pois este filme que vos conto non mirei quen era o director e descoñecía os actores. Baixeino porque as comedias románticas son o meu guilty pleasure particular. Por iso e porque o título era provocador a mais non poder: Zack and Miri make a porno. O filme estivo entretido, por momentos algo pastelada de mais, porén gustoume.

Supuxen que aquí non fora estreada e saira directamente en DVD coma acontece ás veces ou que non me enterara da súa estrea.

Hoxe escoitono diario cultural que falan da nova estrea de Kevin Smith, un director cuxos filmes adoito ver: ¿Hacemos una porno?. Cando contaron mais ou menos o argumento non o podía crer. Nin me enterar que baixaba unha peli de Kevin Smith e vina hai 5 meses xa.

Non sabía que as redes P2P correran tanto. E supoño que vendo para os subtítulos non me preocupei de ver quen era o director. Agora, sabendo que é un dos seus filme atopo os seus tópicos: traballos nos que a xente nova está insatisfeita e mal pagada, rapaza guapa e rapaz non tan guapo e algo friki, cidade pequena ou barrio dos arredores dunha cidade americana, temas escatoloxicos, non lembro se falan de superherois ou non agora mesmo. Mesmo sae Jason Mewes, porén daquela nin con esas se me ocorreu que era unha peli de Kevin Smith.

Para os fans de Kevin Smith é recomendabel. Para o resto non o sei.

E queda oficialmente confirmado que eu son un desastre.

Ainda que coma ben lle dixen ao mesmo Alfredo eu non son un fan da poesía, desfrutei moito cos poemas lidos durante o acto e tamen do teaser que preparou Maribel Úbeda. Tanto me interesou que lle merquei o libro. O axitado da fin de semana ainda non me permitíu mais que un par de momentos de lectura e ainda así permítome recomendalo a tres tipos de lectores deste blogue: os afeccionados á poesía (estes deben coñecerme en persoa, porque de outra maneira non entendo coma deron en parar acó), os que teñan conciencia de clase e crean ainda na arte comprometida (nomeadamente se teñen relación co sector do metal) e os afoutados que non lle teñan medo a nada (levaran moitas sorpresas na vida, mais esta igual é das agradabeis). Para o resto vai tamén a miña recomendación, mais non acepto reclamacións se finalmente lles gusta e acaban sendo uns gafapasta.

Non seguirei falando do libro non vaia ser que pensedes que pasei definitivamente cara o lado escuro da cultura ‘de verdade’.

Despois do libro chegou unha clase de Historia da Literatura. Así, con letras capitais, ainda que tamén poderíamos dicir que foi un momento de lercheo literario, que unha cousa non impide a outra.
Ceamos Tati Mancebo, Alfredo Ferreiro, Cesáreo Sánchez, José António Lozano, Miguel Anxo Fernán Vello, Xavier Alcalá, Elena Baillie, Xavier Baixeras, Xose Maria Alvarez Caccamo, François Davó, Paula Gómez Del Valle, Xiana Carmena (unha simpatiquísima nena dun ano que rillaba coma unha condenada) e mais eu. Despois uníuse ao grupo Martin Pawley que chegou tarde por mor dunha mesa redonda na que estivera en DC.

O viño, do que fun bebendo mais do que eu pensaba no momento, non me permite lembrar todas as conversas con detalle e desta volta tampouco teño a axuda da cámara para lembrar porque hai xa unhas semanas que quedou na casa dos meus sogros, porén lembro retallos de conversas falando sobre o anonimato e o seudónimo na rede (que eu acho que non é o mesmo) conversa que derivou cara os trolls. Tamén sobre o servizo militar, a obxección de conciencia e a insumisión (e tiven a oportunidade de agradecer persoalmente a un dos insumisos que permitiron coa súa loita incruenta que eu puidera ser anos despois obxector) Falouse dun escritor que chamaron pésimo e do que eu non dixen ter comezado o seu mais famoso libro e non ser quen de rematalo (non me gabei de que fora así porque e algo que ocorre de cando en vez e non sempre con libros de mala calidade) Houbo anecdotas sobre os costumes sexuais de lendas da literatura galega, das festas que facían as tripulacións dos submarinos alemáns nalgures da Ría de Vigo e chegamos, coma non podía ser menos, a falar do reintegracionismo.

Quedei encantado coa reunión e agardo ter posibilidade novamente de coincidir cos compañeiros de mesa porque foi todo un pracer escoitalos falar. Moitos deles foron ao día seguinte á Illa de San Simón para a entrega de premios que poderedes ver contadas en outros blogues. Eu non fun porque tiña cousas mellores que facer (das que igual conto algo mañá) …e mais importante ainda, porque non estaba convidado

Se quero pensar ben terei que montar un sindicato (urbano ou labrego) para solicitar mais cambios na programación da TVG.

Feijoo, que dixo o do sindicato na prensa, tamén dixo que o emitirán a semana que ven.

Se quero pensar mal, será xusto despois das eleccións, e non xusto antes.

Se quero pensar mal, no mesmo programa a semana pasada botaron un reportaxe sobre o Casón, feitos que ocorreron baixo gobernos do PSOE. O das vacas tolas foi baixo gobernos do PP.

Como agora xa podo dicir que coñezo en persoa ao seu presentador Gonzo, non quero privarvos da posibilidade de escoller por vós mesmos se o queredes ver ou non. Aquí tedes a primeira parte do programa, e o resto acó.

Se non xurde algún imprevisto, alí estarei.

Estou pouco avisado sobre o protocolo literario, as editoriais de poesía poñen petiscos e viño ou hai que ir xa comido da casa? 

Que sexa unha moda non quere dicir que non sexa unha cousa boa, non hai que restarlle meritos as cousas só polo feito de non ser orixinais. Ademais de aprezar mellor o traballo de algúns actores e desfrutar mais as series nas que fan parte, estou recuperando o inglés dos meus mellores momentos.

Pero non era de todo isto do que tiña pensado falar, ou si, mais cun novo detalle no que veño de reparar.

Encántame seguir as series cun ritmo semellante ao que levan nos EUA. Ver o episodio sen que haxa mais de un par de días, coma moito unhas semanas, desde que o emitiron por primeira vez fai que as piadas sobre a actualidade (en series coma 30 Rock por exemplo) teñan todo o seu sentido. E un pracer que descubrín esta mesma semana é o da estacionalidade da series.

A tempada remata, unhas series van e outras veñen. Non teremos que aturar un programador mamalón que poña capitulos varias veces e sen respectar a orde orixinal, sen saber nunca o que estamos vendo. Defrutamos cada serie no seu momento, coma a froita, que esta moito mellor na súa tempada que cando é de cámara.

Evidentemente, o mais importante non é tanto o de respetar as tempadas coma non permitir que alguén estrague a serie saturandonos ou pior ainda mareandonos con capítulos vellos e novos mesturados.

Agora mesmo, na casa estamos rematando Battlestar Galactica e estamos desfrutando moitísimo. Estamos vendo a serie toda xunta e imos rematar case coincidindo co seu final definitivo que foi hai unhas semanas. Coincidindo mais ou menos con ese final, en 30Rock apareceu esta camisola.

Non poño o video da escea porque está cheo de espoilers, en troques poño este outro que tamén fará rir aos que vexan Battlestar Galactica en V.O.

E outra serie da que son moi fan e desfrutei coma un anano foi Veronica Mars.

E para os que pensedes que me poño friki direivos que ver series en V.O. e ler BD pasou do frikismo ao gafapastismo e de aí ao mainstream, os videoxogos xa hai tempo que entraron nas salas de estar familiares. Agora a ultima fronteira do frikismo é o rol e a estratexia. Unha pregunta da que descoñezo a resposta: cal  destas tres enfermidades pensades que  ten pior remedio, warhammer, heroclix ou Magic?

Na miña opinión a situación da capital de provincia ten que servir aos intereses dos cidadáns e por iso, o mais lóxico é que estea na cidade con mais habitantes da provincia. Isto é así (se non me falla a memoria) en corenta e oito casos de cincuenta en toda España. Só é mais pequena a capital de provincia en Cádiz con 128.554 habitantes fronte a Jerez de la Frontera con 202.687 e na provincia de Pontevedra con 80.202 habitantes fronte a Vigo con 294.772.*

Pode verse que ainda que no caso de Cádiz a poboación e menor (un 63% da poboación que ten Jerez) , a desproporción non é tan evidente coma no caso de Pontevedra (un 27% da poboación que ten Vigo). Dos 946.884 habitantes da provincia de Pontevedra, o 31% vive en Vigo e o 8% en Pontevedra.

Cal é a ubicación mais lóxica para a capital da provincia desde un punto de vista económico? E onde estarán os servizos provinciais mais perto dos cidadáns?

E hai un feito que non é cuantificable, xa entra no intuitivo e no opinable. Na miña opinión, se Vigo fora capital de provincia, moitas mais delegacións de empresas para Galicia ou para o Noroeste de España estarían en Vigo e non na Coruña ou en Oviedo. Isto sería beneficioso para a provincia, mais é un feito do que non podo ter probas, é unha teoría miña.

O tema da capitalidade en Vigo, desde que morreu Leri está esquecido, é abraiante que sexan os pontevedreses, cando ven que, (aplicando á lóxica) se crean delegacións perto do cidadán, os que saquen o tema. Terán o apoio económico na sombra de AUDASA?

Voltando ao tema do número de votantes, supoño que os vigueses apoiarían nas urnas o cambio de capitalidade, os pontevedreses votarían en contra e pode que os concellos limítrofes de cada un secunden as respectivas apostas. Para o resto de habitantes supoño que habería división de opinións apoiando algo mais o cambio no sur e o status quo no norte.

De verdade queren as forzas vivas pontevedresas sacalas a ver quen a ten mais longa?

Esta foto é o que  significaba para min cando vivía en Vigo a capitalidade en Pontevedra, coller a autoestrada para facer xestións.

Agardo impaciente polos argumentos razoados dos pontevedreses que lean nesta entrada.

*Todos os datos de poboación son do ano 2007 e están collidas do anuario socioeconómico de España do servicio de estudios de “la Caixa”.

A Gran Muiñada da LNB fai saltar todos os medidores radioactivos e convertirá iste domingo 31 de Maio Compostela no pequeno Pyongyang galaiko pola espectacular condensación de protóns e electróns Billardeiros que farán frever a pista de terra do Campo de futbol de Conxo. Unha vez máis o fotógrafo experimental galego Nachok pon cara a iste perigosísmo ensaio nuclear en chan galego que fará saltar todas as alarmas no mundo occidental….LNB, menos mal que nos queda Pyongyang!!

Iste domingo 31 de Maio tod@s a Conxo acender o tractor estartelado da LNB para encher de zurro , purín e billardas o país enteiro!!

LIGA NACIONAL DE BILLARDA

PLAY-OFF NACIONAL_09

finais pola mañan:

11:30 h >> feminina

12:30 h >> equipos

XANTAR ABERTO: 12 EUROS

finais polo serán:

16:30 h >> varados

17:30 h >> individual absoluta

DOMINGO 31 DE MAIO
COMPLEXO DEPORTIVO DE CONXO
[campo de futbol de terra]
- COMPOSTELA-

Non é doado acadar que estes rapaces manteñan un discurso medianamente complicado, porque as súas referencias saen da mesma televisión que os populariza. Son xunto cos deportistas os conformadores do olimpo en España. Ós deportistas polo menos hai que recoñecerlles o esforzo que supón chegar a destacar no seu deporte, pero os ‘famosos’ non teñen outra profesión que os leve á popularidade.

Xa é ben malo que esta xente teña tanto espazo na televisión, un espazo que nós mesmos reservamos para eles co premio da nosa atención. O pior é que ademais de ser o espello no que se ve gran parte da xuventude, é a imaxe que da xuventude temos os que xa empezamos a alonxarnos dos tuenti.

Hoxe, viña coa idea de escribir xa isto, e polo camiño atopeime coas cousas de Anllo e os seus compañeiros de facultade. Universitarios, da mesma idade ou algo menos que os que saen en mujeres y hombres y viceversa que teñen outra visión da vida. E penso tamén en Esteban, Eva, Lara, fer, Serenela, a miña sobriña Marta. Xente entre dezaseis e vinte e poucos coa cabeza chea de cousas parecidas ás que tiñamos na miña xeración. Que malo é xeralizar, pensar que o que sae na televisión reflicte toda a realidade tal cual é. E sabendo o pouco tempo teñen na pantalla a xente de verdade e os proxectos interesantes tiña que decatarme de que ainda queda xente nova sen deixarse aparvar de todo pola televisión.

Con todo manteño a miña idea de que os espectadores somos bastante parvos e a maioría dos programadores de televisión algo mamalóns.

Facendo o mesmo que os programadores televisivos, agardo subir a miña audiencia (ainda que eu pretendo demostrar que ter boa aparencia física non exclue coidar o que vai dentro da cabeza, e que as ideas non teñen por que ser aburridas) con esta foto collida aquí. E que fai parte dun traballo académico de Sofía Borra Torres, Elena Domínguez Barcia, Katia Blanco Díaz, Cristina Márquez Albés e Héctor Anllo Yebra, estudantes todos eles de 1º de Publicidade e Relacións Públicas na Facultade de Ciencias Sociais e da Comunicación da Universidade de Vigo, Campus de Pontevedra.

Parabéns polo traballo, rapaces. Desfrutade da boa apariencia mentras dure e coidade a cabeciña que esa ha durar ainda mais.

(Esta imaxe ten todos os dereitos reservados polos seus autores)

Uruguay 2030

Agardo que desfrutedes dela tanto coma fixen eu

Parabéns polo premio.

As primeiras son ensaios sobre a BD feitos en BD, e Zot! é unha obra de superheroes.

Ainda os que non leades moita BD (ou ningunha) pode que lerades unha obra de Scott McCloud, do estilo das súas obras teoricas: el é o autor de esta obra

Haberá que achegarse a viñetas este ano e pedirlle un autorretrato