Apocalipse do porco

Despois da morte de Fraga atopeime…
Vale, non foi a morte de Fraga. En realidad
e foi a desaparición do carril bus, substituido pola ora e os carrís prioritarios(?)
Pensaba eu que as decisións da maioría, se a maioría tivera toda (toda e real) a información sería perfecto. Ou mellor ainda: O goberno dun ser omniscente, desinteresado e que buscara sempre o ben da maioría. Ese sería o goberno perfecto.
Non falo do despotismo ilustrado, porque eses despotas non podían ser totalmente desinteresados e carecían de moita información.
Ocorréuseme que isto xa o vira, isto era o que ocorría na saga da Fundación cando finalmente Asimov a uníu co Imperio e os robots. Mais non, por moito que Daneel pretenda actuar informado (e sabe moito) non pode saber todo.
O autentico gobernante tiña que ser Deus: unha teocracia.
Volta ás orixes. Ou non?
En realidade, o que os humanos vivimos foro aristocracias ou autocracias lexitimadas relixiosamente, mais Deus ipse nunca gobernou pola súa man.
Poderedes dicir que o goberno de Deus é unha fantasía, porque Deus non existe.
Eu resposto que é unha fantasía evidente, mais non é outra fantasía a nosa democracía se non temos a información que precisamos para decidir?

Pois iso: Deus, a ver se reimplantan o carril bus.

P.D. Este é o primeiro post que escribo desde o móbil. No bus.

É curioso como os popes do neoliberalismo piden que se desregule sempre para beneficiar ó mais forte.
Durante os anos de bonanza ninguén pedía con demasiado interese unha remuneración en función da productividade. Igual era que non interesaba repartir a riqueza porque o que interesa é repartir as miserias.

Eu non me opoño de plano a esa remuneración variable vinculada a resultados mais non teño outro remedio que defendela a morte por varias causas.
Unha é que reducir a regulación en España conduciría ós traballadores a unha total indefensión porque non temos un empresariado que entenda que os seus traballadores son un dos seus principais activos e valórase positivamente a precariedade e baixo custo fronte a especialización e rendimento.
Outra, mais importante ainda, que todos os cidadáns e os empresarios en particular somos uns insolidarios e o fraude fiscal chega case sempre tan lonxe como o permiten as nosas circunstancias e a prudencia para que non nos collan. Non é raro neste esceario que ubha empresa pase dun beneficio de centos de miles de euros no seu balance privado a apenas uns miles no balance fiscal para o Imposto de Sociedades. E non falo dub pirata, falo de empresarios serios. Onde deixa isto ós traballadores? En base a que producticidade e beneficios cobran?
Non se entende que os empresarios traballen polos rendementos miserables que declaran e acumulen o patrimonio persoal que teñen.
Que ficalidade real soportan as PEMES en España? E os asalariados?
Para admitir remuneración ligada a productividade ou resultados seria precisa unha etapa previa de reeducación da cidadanía sobre o fraude fiscal. Aquí iso tradúcese a longo prazo na escola e na tv e a medio e curto nun Estado policial no que Facenda entre ás noites nas oficinas das empresas. A min sóame mal tamén mais entran de noite para coller outros delincuentes e a todo o mundo lle parece ben e isto fai un enorme dano á nosa sociedade.
Primeiro que paguen coma nós e despois falamos dd flexibilidades.

Estaba eu lendo isto e pensando para min canto me gustaría vivir algún día na esquina das ruas Xabier P. Docampo e Agustín Fernandez Paz. Entón pensei que non lles van nomear ruas en vida, así que debería dicir que ogallá os meu netos poidan vivir aló algún día.

E porque pensaba eu que non habería tan feliz e xusto acontecemento como que lles adicaran ruas a dous escritores tan salientabeis en vida? Pois porque o merecen, ademais de polos méritos literarios, pola defensa do noso e a súa coherencia. E claro iso é política, e a política casa mal co rueiro…

Ou non, porque a verdade é que algún político hai que ten rua co seu nome.

A política está en moitos lugares, ainda que hai quen defende os xestores do público coma profesionais sen mesturar os criterios políticos iso é imposible. Desde o momento no que os recursos a administrar son escasos, facer algo supón deixar de facer algo mais.Iso dos ‘bos xestores’ non fai mais que lembrar aquel vello conto ou anécdota se cadra posta en boca de Franco na que recomendaba: «haga como yo, no se meta en política»

Mais non perdamos o fio, e sigo coa miña teima de que lles adiquen unha rua a estes dous rapazolos e pensaba no xeito de deixar ruas libres.

Ainda quedan ruas por actualizar coa lei de memoria histórica, así que podía caer algunha. E entón pensei…

Se alguén con rua adicada, deses que seguen con vida, fora condenado por corrupción non habería que quitarlle a rua? Ou a praza, a avenida, ou o paseo…?

Mira ti, que van quedar libres ruas abondo para mais xente ainda. O único que temos que facer é esixir mais limpeza nos nosos representantes e que a fiscaliza poña as pilas. Como fixeron en Islandia que lembra Pereiro sería o camiño, non hai que chegar a matar xente coma noutros lados.

Ide pedindo, a ver que pasa…

Aviso que igual hoxe publico mais que nos últimos tres meses xuntos, que hoxe non choio e os nenos están atendidos. (Ou igual non que algunha serie haberá que ver e o twitter non deixa de chiar )

Entrei no statcounter que había meses que non abría para ver se alguén entraran despois do que acabo de escribir e atopo unha ligazón entrante desde aquí

Encántame aparecer e agradezo moito a honra que supón ainda que me deixa descolocado a escolma: tres blogues ‘veciñais’ dous de xornalistas, o dunha política ‘profesional’ e mais o meu.

Moitas grazas.

Igual a idea e que non engadira moito rebumbio, e como agora escribo tan pouco… O único que non me gusta é que non haxa alomenos versión en galego como sí inclue Gloria Lago, por exemplo. Cita á marxe: Gloria Lago ten dous blogues en blogspot, un co seu nome que atoparedes sen dificultade nun pesquisador e outro chamado entradas en galego. Só direi trilingüemente: Awesome! iso si que é un xenérico e non os de Pilar Farjas.

E con isto propoño desde aquí unha nova tag para o html 5 se é que ainda se pode

Xa sei que o outro día dixen que agora todos a twitter e tal mais nunca fun eu alguén que presumira de coherencia…

Andaba hoxe milleiro cheirando en archive.org e eu comecei a ver o pasado dalgunhas webs. Coma no formulario aparecía xa este enderezo, de escribilo en comentarios e tal botei unha ollada…

Como cláramente eu non son Modesto (quen me dera) podo recoñecer que as vellas entradas do blogue gustáronme, mesmo parecéronme enxeñosas. Xa sei que está feo que o diga eu mesmo, pero ver esas entradas tan vellas foi coma ver outra persoa escribindo no meu blogue, alguén que o facía moito mellor do que eu son quen de facer.

O truco, evidéntemente está en pensar no blogue todo o día e reflectir nel canta cousa curiosa pasaba polo meu camiño e a constancia diaria, que cando comecei non contaba con ela e foi o que mellor quedou.

Non son o primeiro en dicilo, mais escoitar dicir a moitos profesionais da cultura que ‘os internautas’ esa plaga só por enriba dos ‘piratas’ que fan parte deles, vai rematar coa cultura dame moita mágoa. Cantas horas e canto esforzo en criar o blogue sen recompensa económica para escoitar falar a esta xente despois. Evidentemente non me queixo do esforzo porque si que tiven recompensa, ainda que fora inmaterial.

A ver se son quen de escribir mais no blogue e menos no twitter

…xa dixen que ía renegar e ser incoherente ao comezo

Esta entrada é para a mesma xente que as primeiras anotacións do blogue.

Cando escribía pensando que ninguén ía ler o que puxera pensaba que alomenos os meus amigos lerían o blogue.

FAIL

Os meus amigos tiñas cousas mais interesantes que facer naquel intre.
Agora que teño o blogue aparcado pola vida, as series, o twitter, gomiso.com, escribirei isto e mandareille un correo para que non teñan outra que lelo.

A miña amiga Patricia mandaba o vello video de Enjuto porque está descubrindo o twitter. Eu ía dicirlle que o que agora está de moda é este:
[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/vmzhSVDR2nc" width="425" height="350" wmode="transparent" /]
Mais este video así sen explicar non di todo.

Hai que contar que o escritor Juan Gómez Jurado publicou este artigo on-line.
Que un cantante moi famoso, que gaña premios grammy e vive en Miami «…de cuyo nombre no quiero acordarme» e que chamaremos só famoso cantante retouno a regalar os seus libros na rede como disque ten que sufrir el.

Juan Gomez Jurado como é unha mala persoa, decidíu amolar ao famoso cantante e comezou a regalar o seu libro mais vendido, Espía de Dios. Puxo unha ligazón en twitter coa ligazón ao seu libro animando á xente a descargalo e se lles parecía ben doar un euro a Save the Children a cambio.
Cando xa levaba algúns miles de euros recadados decidíu montar unha web 1libro1euro para animar a outros autores a que fagan o mesmo.

Juan Gómez Jurado é unha mala persoa, fíxose mais famoso igual que Bob Geldoff aproveitando o tirón de axudar aos demais.
Claro, como a súa iniciativa leva recadados mais de 30.000€ ou 40.000€ é un heroe, mentras o famoso cantante que só quere facerse millonario co seu humilde traballo queda coma o malo da película. E ainda ten que sufrir o demagóxico ataque dos que din que non fai declaración da renda en España. Canta maldade!

Pois todo isto, e moito mais, está pasando nesa realidade alternativa que é Twitter.

Coma o TurismoBisbal ou telebasura tu puta madre
Ainda que o que mais consecuencias tivo foi a ‘abducción’ de Alex de la Iglesia por ese ente que é twitter seguida algo mais lonxe polo humor negro de Vigalondo empregado polo Mundo e outros para meterlle caña ao Pais …que finalmente cedeu.

Esquecede Facebook, que está moi ben para compartir fotos coa vosa tia que vive en Alacante.
Embrace the dark side… come to twitter XD

…ou se cadra non, que xa está comezando a haber xente de mais

Que toca agora? Segue de moda Quora?