Pasoume con Festina Lente o mesmo que con Bone. As insistentes recomendacións de xente á que lle teño moita lei conseguiron que lle dera tres oportunidades tanto á obra de Jeff Smith coma a de Marcos Calveiro antes de collerlles o xeito. E pagou a pena, nos dous casos.

Aborrecido de ler novelas históricas con intrigas que perden os folgos estragando cara o final o único interese que ten a súa lectura, é un pracer descubrir como Calveiro engánanos para que collamos o libro coma se fora un best seller calquera. Pensando que ten importancia o que non deixa de ser unha desculpa para meternos na vida de Ambrosio Cavaleiro. E sen que por iso descoide a intriga e resolvendoa perfectamente. Quen lle dera a algúns autores de best seller de misterio ter un final tan xeitoso.

Lin a 1ª edición da novela e non sei se o fixeron, mais pareceríame unha boísima idea incluir un glosario e un plano de Compostela en posteriores edicións. Unha das cousas que me botara para atrás da primeira vez foi a dificultade que tiven con algúnhas pasaxes do comezo, fixo que tardara en concentrarme. Sentar nun curruncho durante a mudanza non parecería algo que facilitara coller o fio da narración, mais foi o tal no meu caso :-D
A captación de neolectores (ou lectores neofalantes) non debe condicionar o nível da escrita coma eu parvamente suxería a Calverio nunha conversa o día que tiven a sorte de que mo presentaran, ainda que iso non impide que eu siga pedindo un glosario que sirva de muleta para desfrutar da súa obra.

Parte dos que ledes este blogue probablemente non oírades falar moito desta obra. Guiádevos por min e dádelle unha oportunidade, ainda que non teñades costume de ler en galego,porque paga a pena. Tedes opinións moito mais autorizadas ca miña no blogue que o autor abríu para o libro cando saíu. (antes de cambiar a súa casa para unha veciñanza mais selecta ;-) ).
Lede o libro, non tentedes que niguén vos faga un resumo.

Eu pola miña banda acho que vou mercar, así que me cadre, Settecento.

Unha das varias recomendacións que o señor da foto fixo este decembro no AchegArte cando lle pedín libros divertidos da súa editorial foi As leis fundamentais da estupidez humana.

O libro foi escrito por un prestixioso historiador da economía, Carlo M. Cipolla, que con toda seriedade e porén do xeito mais ameno fala das persoas estúpidas “un grupo mais poderoso que a Mafia, o complexo industrial-militar ou a Internacional Comunista, e que actúa coordinadamente sen precisar de regulamentos, líderes nin manifestos, movido só pola súa propia estupidez.”

Abofe que os estúpidos son mais poderosos do que foi a Internacional Comunista, como proba o declive da Internacional e a puxanza da estupidez humana.

As leis fundamentais da estupidez humana enuncianse da seguinte maneira:

Primeira: Sempre e inevitablemente cada un de nós subestima o número de individuos estúpidos que hai en circulación.

Segunda: A probabilidade de que unha persoa determinada sexa estúpida é independente de calquera outra característica desa mesma persoa.

Terceira (Lei de ouro) : Unha persoa estúpida é unha persoa que causa un dano a outra persoa ou grupo de persoas sen obter ao mesmo tempo un beneficio para si, ou mesmo obtendo unha perda.

Cuarta: As persoas non estúpidas subestiman sempre o potencial nocivo das persoas estúpidas. En concreto os non estúpidos esquecen constantemente que en calquera momento ou lugar, e en calquera circunstancia, tratar e/ou asociarse con individuos estúpidos maniféstase infaliblemente como un erro custosísimo.

Quinta: A persoa estúpida é o tipo de persoa mais perigoso que existe.

Cipolla divide a xente en coitados, intelixentes, malfeitores e estúpidos. Os coitados permitirían que os outros se beneficiaran ainda sen obter beneficio propio, mesmo sufrindo algún perxuizo, ao contrario dos malfeitores, que tentarían obter un beneficio ainda que perxudicara ao veciño. Os intelixentes benefícianse a si mesmo e ao tempo benefician tamén aos demais e os estúpidos perxudican aos outros sen obter beneficio, mesmo saindo eles tamén perdendo. Considerando esta clasificación hai un corolario á quinta lei.

Corolario á quinta lei: O estúpido é mais perigoso que o malfeitor.

O libro é divertido e moi interesante. Ademais é moi breve, permite ler o libro nunha semaniña ou menos de regularidade dixestiva, ou tamén nunha tarde de intensa iluminación e pracer intelectual. Esta editado por Rinoceronte e taducido polo señor da foto.

O curioso de todo isto que escribo foi o que me lembrou hoxe este libro. Preguntabame eu: que carallo sacarán no goberno de Núñez Feijoo despois de toda esta movida co decreto do ensino? Haberá algún beneficio para o País a longo prazo? Será beneficioso para eles mesmos a longo prazo? e a curto?

E lembrei estas leis. Nomeadamente a Lei de Ouro. Que cousas mais estrañas ten a memoria.

Toda-las citas están tomadas da edición de Rinoceronte, e esta última foto de GZ Nación.

O venres a presentación de Metal Central foi todo un exito. Tanto pola presenza de público (tendo en conta o estandar destes eventos e o lugar onde se celebraba) coma pola calidade da obra.

Ainda que coma ben lle dixen ao mesmo Alfredo eu non son un fan da poesía, desfrutei moito cos poemas lidos durante o acto e tamen do teaser que preparou Maribel Úbeda. Tanto me interesou que lle merquei o libro. O axitado da fin de semana ainda non me permitíu mais que un par de momentos de lectura e ainda así permítome recomendalo a tres tipos de lectores deste blogue: os afeccionados á poesía (estes deben coñecerme en persoa, porque de outra maneira non entendo coma deron en parar acó), os que teñan conciencia de clase e crean ainda na arte comprometida (nomeadamente se teñen relación co sector do metal) e os afoutados que non lle teñan medo a nada (levaran moitas sorpresas na vida, mais esta igual é das agradabeis). Para o resto vai tamén a miña recomendación, mais non acepto reclamacións se finalmente lles gusta e acaban sendo uns gafapasta.

Non seguirei falando do libro non vaia ser que pensedes que pasei definitivamente cara o lado escuro da cultura ‘de verdade’.

Despois do libro chegou unha clase de Historia da Literatura. Así, con letras capitais, ainda que tamén poderíamos dicir que foi un momento de lercheo literario, que unha cousa non impide a outra.
Ceamos Tati Mancebo, Alfredo Ferreiro, Cesáreo Sánchez, José António Lozano, Miguel Anxo Fernán Vello, Xavier Alcalá, Elena Baillie, Xavier Baixeras, Xose Maria Alvarez Caccamo, François Davó, Paula Gómez Del Valle, Xiana Carmena (unha simpatiquísima nena dun ano que rillaba coma unha condenada) e mais eu. Despois uníuse ao grupo Martin Pawley que chegou tarde por mor dunha mesa redonda na que estivera en DC.

O viño, do que fun bebendo mais do que eu pensaba no momento, non me permite lembrar todas as conversas con detalle e desta volta tampouco teño a axuda da cámara para lembrar porque hai xa unhas semanas que quedou na casa dos meus sogros, porén lembro retallos de conversas falando sobre o anonimato e o seudónimo na rede (que eu acho que non é o mesmo) conversa que derivou cara os trolls. Tamén sobre o servizo militar, a obxección de conciencia e a insumisión (e tiven a oportunidade de agradecer persoalmente a un dos insumisos que permitiron coa súa loita incruenta que eu puidera ser anos despois obxector) Falouse dun escritor que chamaron pésimo e do que eu non dixen ter comezado o seu mais famoso libro e non ser quen de rematalo (non me gabei de que fora así porque e algo que ocorre de cando en vez e non sempre con libros de mala calidade) Houbo anecdotas sobre os costumes sexuais de lendas da literatura galega, das festas que facían as tripulacións dos submarinos alemáns nalgures da Ría de Vigo e chegamos, coma non podía ser menos, a falar do reintegracionismo.

Quedei encantado coa reunión e agardo ter posibilidade novamente de coincidir cos compañeiros de mesa porque foi todo un pracer escoitalos falar. Moitos deles foron ao día seguinte á Illa de San Simón para a entrega de premios que poderedes ver contadas en outros blogues. Eu non fun porque tiña cousas mellores que facer (das que igual conto algo mañá) …e mais importante ainda, porque non estaba convidado :lol:

Mañá venres 5 de xuño, ás 8 do serán Alfredo Ferreiro presentara o seu libro de poemas Metal Central. Será unha ocasión, coma sempre, de ver bos amigos. E nesta ocasión ademais de desfrutar da súa voz.

Se non xurde algún imprevisto, alí estarei.

Estou pouco avisado sobre o protocolo literario, as editoriais de poesía poñen petiscos e viño ou hai que ir xa comido da casa?  :lol:

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/1blEb4aEhiU" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

Desde o primeiro momento pareceume que a iniciativa de rinoceronte de publicar traducións ao galego era moi interesante, ainda que como xa sabedes non son eu moi lector de literatura. Iso non quere dicir que non a merque, non sei se é só cousa miña ou pásalle a mais xente, merco moitos libros que despois non leo ainda que o fago coa intención de lelos, claro.

Por iso aproveitei que hai uns meses a edición do libro de Sembène incluía un epílogo do muchachote grispálido Martin Pawley para levalo para casa.

Vivo nun barrio no que abundan os africanos. Son una exigua minoría, mais é doado atopalos pola rua. Unha tempada traballei no mesmo barrio e tiña trato con catro ou cinco senegaleses case decote, tamén coñecín xente da ONG ecodesarrollo Gaia, moi activa en prol dos inmigrantes. Mesmo criaron unha escola en Senegal[PDF].

Todo iso non fixo que coñecera ós senegaleses, porén deume pistas que acabaron de encaixar mentras lía O xiro postal, de Ousmane Sembène. Porque o xiro postal é un paseo por Dakar nos anos 60, polos seus arrabaldos e polas súas xentes, pola corrupción dos seus funcionarios, pola miseria e pola xenerosidade.

A novela é moi doada de ler, non chega ás 100 páxinas, con epílogo e todo. É ideal para unha fin de semana que non saibades o que ler. E abofé que cando a rematedes entenderedes mais ós rapaces negros que traballan nas ruas da vosa cidade.

A xente de Gaia contárame que os rapaces senegaleses mandaban á súa casa todos os seus cartos, que non aforraban nada para sair da precariedade e despois axudar mellor ás súas familias. Dicían que as nais chamaban ós seus fillos pedíndolles cartos, botandolle en cara que eles tiveran cartos e non mandaran nada a casa. Os mozos ás veces choraban de pena, e ese é o motivo polo que vedes rapaces vendendo na rua, facendo calquera choio de merda que vós nunca faríades.

Custabame entender que eles non aforraran para sair da súa mala situación antes de mandar todos os seus cartos a casa sabendo que ali destragaban todo en cuestión de días. Non podía entendelo.

Pero entón, chegou ás miñas máns o libro de Ousmane Sembène e vin, coma se fora por un buraco na parede, a vida do outro lado. Ben que foi hai corenta anos, pero dame que as familias aló cambiaron menos do que acó.

Grazas Pawley por ‘forzarme’ a ler o libro. Deixo para o remate unha frase que non ten nada que ver pero que lin agora mesmo no PDF de Gaia que liguei: A solidaridade é a tenrura dos pobos.

Agardo que algún de vós lea este libro, e abofé que non se vai arrepentir.

O sábado comecei en Ourense ca lectura de apocalipse zombie, a novela de zombies do Manuel Loureiro.

Non a lin en papel, senon que a seguín coma foi criada, no seu blogue. A experiencia é mais que recomendabel, lese coma un folletín, cunha chea de cliffhangers ao final de moitas das entradas. Ademais a estructura do livejournal, que deixa entradas valeiras cando un día non se escribe nada permite recrear o ritmo da súa publicación orixinal sen ter que sufrir as insufribeis esperas de varios días.

A acción transcorre como din os de Dolmen nunha cidade española de provincias, pero non nunha calquera, a historia comeza nos arredores de Pontevedra e moita da acción ten lugar en Vigo.

O sábado estiven case todo o día lendo e, buscando no google algunha vella tasca en Vigo chamada a cepa vella, atopei este arquivo en PDF.

O domingo á mañá rematei as últimas 44 páxinas xa no PDF, e penso que o vou mercar para que o lea a señora Colombo, porque semella que esta interesada e gustoume abondo como para que mereza mercala.

Cando cheguei á casa o domingo á tarde púxenme ver Life on Mars, serie que tiña pendente, e entre onte e hoxe á tarde vin case enteiros os 8 episodios da primeira tempada. Aviso para televidentes a versión traducida ao castelán que emitiron os amigos de antena 3 está recortada segundo din aquí. Afortunadamente eu estaba vendo a versión orixinal leguendada, porque acabo de enterarme disto hai un minuto. A serie paga a pena ainda que só fora pola música e toda a ambientación de comezos dos setenta, grandisimo ano o 73, que boa colleita ;-)

lifeonmars.jpg

Estas sobredoses de cultura pop teñen algún sentido?

Pois si, porque se non acabara de ver todas estas cousas igual calquera día teño que aprazalas unha semana. Disque esta semana hai moi, moi, moi grandes probabilidades de que naza a moruncha. Así que calquera día teño que sair disparado de Carballo a Ourense

Se houbera novidades teríavos informados.