(vale, non é certo, dixeron o meu nome completo e non se trabucaron de persoa)
-Si, son Ghanito Apocalipse do Porco
-Chámaronnos do Rosalía para contarnos o problema e escoitamos a gravación (lembremos que pasara só 1/2 hora). Debeuse todo a un erro da operadora. Pedímoslle mil desculpas, ten dúas entradas que pode recoller na billeteira para ver o espectáculo e mañá procederemos a reintegrarlle o importe da compra na súa tarxeta de crédito.
-Entón vou ver a función de graça?
-Si.
A partires dese intre o humor cambiárame de novo, por iso non tivo (tanta) importancia que non houbera pinchos na exposición.
Cando chegamos ao Teatro saltei a considerabel cola para recoller as entradas de balde (dúas butacas en fila 7 centradas, por certo 
) e atopei a Pawley que tiña entradas para o poleiro e tivo a xentileza de rebaixarse a ras de terra para acompañarme 
.
O espectáculo divertíume moito ainda que concordo con Pawley en que a música e o teatro non estaban moi ben ensamblados. Da a impresión que Manecas Costa debería ter mais cancha en función da súa grande calidade, porén iso é consecuencia da propia concepción do espectaculo que na miña opinión respostaba ás espectativas. A inmensa maioría dos que alí estabamos (e inclúome) fóramos ver un espectáculo de Carlos Blanco, por iso non saímos defraudados. Eu chorei coa risa. Ainda que supoño que non son tan coruñés para preferir a función de onte en versión coruñesa á versión que faría para público vigués. Collo xa as coñas 'coruñesas' que fixo pero, por poñer un exemplo, a xente riu mais cando imitou o sotaque coruño e a min fíxome mais graza cando imitou o sotaque da súa nai (das Rías Baixas) era coma se imitara a alghén de Bousas.
O espectáculo gustoume tanto que mesmo tería pagado unha butaca por velo
chuzame - 
