Apocalipse do porco

Hoxe, cumplindo co calendario de vacinacións da consellería de sanidade tocou levar á Moruncha á pediatra, que o mércores a pícara vai facer xa 2 meses.

Non tiven que sufrir o momento da inxección ca desculpa do traballo, mais para compensalo, estaba só na casa dandolle de comer cando comezou cun choro inconsolabel que durou quince ou vinte minutos e que semellaban horas.

Nese momento voltou a señora colombo que era a que recibira as intruccións para tomarlle a temperatura (canta tranquilidade da meter un termometro dixital polo cu e que pouca me daría un de vidro ) e darlle o antipirético.

Consello: dar as pingas soltas e non todas xuntas, botounas por fora e houbo que darlle de novo (calculando a ollo que botara fora mais da metade)

Despois diso pasoulle a dor (que febre non tiña) e agora mesmo está aquí tranquila ó meu lado. Mesmo botou uns sorrisos hai un anaco que me encheron tanto de alegría coma antes sufrira ó ver que choraba sen poder remedialo.

Como curiosidade direi que o momento no que mais calma estivo no medio de tanto choro foi cando lle cantaruxei a foliada do Celta. (será casualidade? )

chuzame

Despois de catro semanas na casa dos abós de Ourense, hoxe á fin a Moruncha e a señora Colombo chegaron á casa.

Esta será a hora da verdade. Agora veremos se de verdade son un superpapá ou non

Neste intre marcho para cama, nun par de horas hai que darlle de comer e así cada tres ou catro horas sen parar.

A ledicia é intensa, o cansancio ainda pode medrar mais. E medrará, abofé 

Xa irei dando conta.

E por certo, hoxe dicíame berto que desfrutara do novo 'gadget' na casa. Se a nena é un gadget non sei que caste trae á súa vez tantos aparellos coma para encher unha casa enteira.

chuzame

Despois de ver as últimas estatísticas de visitas da Blogaliza cheguei a un par de conclusións:

A primeira é que no blogomillo hai un grande interese polos nenos. Igual non por ter nenos de seu, mais si polas cousas que lles pasan ós nenos do resto 

E a segunda que as fotos de rapazas guapas seguen atraendo as visitas, non importa a súa idade.

Será por iso que, despois de meses e meses tentando ter tantas visitas coma o marabillosos blogue dos pelachos, foi preciso que tivera unha filla para poder adiantalos. Alfredo e Leco levaban vantaxe, que teñen un neno e unha nena, mais eles non quixeron compartir as imaxes dos seus guapísimos cativos e iso permitiume adiantalos [temporalmente, abofé ].

Pero isto descubrino onte á noite, polo medio esta fin de semana houbo 500km de autoestrada, unha voda e colicos da moruncha.

Porque o sábado casoume un curmán en Vigo, e como a señora colombo ainda está recuperándose fun eu só a voda desde Ourense a Vigo, ida e volta. O tempo xusto para saudar a xente, facer 500 ou 600 fotos e marchar (o das fotos non é coña, cando empezo coas ráfagas da cámara perdo a conta ) Nin sequera fun tomar o aperitivo, ainda que sei pola miña nai que foi un banquete de sete estalos.

O domingo tivemos a novidade de que a moruncha, como agora está mais esperta e con mais fame, nas tomas zuga con tanta ansia que toma moito mais ar do que antes e está tendo algúns cólicos. Non me gusta un carallo que a nena chore, porén a que o leva pior é a señora colombo.

Con todo, tiven tempo para descansar no balcon lendo algo de BD ca moruncha ó meu carón.

Ainda que todavía mellor que iso foi poder collela todalas veces que quixen na fin de semana.

chuzame

Cando escribín o texto para o proxecto identidade falei das multiples caras da miña persoalidade. Non porque eu sexa especial niso, ó contrario, son tan especial coma todos.

Desde o venres unha nova cara, e unha das importantes, engadiuse á miña vida.

Levo catro días cambiando cueiros, vestindo a nena, bañándoa, collendoa no colo, bicándoa... todas esas cousas que fan os pais. O de coidar da señora colombo non foi novidade, que xa levaba facéndoo por todo o tempo que durou a súa gravidez, porén agora estou con ela todo o día e teño mais oportunidade de facelo.

Iso non fai que deixe de ser blogueiro, só baixa un grao mais nas miñas prioridades. Para que vos fagades unha idea, teño a nena no colo espertando para que a señora colombo poida darlle de comer e escribo coa outra man. Tardo mais, claro, nomeadamente porque teño que parar a cada pouco e bicala na cabeciña, de tan rica que está.

Onde quería chegar con esta nova sesión de babexo paterno era á ilusión que me fixeron as ducias de comentarios, correos, conversas no gmail, sms, algunha chamada telefónica que me chegaron dos meus amigos, dos de sempre e dos do blogomillo, tamén de xente coa que nunca falara ou que non coñecía. Mesmo chegou algunha proposta matrimonial (Pereiro, a familia pasa o visto bó, agora a ver se o teu rapaz válelle á moruncha )

A todos, moitas grazas, contribuíchedes co voso pequeno gran de area a unha experiencia que está sendo perfecta.

E para non defraudar á xente que agardaba que este blogue mudara nunha crónica infantil, e xa que a moruncha non vai ter blogue de seu...

A nena está sendo boísima. Só tivemos unha mala noite, que foi a segunda. Chora moi pouquiño (e que dure...) sempre con causas xustificadas, entre elas: xa lle puxemos pendentes, unha vacuna e fixéronlle a 'proba do talón'. Ás 36 horas marchamos para casa (dos abós de Ourense) e hoxe estivo no pediatra. Única 'queixa': á nena custa espertala para manter unha regularidade nas tomas. De noite agradécese, porén o pediatra insistíu en non espacialas mais de catro horas

Esquecíame contar que moru xa ten a súa conta no gmail e de usuaria en Chuza! Mesmo antes de inscribila no rexistro Civil!

Deixo unha imaxe da proba de audición da nena (correcta) e marcho babexar con ela a outra parte.

chuzame

Vou tentar ser obxectivo, así que terei que dicir que a nosa filla é a nena mais bonita do mundo.

Supoño que algúns tentaredes poñelo en dúbida cando diga ademais que é cuspidiña ao seu pai.

O de que se asemella a min non o tedes que crer, só tedes que ver esta foto.

Para o de dicir que é a mais lista do mundo ainda non teño probas e teríades que fiarvos da miña palabra , así que polo de agora agardaremos a poder demostralo.

O parto foi longo, comezou ás 11 da mañá e rematou ás dez e media pasadas, así que a señora colombo estivo resistindo coma unha valente todo o día. Afortunadamente, a anestesia epidural, un avance nunca recoñecido cando se fai unha listaxe dos mellor inventos da Historia, salvouna da pior parte. Porén as primeiras catro horas foron de dores crecentes. Eu daquela estaba traballando, e para cando cheguei xa lle puxeran a epidural, só na cara de fatiga podía verse ainda o que pasara. Ainda quedaban por diante outras sete horas mais. Despois dunha gravidez complicada, con neumonía e ameaza de parto hai tres meses (que lle impediu recibir a formación para o parto) empuxou durante mais de catro horas coma unha campiona con cada contracción para evitar a cesarea.

Nesas horas tiven ocasión de decatarme que a moruncha naceu no mellor lugar posible. O persoal do Crsital-Piñor, nomeadamente as súas matronas, son incribeis. E o caso de Isabel é fora de serie. Lembrade isto que vos digo o próximo día que pensedes que os funcionarios son uns lacazáns. A profesionalidade, tenrura e agarimo foron excepcionais.

E o mellor momento, claro, foi o do nacemento. A señora Colombo non quería que estivera dentro porque tiña medo que eu caira ó chan, porén eu insistira. Ao final impuxose o seu criterio porque a complicación do parto así o aconsellaba. Poñerse sobre o seu bandullo empuxando con xente ao redor é mais complicado.

Con todo, entrei cando a nena acababa de nacer e xusto puxéranlla a señora colombo no peito. Foi tan emocionante que enchéronseme os ollos de bágoas (mesmo estou emocionandome agora ao lembralo). Collín a nena nese intre e foi o mellor do mundo. Púxenlle os seus primeiros cueiros e vestina.

E non hai mais que contar.

Vale, queredes unha foto para verlle a cara, non si?

Pois sen que sirva de precedente, aquí a tedes.

Supoño que o de hoxe non foi o que mellor escribín no blogue, porén abofé que foi o mellor que me pasou.

chuzame

Hoxe, derradeiro serán na Coruña antes de marchar para Ourense para agardar polo nacemento da moruncha, estiven na charla que mantiveron na FNAC Pawley e José Manuel Sande. Despois das interesantes reflexións sobre o cine africano (que descoñezo completamente, claro) merquei o libro de Ousmane Sembène O xiro postal editado por Rinoceronte (ben que tardei en mercarlle o primeiro libro a esta xente).

Mañá traballarei á mañá e despois irei para Ourense e comerei xa aló.

Cando poida contarei que tal foi todo, agora estou moi impaciente e cada día mais nervioso.

Todo vai cambiar.

Moito.

(este do sorriso son eu)

chuzame