Apocalipse do porco

O sábado comecei en Ourense ca lectura de apocalipse zombie, a novela de zombies do Manuel Loureiro.

Non a lin en papel, senon que a seguín coma foi criada, no seu blogue. A experiencia é mais que recomendabel, lese coma un folletín, cunha chea de cliffhangers ao final de moitas das entradas. Ademais a estructura do livejournal, que deixa entradas valeiras cando un día non se escribe nada permite recrear o ritmo da súa publicación orixinal sen ter que sufrir as insufribeis esperas de varios días.

A acción transcorre como din os de Dolmen nunha cidade española de provincias, pero non nunha calquera, a historia comeza nos arredores de Pontevedra e moita da acción ten lugar en Vigo.

O sábado estiven case todo o día lendo e, buscando no google algunha vella tasca en Vigo chamada a cepa vella, atopei este arquivo en PDF.

O domingo á mañá rematei as últimas 44 páxinas xa no PDF, e penso que o vou mercar para que o lea a señora Colombo, porque semella que esta interesada e gustoume abondo como para que mereza mercala.

Cando cheguei á casa o domingo á tarde púxenme ver Life on Mars, serie que tiña pendente, e entre onte e hoxe á tarde vin case enteiros os 8 episodios da primeira tempada. Aviso para televidentes a versión traducida ao castelán que emitiron os amigos de antena 3 está recortada segundo din aquí. Afortunadamente eu estaba vendo a versión orixinal leguendada, porque acabo de enterarme disto hai un minuto. A serie paga a pena ainda que só fora pola música e toda a ambientación de comezos dos setenta, grandisimo ano o 73, que boa colleita

Estas sobredoses de cultura pop teñen algún sentido?

Pois si, porque se non acabara de ver todas estas cousas igual calquera día teño que aprazalas unha semana. Disque esta semana hai moi, moi, moi grandes probabilidades de que naza a moruncha. Así que calquera día teño que sair disparado de Carballo a Ourense

Se houbera novidades teríavos informados.

chuzame

Hoxe botei a conta do que gastei nos últimos 12 meses en banda debuxada.

Non darei o importe, que é segredo, porén direi que foi demasiado. Ainda que, coma diría o meu libreiro, comparado ca felicidade que aportou á miña vida, non foron cartos.

Aproveiten a desculpa e merquen hoxe algún libro se non o fan no resto do ano, e lembren que os libros de bd tamén son libros.

E aproveito eu tamén o día para contar algo que nunca contara aquí, a miña profesión soñada cando neno era ser libreiro. Tamén valíame a de bibliotecario, porén a miña fascinación nacera (ademais de pola miña febre lectora infantil, que daquela lía todo o que caía nas miñas mans) o día que baixei ao soto da desaparecida libraría Arcova, nas galerías entre as ruas Isabel II e Colón. Aquela visión dunha morea de libros deixoume fascinado até hoxe.

Merquen nunha pequena libraría, cultiven a diversidade da oferta e apoien a alguén que puido cumplir un dos meus soños.

chuzame

Hoxe no coche escoitaba a COPE (Si, escoitaba a COPE, non é un erro) cando sorprendeume unha cuña que dicía:

¿harto de la cultura progre?

Era unha cuña de Criteria Club de Lectores. Estiven mirando e atopei alfaias coma o libro Cartas a un joven español ou La ciudad que fue. Barcelona años 70 entre outras moitas de autores menos coñecidos.

A pregunta é a seguinte: coñecedes moita xente que empregue as expresións: progre e sociata con frecuencia?

A min parecenme unha expresións algo resesas, porén coñezo xente que as emprega case que decote.

Deixovos ligazón ao excelente catálogo de Criteria Club de Lectores onde atoparedes obras coma 'Juicio a Darwin', 'El Presidente, el Papa y la Primera Ministra' ou 'Huid del escepticismo'

Non semella esta imaxe unha desas que empregan os Testigos de Xehová?

Que por certo convocáronme o outro día na caixa de correo física unha xuntanza a semana que ven non sei onde para falar de non sei que de Xesus (non anotei o lugar, data nen hora cando vin que me collía lonxe da Coruña)

chuzame

Dera aviso na súa casa Zerovacas e agora xa está en marcha o concurso de microrrelatos eróticos de Vieiros. Os textos, dun máximo de 550 caracteres, poderán enviarse a partir do 11 de febreiro e até o 10 de marzo. O gañador anunciarase unha semana máis tarde: o 17 de marzo.

Os premios? Viaxe de catro días a Venecia para dúas persoas. E para todos os que participen (enviando textos ou votando) unha estadía dunha fin de semana nunha casa rural próxima á parroquia de O Sexo (Agolada). Se cadra os organizadores queren que os gañadores poñan en práctica a parte mais romantica dos seus relatos (se é que a teñen).

Xa que non conseguimos porno na galega, reivindicade que internet is for porn tamén en galego.

Máis información, aquí.

chuzame

Ten razón Pawley cando di que me estou botando a perder. Non fago outra cousa que deixarme ver por saraos culturetas. E desta volta non teño desculpa, que nin pinchos había. Tan só a promesa do encontro con persoas moi agradabeis e de sorriso fácil e contaxioso. Foi a presentación do novo libro de Tati Mancebo: NósQuen.
Contra o que di Tati eu si prefiro a poesía recitada. Se cadra porque na casa sempre lle atopo unha desculpa para facer outra cousa. Ou igual é que nunca tiven a guía axeitada nese mundo de 'verbas señoritas'.

Non contaba con atopar moitos motivos para ler o libro de Tati agás o de coñecela ainda que fora ó través da pantalla e en encontros fuxidíos (nos que mais que atopala a ela atopo o seu sorriso) porén gostei de moito do que oín e lerei o resto. Xa o teño na casa que me chegara por correo electrónico. Dun xeito semellante á que vai ser a súa vía de difusión definitiva, porque disque vai estar disponibel para baixalo na rede sob licenza creative commons.

Este que aquí deixo foi o poema que mais me gustou, mais non o único.

Se houber unha fada
que me regalase
calquera suma de anos
sempre me parecerían poucos
e a fada unha farsante

Se houber fadas

Mais as fadas non existen
e os anos, calquera a suma
nunca se regalan.

Mais se houber unha
unha única fada
ela si podería regalarme anos
calquera suma
e sempre me parecerían poucos
e a fada unha farsante.

A presentación foi na galería Sargadelos (na que non estivera ainda) e introduciu o acto a directora da galería. Moitos lembrarédesvos dela. Definiu o blog dos pelachos coma un "blogue de infancia e cultura na rede" (chamoume a atención no momento a definición e anoteina).

Ademais dos seus poemas, leu poemas traducidos ao galego por ela: un de Raymond Carver, outro de John Ashberry e para o remate escolleu un de Edmond Jabès que adaptou coma se fora unha conversa no IM e para o que requeríu a colaboración de Pawley.

Non quedei a tomar nada e marchei correndo á casa, onde quedara a señora Colombo ben abrigadiña. Ainda que si parei cinco minutiños para xogar con Darío, o fillo do Goretoxo que estaba debuxando medio enfurruñado porque quería ir para casa e non estar nunha movida cultureta (é un rapaz con criterio, non coma nós :D)

Polo xeito no que se alegrou cando empecei a sacarlle fotos este rapaz vai para artista.

Non teman por min. A miña mente non está ainda estragada de todo pola poesía e xa saben que o venres 18 terei sesión de recuperación pop no 14!.

E por certo, hoxe falei con Xabier (involuntario protagonista da desafortunada nova da fin de semana) para confirmar a festa e prometin levar unha chea de xente con gaña de bo rollo e diversión así que non fagades caso ós TAB e vinde todos que o pasaremos de coña, mais deixade a navalla na casa.

Queda xa un día menos!!!

chuzame

Hoxe chega á miña caixa de correo o seguinte texto:

Mañá martes 4 de setembro ás 19:30 o director dos Museos Científicos
Coruñeses, Ramón Núñez Centella, impartirá unha charla na FNAC da
Coruña (na Praza de Lugo) para presentar o seu libro "Esta es mi
gente. Inventos y anécdotas de 46 mentes prodigiosas", publicado pola
editorial de divulgación científica Le Pourquoi-Pas
(http://www.lepourquoipas.es). Ao final do acto, o autor asinará
exemplares da súa obra, unha compilación de artigos que revisa a
historia da ciencia a través das traxectorias de corenta e seis
grandes figuras, desde Pitágoras até Severo Ochoa.

+ Se teño tempo irei.

+ É mais que probabel que lle merque o libro. (ainda que só lin ainda unhas poucas follas da breve historia de case todo de Bill Bryson que atopara aquí, e recomendarame despois o que hoxe mandou este correo)

+ Non é tan probabel que faga o troll.

Verémonos alí?

chuzame