O 6 de novembro Manos de topo deu un concerto en vigo na sala Mondo e quedei cos amigos para ir velo. O ambiente, ademais dos lóxicos seguedores do grupo estaba inzado de familiares e amigos de vello dos dous vigueses da banda polo que o ambiente foi moi familiar. E a pesares de que non tiveron un bo son nos monitores polo que non se escoitaban, e que sufriran pensando que todo estaba saíndo mal, o concerto saíu moi ben.
Entre o público estaba tamén a miña sobriña maior, que xa ten 16 anos! Atopeina ao chegar e despois non a volvín ver. Normal porque ela estaría na primeira fila e nós na última, coma representantes da terceira idade.
Despois do concerto quedamos tomándolle algo no Mondo mentras recollían e despois suxeríronnos que fóramos ao Tony’s. O Tony’s é un deses lugares que sabes que están aí mais nunca fixeron parte da túa vida. Alomenos no meu caso. É coma unha desas mercerías que botas en falla o día que pecha ainda que nunca entraras nela. Podería dicirse que é o equivalente en garito a un comercio tradicional. Porque o Tony’s guitars é un clásico da noite viguesa. Comentando na comida do día seguinte que estiveramos aló, a miña nai díxome que fora tamén… hai alomenos corenta anos.
E no Google street view atopo a imaxe para que poidades ver os que non sodes de Vigo a apariencia que ten desde fora.
Eu lembro toda a vida de ver aí ese local e nunca se me ocorrera entrar, ten unha mala pinta incríbel. Ainda que como lle contei á miña nai, agora é un local no que se deixan ver un lote de modernitos de Vigo.
Dentro saquei poucas fotos, e ainda que as sacara, o mais rechamante non o poderíades ver en foto. O ambiente ten un arrecendo a humidade, a barolo que bota para atrás. Na porta hai un enorme ácaro facendo de porteiro e defendendo o seu habitat natural. Acho que o local non se ventilou desque estivera aló miña nai, hai corenta anos. Non é recomendabel para persoas con enfermidades respiratorias baixar ao Tony’s sen escafandra.
Unha vez acostumados a compartir o ar cos ácaros pódese aprezar que o local ten un estilo retro que lle sae de seu. Hai un lote de cousas nas paredes que non pasaron ainda do status de ferralla ou lixo ao de antigüidade: maquinas de escribir, gravadoras en cinta e todo tipo de artigos tecnolóxicos en desuso, coleccións do Faro enmarcadas… No fondo do local, onde desexarías atopar unha saida de emerxencia (e non estaba) había unha pantalla de televisión onde estaba sintonizada a TVG, resultabame moi estraño naquel entorno que aparecera nunha esquina o logo actual e non o vello. O seu, para cadrar co Tony’s sería que apareceran aló xentes vestidas por D’Aquino ou algunha outra marca galega, todos cheos de enrugas e con peiteados imposibeis.
Bailamos un anaco cancións de Rafaela Carrá entre outros (celebrando moito a canción Lucas) e marchamos escapando dunha fermosa muller que quixo facer amizade co rapaz da foto. El preguntoulle se se coñecían de antes pola confianza que tiña a rapaza, poren semella que non se coñecían de antes e que a confianza non a traía tampouco da casa, que a tomou mesturada con algunhas sustancias (non teño claro cales).
Se tedes oportunidade non deixedes de visitar o Tony’s, onde o underground atopa todos os seus significados. O local é espectacular e os parroquianos non desemerecen.
) Nin sequera fun tomar o aperitivo, ainda que sei pola miña nai que foi un banquete de sete estalos. 
